فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يٰبُنَيَّ اِنِّيْٓ اَرٰى فِى الْمَنَامِ اَنِّيْٓ اَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرٰىۗ قَالَ يٰٓاَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُۖ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰبِرِيْنَ
falammā balaga ma‘ahus-sa‘ya qāla yā bunayya innī arā fil-manāmi annī ażbaḥuka fanẓur māżā tarā, qāla yā abatif‘al mā tu'mar(u), satajidunī in syā'allāhu minaṣ-ṣābirīn(a).
Ул аның белән бергә эшләргә сәләтле булгач, (Ибраһим) әйтте: "Ий углым, мин сине суямын дип төш күрдем. Кара ни уйлыйсың?" (Исмаил) әйтте: "Ий атам! Ни боерылган булсаң, шуны эшлә! Аллаһ теләсә, мине сабыр итүчеләрдән табарсың".
فَلَمَّآ اَسْلَمَا وَتَلَّهٗ لِلْجَبِيْنِۚ
falammā aslamā wa tallahū lil-jabīn(i).
Шулай итеп, икесе дә буйсынгач, Ибраһим үз улын (Аллаһ әмерен үтәр өчен) гыйбадәтханәсенә салды.
وَفَدَيْنٰهُ بِذِبْحٍ عَظِيْمٍ
wa fadaināhu biżibḥin ‘aẓīm(in).
Һәм Без баланы зур корбан итеп коткардык.