وَكَذٰلِكَ يَجْتَبِيْكَ رَبُّكَ وَيُعَلِّمُكَ مِنْ تَأْوِيْلِ الْاَحَادِيْثِ وَيُتِمُّ نِعْمَتَهٗ عَلَيْكَ وَعَلٰٓى اٰلِ يَعْقُوْبَ كَمَآ اَتَمَّهَا عَلٰٓى اَبَوَيْكَ مِنْ قَبْلُ اِبْرٰهِيْمَ وَاِسْحٰقَۗ اِنَّ رَبَّكَ عَلِيْمٌ حَكِيْمٌ ࣖ
wa każālika yajtabīka rabbuka wa yu‘allimuka min ta'wīlil-aḥādīṡi wa yutimmu ni‘matahū ‘alaika wa ‘alā āli ya‘qūba kamā atammahā ‘alā abawaika min qablu ibrāhīma wa isḥāq(a), inna rabbaka ‘alīmun ḥakīm(un).
तथा च, परमेश्वरः भवन्तं (भविष्यद्वादिः भवितुम्) चयनं कृत्वा स्वप्नानां काश्चन व्याख्याः उपदिष्टवान् तथा च भवतः याकूबस्य परिवारे च (स्वस्य अनुग्रहं) सिद्धवान्, यथा ततः पूर्वं भवतः पितामहद्वये (अर्थात्) अब्राहम-इसहाकस्य उपरि स्वस्य अनुग्रहं सिद्धं कृतवान्। ननु तव प्रभुः सर्वज्ञः सर्वज्ञः।
وَقَالَ الَّذِى اشْتَرٰىهُ مِنْ مِّصْرَ لِامْرَاَتِهٖٓ اَكْرِمِيْ مَثْوٰىهُ عَسٰىٓ اَنْ يَّنْفَعَنَآ اَوْ نَتَّخِذَهٗ وَلَدًا ۗوَكَذٰلِكَ مَكَّنَّا لِيُوْسُفَ فِى الْاَرْضِۖ وَلِنُعَلِّمَهٗ مِنْ تَأْوِيْلِ الْاَحَادِيْثِۗ وَاللّٰهُ غَالِبٌ عَلٰٓى اَمْرِهٖ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُوْنَ
wa qālal-lażisytarāhu mim miṣra limra'atihī akrimī maṡwāhu ‘asā ay yanfa‘anā au nattakhiżahū waladā(n), wa każālika makkannā liyūsufa fil-arḍ(i), wa linu‘allimahū min ta'wīlil-aḥādīṡ(i), wallāhu gālibun ‘alā amrihī wa lākinna akṡaran-nāsi lā ya‘lamūn(a).
तं क्रीत्वा मिस्रदेशीयः स्वपत्नीम् अवदत्, “तस्मै उत्तमं स्थानं (सेवा च) ददातु, कदाचित् सः अस्माकं कृते लाभप्रदः भविष्यति अथवा वयं तं पुत्ररूपेण गृह्णीमः।” एवं च वयं योसेफं (मिस्रदेशस्य) देशे उत्तमं स्थानं दत्तवन्तः, येन वयं तस्मै स्वप्नानां व्याख्यां शिक्षयामः। अल्लाहः च स्वस्य विषये सर्वशक्तिमान् अस्ति, परन्तु अधिकांशजना: न अवगच्छन्ति।
وَدَخَلَ مَعَهُ السِّجْنَ فَتَيٰنِ ۗقَالَ اَحَدُهُمَآ اِنِّيْٓ اَرٰىنِيْٓ اَعْصِرُ خَمْرًا ۚوَقَالَ الْاٰخَرُ اِنِّيْٓ اَرٰىنِيْٓ اَحْمِلُ فَوْقَ رَأْسِيْ خُبْزًا تَأْكُلُ الطَّيْرُ مِنْهُ ۗنَبِّئْنَا بِتَأْوِيْلِهٖ ۚاِنَّا نَرٰىكَ مِنَ الْمُحْسِنِيْنَ
wa dakhala ma‘ahus-sijna fatayān(i), qāla aḥaduhumā innī arānī a‘ṣiru khamrā(n), wa qālal-ākharu innī arānī aḥmilu fauqa ra'sī khubzan ta'kuluṭ-ṭairu minh(u), nabbi'nā bita'wīlih(ī), innā narāka minal-muḥsinīn(a).
