قَالَ اجْعَلْنِيْ عَلٰى خَزَاۤىِٕنِ الْاَرْضِۚ اِنِّيْ حَفِيْظٌ عَلِيْمٌ
qālaj‘alnī ‘alā khazā'inil-arḍ(i), innī ḥafīẓun ‘alīm(un).
هغه (يوسف) وويل: "ما د (مصر) خاورې خزانه دار وټاکه؛ ځکه چې زه په رښتيا هم پوه او ماهر سړی يم."
وَكَذٰلِكَ مَكَّنَّا لِيُوْسُفَ فِى الْاَرْضِ يَتَبَوَّاُ مِنْهَا حَيْثُ يَشَاۤءُۗ نُصِيْبُ بِرَحْمَتِنَا مَنْ نَّشَاۤءُ وَلَا نُضِيْعُ اَجْرَ الْمُحْسِنِيْنَ
wa każālika makkannā liyūsufa fil-arḍi yatabawwa'u minhā ḥaiṡu yasyā'(u), nuṣību biraḥmatinā man nasyā'u wa lā nuḍī‘u ajral-muḥsinīn(a).
او په دې توګه موږ یوسف ته په دې ځمکه (مصر) کې ځای ورکړ، چې هر ځای چې وغواړي هلته اوسېږي. موږ په چا رحم کوو چې وغواړو او د نیکو کار کوونکو اجر نه ضایع کوو.
وَلَمَّا جَهَّزَهُمْ بِجَهَازِهِمْ قَالَ ائْتُوْنِيْ بِاَخٍ لَّكُمْ مِّنْ اَبِيْكُمْ ۚ اَلَا تَرَوْنَ اَنِّيْٓ اُوْفِى الْكَيْلَ وَاَنَا۠ خَيْرُ الْمُنْزِلِيْنَ
wa lammā jahhazahum bijahāzihim qāla'tūnī bi'akhil lakum min abīkum, alā tarauna annī ūfil-kaila wa ana khairul-munzilīn(a).
او کله چې هغه (یوسف) د هغوی لپاره خواړه تیار کړل، نو ویې ویل: خپل ورور چې ستاسو په څېر پلار دی، ماته راولئ، ایا تاسو نه ګورئ چې زه پوره پیمانه ورکوم او غوره میلمه پالنه کوم؟
فَاِنْ لَّمْ تَأْتُوْنِيْ بِهٖ فَلَا كَيْلَ لَكُمْ عِنْدِيْ وَلَا تَقْرَبُوْنِ
fa illam ta'tūnī bihī falā kaila lakum ‘indī wa lā taqrabūn(i).
نو که ته یې ماته رانه وړې، نو نور به له ما څخه غله (غله) ونه لرې او زما نږدې به مه راځه.
وَقَالَ لِفِتْيٰنِهِ اجْعَلُوْا بِضَاعَتَهُمْ فِيْ رِحَالِهِمْ لَعَلَّهُمْ يَعْرِفُوْنَهَآ اِذَا انْقَلَبُوْٓا اِلٰٓى اَهْلِهِمْ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُوْنَ
wa qāla lifityānihij‘alū biḍā‘atahum fī riḥālihim la‘allahum ya‘rifūnahā iżanqalabū ilā ahlihim la‘allahum yarji‘ūn(a).
او هغه (یوسف) خپلو نوکرانو ته وویل: "د دوی (د تبادلې) سامانونه د دوی په بوجیو کې واچوئ، ترڅو دوی پوه شي چې کله دوی خپلو کورنیو ته راستانه شي، نو هیله ده چې بیرته به راشي."
فَلَمَّا دَخَلُوْا عَلَيْهِ قَالُوْا يٰٓاَيُّهَا الْعَزِيْزُ مَسَّنَا وَاَهْلَنَا الضُّرُّ وَجِئْنَا بِبِضَاعَةٍ مُّزْجٰىةٍ فَاَوْفِ لَنَا الْكَيْلَ وَتَصَدَّقْ عَلَيْنَاۗ اِنَّ اللّٰهَ يَجْزِى الْمُتَصَدِّقِيْنَ
falammā dakhalū ‘alaihi qālū yā ayyuhal-‘azīzu massanā wa ahlanaḍ-ḍurru wa ji'nā bibiḍā‘atim muzjātin fa aufi lanal-kaila wa taṣaddaq ‘alainā, innallāha yajzil-mutaṣaddiqīn(a).
نو کله چې دوی د یوسف (ځای) ته ننوتل، نو ویې ویل: "ای العزیز! موږ او زموږ کورنۍ په مصیبت کې اخته شوي یو او موږ بې ارزښته شیان راوړو، نو زموږ برخه (د غلې دانې) پوره کړه او موږ ته صدقه راکړه. په حقیقت کې، الله صدقه ورکوونکو ته بدله ورکوي."
قَالُوْٓا ءَاِنَّكَ لَاَنْتَ يُوْسُفُۗ قَالَ اَنَا۠ يُوْسُفُ وَهٰذَآ اَخِيْ قَدْ مَنَّ اللّٰهُ عَلَيْنَاۗ اِنَّهٗ مَنْ يَّتَّقِ وَيَصْبِرْ فَاِنَّ اللّٰهَ لَا يُضِيْعُ اَجْرَ الْمُحْسِنِيْنَ
qālū a'innaka la'anta yūsuf(u), qāla ana yūsufu wa hāżā akhī qad mannallāhu ‘alainā, innahū may yataqqi wa yaṣbir fa innallāha lā yuḍī‘u ajral-muḥsinīn(a).
هغوی وویل: "ایا ته په ریښتیا یوسف یې؟" هغه (یوسف) ځواب ورکړ: "زه یوسف یم او دا زما ورور دی. په حقیقت کې، الله پر موږ خپل فضل کړی دی. په حقیقت کې، څوک چې تقوا او صبر وکړي، نو په حقیقت کې، الله د نیکو کارانو اجر نه ضایع کوي."
۞ رَبِّ قَدْ اٰتَيْتَنِيْ مِنَ الْمُلْكِ وَعَلَّمْتَنِيْ مِنْ تَأْوِيْلِ الْاَحَادِيْثِۚ فَاطِرَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ اَنْتَ وَلِيّٖ فِى الدُّنْيَا وَالْاٰخِرَةِۚ تَوَفَّنِيْ مُسْلِمًا وَّاَلْحِقْنِيْ بِالصّٰلِحِيْنَ
rabbi qad ātaitanī minal-mulki wa ‘allamtanī min ta'wīlil-aḥādīṡ(i), fāṭiras-samāwāti wal-arḍ(i), anta waliyyī fid-dun-yā wal-ākhirah(ti), tawaffanī muslimaw wa alḥiqnī biṣ-ṣāliḥīn(a).
ای زما ربه، تا ماته یو څه واک راکړی او د خوبونو تعبیر دې راته را زده کړی دی. (ای ربه) د اسمانونو او ځمکې پیدا کوونکیه، ته په دنیا او آخرت کې زما سرپرست یې، ما په مسلمانۍ کې وفات کړه او له صالحانو سره مې یوځای کړه.