فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يٰبُنَيَّ اِنِّيْٓ اَرٰى فِى الْمَنَامِ اَنِّيْٓ اَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرٰىۗ قَالَ يٰٓاَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُۖ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰبِرِيْنَ
falammā balaga ma‘ahus-sa‘ya qāla yā bunayya innī arā fil-manāmi annī ażbaḥuka fanẓur māżā tarā, qāla yā abatif‘al mā tu'mar(u), satajidunī in syā'allāhu minaṣ-ṣābirīn(a).
O la, denmisɛnnin sera (saan) tuma min na, a sera ka sɛgɛsɛgɛli kɛ n'a ye, (Ibrahima) ko: "E n dencɛ! Tiɲɛ na, ne ye siko kɛ ko n b'i fagara. O la, i ka miiri min na, i k'o miiri!" A (Ismail) y'a jaabi ko: "E n fa! (Ala) ye min fɔ i ye, i k'o kɛ; ni Ala sɔnna, i bena ne sɔrɔ muɲulikɛlaw cɛma."
فَلَمَّآ اَسْلَمَا وَتَلَّهٗ لِلْجَبِيْنِۚ
falammā aslamā wa tallahū lil-jabīn(i).
O la, tuma min na u fila bɛɛ y’u yɛrɛ di ani a (Ibrahima) y’a dencɛ la (a ka) batoso kan, (ka Ala ka cikan labato).
وَفَدَيْنٰهُ بِذِبْحٍ عَظِيْمٍ
wa fadaināhu biżibḥin ‘aẓīm(in).
An ye den kunmabɔ ni sarakaba ye.