तेन सह च द्वौ युवकौ कारागारं गतवन्तौ। तेषु एकः अवदत् यत् नूनं मया द्राक्षाफलस्य निपीडनं स्वप्नं दृष्टम्, अपरः अवदत् यत् अहं स्वप्ने दृष्टवान् यत् अहं रोटिकां शिरसि वहन् अस्मि, येषु केचन पक्षिभिः खादिताः आसन्। ताविलं देहि नो। ननु त्वां भद्रकर्तृषु मन्यामहे ।
قَالَ لَا يَأْتِيْكُمَا طَعَامٌ تُرْزَقٰنِهٖٓ اِلَّا نَبَّأْتُكُمَا بِتَأْوِيْلِهٖ قَبْلَ اَنْ يَّأْتِيَكُمَا ۗذٰلِكُمَا مِمَّا عَلَّمَنِيْ رَبِّيْۗ اِنِّيْ تَرَكْتُ مِلَّةَ قَوْمٍ لَّا يُؤْمِنُوْنَ بِاللّٰهِ وَهُمْ بِالْاٰخِرَةِ هُمْ كٰفِرُوْنَۙ
qāla lā ya'tīkumā ṭa‘āmun turzaqānihī illā nabba'tukumā bita'wīlihī qabla ay ya'tiyakumā, żālikumā mimmā ‘allamanī rabbī, innī taraktu millata qaumil lā yu'minūna billāhi wa hum bil-ākhirati hum kāfirūn(a).
सः (यूसुफः) अवदत्, "भवतां द्वयोः कृते यत्किमपि भोजनं दास्यति, अहं तकविलं व्याख्यातुं समर्थः अभवम्, (भोजनं) भवतः समीपं प्राप्तुं पूर्वम्। तत् ईश्वरः मम उपदिष्टस्य भागः अस्ति। वस्तुतः अहं तेषां धर्मं त्यक्तवान् ये अल्लाहं न विश्वसन्ति, वस्तुतः ते परलोकं न विश्वसन्ति
يٰصَاحِبَيِ السِّجْنِ اَمَّآ اَحَدُكُمَا فَيَسْقِيْ رَبَّهٗ خَمْرًا ۗوَاَمَّا الْاٰخَرُ فَيُصْلَبُ فَتَأْكُلُ الطَّيْرُ مِنْ رَّأْسِهٖ ۗ قُضِيَ الْاَمْرُ الَّذِيْ فِيْهِ تَسْتَفْتِيٰنِۗ
yā ṣāḥibayis-sijni ammā aḥadukumā fa yasqī rabbahū khamrā(n), wa ammal-ākharu fa yuṣlabu fa ta'kuluṭ-ṭairu mir ra'sih(ī), quḍiyal-amrul-lażī fīhi tastaftiyān(i).
हे कारागारवासिनां द्वौ, "भवद्भिः एकः स्वामिनः मद्यप्रदानस्य प्रभारी भविष्यति। अपरः तु क्रूसे स्थापितः भविष्यति, तस्य शिरःभागं पक्षिणः खादिष्यन्ति। भवद्भिः मां पृष्टस्य विषयस्य उत्तरं प्राप्तम्।
يُوْسُفُ اَيُّهَا الصِّدِّيْقُ اَفْتِنَا فِيْ سَبْعِ بَقَرٰتٍ سِمَانٍ يَّأْكُلُهُنَّ سَبْعٌ عِجَافٌ وَّسَبْعِ سُنْۢبُلٰتٍ خُضْرٍ وَّاُخَرَ يٰبِسٰتٍۙ لَّعَلِّيْٓ اَرْجِعُ اِلَى النَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَعْلَمُوْنَ
yūsufu ayyuhaṣ-ṣiddīqu aftinā fī sab‘i baqarātin simāniy ya'kuluhunna sab‘un ‘ijāfuw wa sab‘i sumbulātin khuḍriw wa ukhara yābisāt(in), la‘allī arji‘u ilan-nāsi la‘allahum ya‘lamūn(a).
