فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يٰبُنَيَّ اِنِّيْٓ اَرٰى فِى الْمَنَامِ اَنِّيْٓ اَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرٰىۗ قَالَ يٰٓاَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُۖ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰبِرِيْنَ
falammā balaga ma‘ahus-sa‘ya qāla yā bunayya innī arā fil-manāmi annī ażbaḥuka fanẓur māżā tarā, qāla yā abatif‘al mā tu'mar(u), satajidunī in syā'allāhu minaṣ-ṣābirīn(a).
Böylece, biz oña çoq sabırlı bir bala (İsmailniñ) müjdeledik.
فَلَمَّآ اَسْلَمَا وَتَلَّهٗ لِلْجَبِيْنِۚ
falammā aslamā wa tallahū lil-jabīn(i).
Böylece, bala (yaşına) kelgeninen, onen beraber sınap oldı, (İbrahim): «Ey, oğlum! Doğrusı, men tüşümde seni soyğanımnı kördim. O alda, tüşüngeniñizni tüşüniñiz!», dedi. O (İsmail): «Ey, babam, (Allahnıñ) saña emir etkenini yap, inşalla meni sabır etkenlerden bulursıñ», – dep cevap berdi.
وَفَدَيْنٰهُ بِذِبْحٍ عَظِيْمٍ
wa fadaināhu biżibḥin ‘aẓīm(in).
Asılında bu, kerçekten de, aqiqiy sınavdır.