فَعَقَرُوا النَّاقَةَ وَعَتَوْا عَنْ اَمْرِ رَبِّهِمْ وَقَالُوْا يٰصٰلِحُ ائْتِنَا بِمَا تَعِدُنَآ اِنْ كُنْتَ مِنَ الْمُرْسَلِيْنَ
fa ‘aqarun-nāqata wa ‘atau ‘an amri rabbihim wa qālū yā ṣāliḥu'tinā bimā ta‘idunā in kunta minal-mursalīn(a).
بیا یې اوښه حلاله کړه او د خپل رب د حکم څخه یې سرکشي وکړه، دوی وویل: "ای صالحه! که دا رښتیا وي چې ته له رسولانو څخه یې، نو خپل ګواښ موږ ته ثابت کړه."
فَعَقَرُوْهَا فَقَالَ تَمَتَّعُوْا فِيْ دَارِكُمْ ثَلٰثَةَ اَيَّامٍ ۗذٰلِكَ وَعْدٌ غَيْرُ مَكْذُوْبٍ
fa ‘aqarūhā fa qāla tamatta‘ū fī dārikum ṡalāṡata ayyām(in), żālika wa‘dun gairu makżūb(in).
نو هغوی اوښ حلال کړ، بیا هغه (صالح) وویل: "تاسو ټول په خپلو کورونو کې درې ورځې خوشحاله اوسئ. دا هغه ژمنه ده چې رد کېدای نشي."
وَمَا مَنَعَنَآ اَنْ نُّرْسِلَ بِالْاٰيٰتِ اِلَّآ اَنْ كَذَّبَ بِهَا الْاَوَّلُوْنَۗ وَاٰتَيْنَا ثَمُوْدَ النَّاقَةَ مُبْصِرَةً فَظَلَمُوْا بِهَاۗ وَمَا نُرْسِلُ بِالْاٰيٰتِ اِلَّا تَخْوِيْفًا
wa mā mana‘anā an nursila bil-āyāti illā an każżaba bihal-awwalūn(a), wa ātainā ṡamūdan-nāqata mubṣiratan fa ẓalamū bihā, wa mā nursilu bil-āyāti illā takhwīfā(n).
او هیڅ شی موږ ته د (زموږ د قدرت) نښې لیږلو څخه نه منع کوي، مګر دا چې هغه (نښې) پخوانیو خلکو دروغ ګڼلي دي. او موږ د ثمود قوم ته یوه اوښه ورکړه (د معجزې په توګه) چې لیدل کیده، مګر دوی (اوښه) ځوروله. او موږ دا نښې یوازې د ویرولو لپاره نه دي لیږلي.
فَعَقَرُوْهَا فَاَصْبَحُوْا نٰدِمِيْنَ ۙ
fa ‘aqarūhā fa aṣbaḥū nādimīn(a).
بیا یې هغه وواژه، بیا یې خواشیني وکړه،
فَنَادَوْا صَاحِبَهُمْ فَتَعَاطٰى فَعَقَرَ
fa nādau ṣāḥibahum fa ta‘āṭā fa ‘aqar(a).
نو هغوی خپل ملګري ته غږ وکړ، بیا هغه (اوښ) ونیو او ټوټه یې کړه.
اِذِ انْۢبَعَثَ اَشْقٰىهَاۖ
iżimba‘aṡa asyqāhā.
کله چې د دوی تر ټولو بدبخته راپورته شي،
فَكَذَّبُوْهُ فَعَقَرُوْهَاۖ فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُمْ بِذَنْۢبِهِمْ فَسَوّٰىهَاۖ
fa każżabūhu fa ‘aqarūhā fa damdama ‘alaihim rabbuhum biżambihim fa sawwāhā.
خو هغوی ورته دروغ وویل او هغه یې وواژه، نو خدای دوی د دوی د ګناهونو له امله هلاک کړل، بیا یې دوی (په ځمکه) وغورځول،