اِذْ قَالَ يُوْسُفُ لِاَبِيْهِ يٰٓاَبَتِ اِنِّيْ رَاَيْتُ اَحَدَ عَشَرَ كَوْكَبًا وَّالشَّمْسَ وَالْقَمَرَ رَاَيْتُهُمْ لِيْ سٰجِدِيْنَ
iż qāla yūsufu li'abīhi yā abati innī ra'aitu aḥada ‘asyara kaukabaw wasy-syamsa wal-qamara ra'aituhum lī sājidīn(a).
(Tïŋ), ɣɔn cï Yusuf lueel tënë wun, "O wun! Ee yic, ɣɛn acï (ŋɔ̈th) tïŋ kuɛl ka thiäär ku tök, akɔ̈l ku pɛɛi; ɣɛn acï keek tïŋ kedhie ke cï röt gut piny tënë ɣɛɛn."
قَالَ يٰبُنَيَّ لَا تَقْصُصْ رُءْيَاكَ عَلٰٓى اِخْوَتِكَ فَيَكِيْدُوْا لَكَ كَيْدًا ۗاِنَّ الشَّيْطٰنَ لِلْاِنْسَانِ عَدُوٌّ مُّبِيْنٌ
qāla yā bunayya lā taqṣuṣ ru'yāka ‘alā ikhwatika fa yakīdū laka kaidā(n), innasy-syaiṭāna lil-insāni ‘aduwwum mubīn(un).
Acï (wun) lueel, "O mɛnhdiɛ̈! Duk ŋɔ̈ɔ̈thdu lɛ̈k mïthku, abïk yïn thɔ̈ɔ̈ŋ (bïk yïn riɔ̈ɔ̈k). Ee yic, jɔŋrac ee raan ë tɔŋ ë kɔc."
وَرَفَعَ اَبَوَيْهِ عَلَى الْعَرْشِ وَخَرُّوْا لَهٗ سُجَّدًاۚ وَقَالَ يٰٓاَبَتِ هٰذَا تَأْوِيْلُ رُءْيَايَ مِنْ قَبْلُ ۖقَدْ جَعَلَهَا رَبِّيْ حَقًّاۗ وَقَدْ اَحْسَنَ بِيْٓ اِذْ اَخْرَجَنِيْ مِنَ السِّجْنِ وَجَاۤءَ بِكُمْ مِّنَ الْبَدْوِ مِنْۢ بَعْدِ اَنْ نَّزَغَ الشَّيْطٰنُ بَيْنِيْ وَبَيْنَ اِخْوَتِيْۗ اِنَّ رَبِّيْ لَطِيْفٌ لِّمَا يَشَاۤءُ ۗاِنَّهٗ هُوَ الْعَلِيْمُ الْحَكِيْمُ
wa rafa‘a abawaihi ‘alal-‘arsyi wa kharrū lahū sujjadā(n), wa qāla yā abati hāżā ta'wīlu ru'yāya min qabl(u), qad ja‘alahā rabbī ḥaqqā(n), wa qad aḥsana bī iż akhrajanī minas-sijni wa jā'a bikum minal-badwi mim ba‘di an nazagasy-syaiṭānu bainī wa baina ikhwatī, inna rabbī laṭīful limā yasyā'(u), innahū huwal-‘alīmul-ḥakīm(u).
ku ëcï kɔc ë dhiëth yen jat nhial në thöny de bääny yic. Ku keek (kedhie) aacï röt gut piny tënë ye (Yusuf). Ku lueel (Yusuf) an, "O wun! Kënë ee wɛ̈ɛ̈rë yic de ŋɔ̈thdiɛ̈ thɛɛr. Ku ee yic, Bɛ̈nydiɛ̈ acï ye looi bï ya yic. Ee yic, Bɛ̈nydiɛ̈ acï këpath looi tënë ɣɛɛn, ɣɔn cï yen ɣɛn lony ɣön de mäc ku ɣɔn bïï yen yïn bei baai, wën cï jɔŋrac (määth) riɔ̈ɔ̈k në kaamdiɛ̈ ku mïthëkɔckiɛ̈, Ee yic, yen ee Bɛ̈nydït ë yic. Raan ŋic käŋ kedhiɛ, raan ŋic käŋ ëbën.