"युसुफ, हे अतीव विश्वसनीयः! अस्मान् (स्वप्नस्य व्याख्या) व्याख्याय सप्त स्थूलगवः ये सप्तकृशैः (स्त्रीगवैः), सप्त हरितदण्डैः (गोधूमस्य) अन्यैः शुष्कैः (सप्तदण्डैः) खादिताः यथा अहं तान् जनानां समीपं प्रत्यागन्तुं शक्नोमि, येन ते ज्ञास्यन्ति।
قَالَ تَزْرَعُوْنَ سَبْعَ سِنِيْنَ دَاَبًاۚ فَمَا حَصَدْتُّمْ فَذَرُوْهُ فِيْ سُنْۢبُلِهٖٓ اِلَّا قَلِيْلًا مِّمَّا تَأْكُلُوْنَ
qāla tazra‘ūna sab‘a sinīna da'abā(n), famā ḥaṣattum fa żarūhu fī sumbulihī illā qalīlam mimmā ta'kulūn(a).
सः (योसेफः) अवदत्, “यूयं यथासाधारणं सप्तवर्षं (अनुक्रमेण) संवर्धयसि, ततः यत् किमपि लभसे तत् तस्य स्तम्भे त्यक्ष्यथ, केवलं किञ्चित् खादितुम् विहाय।
ثُمَّ يَأْتِيْ مِنْۢ بَعْدِ ذٰلِكَ سَبْعٌ شِدَادٌ يَّأْكُلْنَ مَا قَدَّمْتُمْ لَهُنَّ اِلَّا قَلِيْلًا مِّمَّا تُحْصِنُوْنَ
Ṡumma ya'tī mim ba‘di żālika sab‘un syidāduy ya'kulna mā qaddamtum lahunna illā qalīlam mimmā tuḥṣinūn(a).
ततः तदनन्तरं सप्त (वर्षाणि) महती कष्टानि आगमिष्यन्ति, ये भवता तेषां कृते रक्षितं किञ्चित् भक्षयिष्यन्ति, केवलं भवता रक्षितं किञ्चित् विहाय।
ثُمَّ يَأْتِيْ مِنْۢ بَعْدِ ذٰلِكَ عَامٌ فِيْهِ يُغَاثُ النَّاسُ وَفِيْهِ يَعْصِرُوْنَ ࣖ
Ṡumma ya'tī mim ba‘di żālika ‘āmun fīhi yugāṡun-nāsu wa fīhi ya‘ṣirūn(a).
तदनन्तरं वर्षं भविष्यति यस्मिन् जनानां वर्षा (पर्याप्तमात्रायां) दीयते, यस्मिन् ते (द्राक्षाफलं) पीडयिष्यन्ति” इति ।
۞ رَبِّ قَدْ اٰتَيْتَنِيْ مِنَ الْمُلْكِ وَعَلَّمْتَنِيْ مِنْ تَأْوِيْلِ الْاَحَادِيْثِۚ فَاطِرَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ اَنْتَ وَلِيّٖ فِى الدُّنْيَا وَالْاٰخِرَةِۚ تَوَفَّنِيْ مُسْلِمًا وَّاَلْحِقْنِيْ بِالصّٰلِحِيْنَ
rabbi qad ātaitanī minal-mulki wa ‘allamtanī min ta'wīlil-aḥādīṡ(i), fāṭiras-samāwāti wal-arḍ(i), anta waliyyī fid-dun-yā wal-ākhirah(ti), tawaffanī muslimaw wa alḥiqnī biṣ-ṣāliḥīn(a).
भगवन् मे किञ्चित् अधिकारं दत्त्वा स्वप्नानां व्याख्यां च उपदिष्टः । (हे भगवन्) द्यावापृथिव्याः सृष्टिकर्ता, त्वं मम रक्षकः असि संसारे परलोकस्य च, मां मुसलमानं मृत्य, सज्जनैः सह सम्मिलितं करोतु।