۞ اِنَّآ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ كَمَآ اَوْحَيْنَآ اِلٰى نُوْحٍ وَّالنَّبِيّٖنَ مِنْۢ بَعْدِهٖۚ وَاَوْحَيْنَآ اِلٰٓى اِبْرٰهِيْمَ وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ وَالْاَسْبَاطِ وَعِيْسٰى وَاَيُّوْبَ وَيُوْنُسَ وَهٰرُوْنَ وَسُلَيْمٰنَ ۚوَاٰتَيْنَا دَاوٗدَ زَبُوْرًاۚ
innā auḥainā ilaika kamā auḥainā ilā nūḥiw wan-nabiyyīna mim ba‘dih(ī), wa auḥainā ilā ibrāhīma wa ismā‘īla wa isḥāqa wa ya‘qūba wal-asbāṭi wa ‘īsā wa ayyūba wa yūnusa wa hārūna wa sulaimān(a), wa ātainā dāwūda zabūrā(n).
بے شک ما ترا (محمد) ءِ سرا ھما وڑا نازل کتگ کہ ما نوح ءُ آئی ءِ پد ءِ پیغمبرانی سرا نازل کتگ ءُ ابراہیم، اسماعیل، اسحاق، یعقوب ءُ آھانی نسل ءِ سرا ھم نازل کتگ؛ عیسیٰ، ایوب، یونس، ہارون ءُ سلیمان۔ ءُ ما زبور ءِ کتاب داؤد ءَ دات۔
وَوَهَبْنَا لَهٗٓ اِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَۗ كُلًّا هَدَيْنَا وَنُوْحًا هَدَيْنَا مِنْ قَبْلُ وَمِنْ ذُرِّيَّتِهٖ دَاوٗدَ وَسُلَيْمٰنَ وَاَيُّوْبَ وَيُوْسُفَ وَمُوْسٰى وَهٰرُوْنَ ۗوَكَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَۙ
wa wahabnā lahū isḥāqa wa ya‘qūb(a), kullan hadainā wa nūḥan hadainā min qablu wa min żurriyyatihī dāwūda wa sulaimāna wa ayyūba wa yūsufa wa mūsā wa hārūna wa każālika najzil-muḥsinīn(a).
ءُ ما آئی ءَ اسحاق ءُ یعقوب دات اَنت۔ ما ایشانی تہا ہر یکے ءَ را رھشونی داتگ؛ ءُ چہ ایشی ءَ پیسر ما نوح ءَ ءُ آئی ءِ لھتے نسل (ابراہیم) ءَ رھشونی داتگ اَت، بزاں داؤد، سلیمان، ایوب، یوسف، موسیٰ ءُ ھارون۔ ءُ اے پیم ءَ ما ھمایاں بدل کنیں کہ نیکیں کار کن اَنت،
وَكَذٰلِكَ يَجْتَبِيْكَ رَبُّكَ وَيُعَلِّمُكَ مِنْ تَأْوِيْلِ الْاَحَادِيْثِ وَيُتِمُّ نِعْمَتَهٗ عَلَيْكَ وَعَلٰٓى اٰلِ يَعْقُوْبَ كَمَآ اَتَمَّهَا عَلٰٓى اَبَوَيْكَ مِنْ قَبْلُ اِبْرٰهِيْمَ وَاِسْحٰقَۗ اِنَّ رَبَّكَ عَلِيْمٌ حَكِيْمٌ ࣖ
wa każālika yajtabīka rabbuka wa yu‘allimuka min ta'wīlil-aḥādīṡi wa yutimmu ni‘matahū ‘alaika wa ‘alā āli ya‘qūba kamā atammahā ‘alā abawaika min qablu ibrāhīma wa isḥāq(a), inna rabbaka ‘alīmun ḥakīm(un).
ءُ چوش کہ، ھُدا ءَ ترا گچین کُت (کہ پیغمبرے بہ بئے) ءُ واب ءِ لھتیں ترجمہ ترا وانینتگ ءُ ترا ءُ یعقوب ءِ ٹبر ءِ سر ءَ (وتی احسان) کامل کُت، چو کہ آئی ءَ چہ ایشی ءَ پیسر تئی دوئیں پیرکاں وتی احسان کامل کُتگ اَت، (بزاں) ابراہیم ءُ اسحاق۔ بے شک تئی رب زانتکار اِنت ءُ زانتکار اِنت۔
فَلَمَّا اعْتَزَلَهُمْ وَمَا يَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۙوَهَبْنَا لَهٗٓ اِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَۗ وَكُلًّا جَعَلْنَا نَبِيًّا
falamma‘tazalahum wa mā ya‘budūna min dūnillāh(i), wahabnā lahū isḥāqa wa ya‘qūb(a), wa kullan ja‘alnā nabiyyā(n).
پمیشکا وھدے کہ آ (ابراہیم) ءَ چہ آھاں ءُ چہ اللہ تعالیٰ ءَ ابید ھما چیزاں کہ آھاں عبادت کتگ اَت، دور بوتگ اَت گڑا ما آئی ءَ اسحاق ءُ یعقوب ءِ نعمت دات اَنت۔ ءُ ما ایشانی تہ ءَ ھر یکے ءَ پیغمبر ءِ بستار ءَ ایر کُت۔
وَجَعَلْنٰهُمْ اَىِٕمَّةً يَّهْدُوْنَ بِاَمْرِنَا وَاَوْحَيْنَآ اِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْرٰتِ وَاِقَامَ الصَّلٰوةِ وَاِيْتَاۤءَ الزَّكٰوةِۚ وَكَانُوْا لَنَا عٰبِدِيْنَ ۙ
wa ja‘alnāhum a'immatay yahdūna bi'amrinā wa auḥainā ilaihim fi‘lal-khairāti wa iqāmaṣ-ṣalāti wa ītā'az-zakāh(ti), wa kānū lanā ‘ābidīn(a).
ءُ ما آیاں ھما سروک جوڑ کت کہ مارا گوں وتی پرماناں رھشونی بہ کن اَنت ءُ ما آیاں نازل کت کہ آ نیکیں کار بہ کن اَنت، نماز بہ کن اَنت ءُ زکات بہ دنت ءُ ما ایوک ءَ آھانی عبادت ءَ بہ کنیں۔