وَوَهَبْنَا لَهٗٓ اِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَۗ كُلًّا هَدَيْنَا وَنُوْحًا هَدَيْنَا مِنْ قَبْلُ وَمِنْ ذُرِّيَّتِهٖ دَاوٗدَ وَسُلَيْمٰنَ وَاَيُّوْبَ وَيُوْسُفَ وَمُوْسٰى وَهٰرُوْنَ ۗوَكَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَۙ
wa wahabnā lahū isḥāqa wa ya‘qūb(a), kullan hadainā wa nūḥan hadainā min qablu wa min żurriyyatihī dāwūda wa sulaimāna wa ayyūba wa yūsufa wa mūsā wa hārūna wa każālika najzil-muḥsinīn(a).
An Mir hunn him den Isaak an de Jakob ginn. Jiddwereen vun hinnen hunn Mir Féierung ginn; an virdrun hunn Mir dem Noah Féierung ginn, an e puer vu senge Nokommen (Ibrahim), nämlech dem Dawud, dem Sulayman, dem Ayyub, dem Yusuf, dem Musa an dem Harun. An esou belounen Mir déi, déi Gutt maachen,
وَوَهَبْنَا لَهُمْ مِّنْ رَّحْمَتِنَا وَجَعَلْنَا لَهُمْ لِسَانَ صِدْقٍ عَلِيًّا ࣖ
wa wahabnā lahum mir raḥmatinā wa ja‘alnā lahum lisāna ṣidqin ‘aliyyā(n).
An Mir hunn hinnen Eis Barmhäerzegkeet geschenkt a Mir hunn hinne gutt an edel Wierder gemaach.
وَوَهَبْنَا لَهٗٓ اِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ نَافِلَةً ۗوَكُلًّا جَعَلْنَا صٰلِحِيْنَ
wa wahabnā lahū isḥāqa wa ya‘qūba nāfilah(tan), wa kullan ja‘alnā ṣāliḥīn(a).
An Mir hunn him (Ibrahim) den Isaak an de Jakob als Kaddo geschenkt. An Mir hunn all vun hinnen zu engem gerechte Mënsch gemaach.
وَجَعَلْنٰهُمْ اَىِٕمَّةً يَّهْدُوْنَ بِاَمْرِنَا وَاَوْحَيْنَآ اِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْرٰتِ وَاِقَامَ الصَّلٰوةِ وَاِيْتَاۤءَ الزَّكٰوةِۚ وَكَانُوْا لَنَا عٰبِدِيْنَ ۙ
wa ja‘alnāhum a'immatay yahdūna bi'amrinā wa auḥainā ilaihim fi‘lal-khairāti wa iqāmaṣ-ṣalāti wa ītā'az-zakāh(ti), wa kānū lanā ‘ābidīn(a).
An Mir hunn si zu Leedere gemaach, déi eis mat Eise Geboter leeden, an Mir hunn hinnen opgedeckt, Gutt ze maachen, Gebieder ze maachen an Zakat ze bezuelen, an nëmmen Mir veréieren si.
وَاذْكُرْ عِبٰدَنَآ اِبْرٰهِيْمَ وَاِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ اُولِى الْاَيْدِيْ وَالْاَبْصَارِ
ważkur ‘ibādanā ibrāhīma wa isḥāqa wa ya‘qūba ulil-aidī wal-abṣār(i).
An denkt un Eis Dénger: Abraham, Isaak a Jakob, déi grouss Muecht a (héicht) Wëssen hunn.
اِنَّآ اَخْلَصْنٰهُمْ بِخَالِصَةٍ ذِكْرَى الدَّارِۚ
innā akhlaṣnāhum bikhāliṣatin żikrad-dār(i).
Wierklech, Mir hunn si gereinegt andeems mir hinnen héich Moral schenkt hunn, nämlech andeems mir (d'Leit) ëmmer un d'Joer duerno erënnert hunn.
وَاِنَّهُمْ عِنْدَنَا لَمِنَ الْمُصْطَفَيْنَ الْاَخْيَارِۗ
wa innahum ‘indanā laminal-muṣṭafainal-akhyār(i).
An tatsächlech, op eiser Säit gehéieren si zu de bescht ausgewielte Leit.