فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يٰبُنَيَّ اِنِّيْٓ اَرٰى فِى الْمَنَامِ اَنِّيْٓ اَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرٰىۗ قَالَ يٰٓاَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُۖ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰبِرِيْنَ
falammā balaga ma‘ahus-sa‘ya qāla yā bunayya innī arā fil-manāmi annī ażbaḥuka fanẓur māżā tarā, qāla yā abatif‘al mā tu'mar(u), satajidunī in syā'allāhu minaṣ-ṣābirīn(a).
ስለዚህ ከእሱ ጋር የመሥራት ዕድሜ ላይ ሲደርስ (አብርሃም) “ልጄ ሆይ! እኔ እንደምገድልህ ሕልም አየሁ። ስለዚህ ምን እንደምታስብ አስብ!” አለው። (ኢስማኤል) “አባቴ ሆይ! የታዘዝከውን አድርግ፤ አላህ ቢፈቅድ ከታጋሾቹ መካከል ታገኘኛለህ” አለው።
فَلَمَّآ اَسْلَمَا وَتَلَّهٗ لِلْجَبِيْنِۚ
falammā aslamā wa tallahū lil-jabīn(i).
ሁለቱም እጅ ከሰጡና (ኢብራሂም) ልጁን በቤተ መቅደሱ ላይ (የአላህን ትዕዛዝ ለመፈጸም) ባኖረው ጊዜ።
وَفَدَيْنٰهُ بِذِبْحٍ عَظِيْمٍ
wa fadaināhu biżibḥin ‘aẓīm(in).
ልጁንም በታላቅ መስዋዕትነት ተቤዠነው።