فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يٰبُنَيَّ اِنِّيْٓ اَرٰى فِى الْمَنَامِ اَنِّيْٓ اَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرٰىۗ قَالَ يٰٓاَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُۖ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰبِرِيْنَ
falammā balaga ma‘ahus-sa‘ya qāla yā bunayya innī arā fil-manāmi annī ażbaḥuka fanẓur māżā tarā, qāla yā abatif‘al mā tu'mar(u), satajidunī in syā'allāhu minaṣ-ṣābirīn(a).
وقتی او (فرزندش) به سنی رسید که با او تلاش کند، (ابراهیم) گفت: «ای پسرم! من در خواب دیدم که تو را ذبح میکنم. نظرت چیست؟» او پاسخ داد: «ای پدرم! آنچه به تو فرمان داده شده انجام بده؛ به خواست خدا مرا از صابران خواهی یافت.»
فَلَمَّآ اَسْلَمَا وَتَلَّهٗ لِلْجَبِيْنِۚ
falammā aslamā wa tallahū lil-jabīn(i).
وقتی هر دو تسلیم (فرمان خدا) شدند و او (ابراهیم) فرزندش را بر پیشانی (به زمین) خواباند،
وَفَدَيْنٰهُ بِذِبْحٍ عَظِيْمٍ
wa fadaināhu biżibḥin ‘aẓīm(in).
و ما آن (فرزند) را با قربانی بزرگی بازخرید کردیم.