فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يٰبُنَيَّ اِنِّيْٓ اَرٰى فِى الْمَنَامِ اَنِّيْٓ اَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرٰىۗ قَالَ يٰٓاَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُۖ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰبِرِيْنَ
falammā balaga ma‘ahus-sa‘ya qāla yā bunayya innī arā fil-manāmi annī ażbaḥuka fanẓur māżā tarā, qāla yā abatif‘al mā tu'mar(u), satajidunī in syā'allāhu minaṣ-ṣābirīn(a).
Уæдæ сывæллон куы баххæсыд, йемæ бафæлварын йæ бон куы уыд, уæд (Ибрагим) загъта: «О мæ фырт! Æцæгæйдæр, æз фыны федтон, æз дæ марын. Уæдæ ахъуыды кæн, цы хъуыды кæныс!» Уый (Исмаил) дзуапп радта: «О мæ фыд!
فَلَمَّآ اَسْلَمَا وَتَلَّهٗ لِلْجَبِيْنِۚ
falammā aslamā wa tallahū lil-jabīn(i).
Уæдæ сæ дыууæ дæр куы радтой сæхи æмæ уый (Ибрагим) йæ фырты куы æрæвæрдта (йæ) кувæндоныл, (Аллахы фæдзæхст сæххæст кæнынæн).
وَفَدَيْنٰهُ بِذِبْحٍ عَظِيْمٍ
wa fadaināhu biżibḥin ‘aẓīm(in).
Æмæ сывæллоны балхæдтам стыр нывондæй.