فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يٰبُنَيَّ اِنِّيْٓ اَرٰى فِى الْمَنَامِ اَنِّيْٓ اَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرٰىۗ قَالَ يٰٓاَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُۖ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰبِرِيْنَ
falammā balaga ma‘ahus-sa‘ya qāla yā bunayya innī arā fil-manāmi annī ażbaḥuka fanẓur māżā tarā, qāla yā abatif‘al mā tu'mar(u), satajidunī in syā'allāhu minaṣ-ṣābirīn(a).
אַלזאָ ווען ער האָט דערגרייכט דעם עלטער פֿון קענען אַרבעטן מיט אים, האָט (אַברהם) געזאָגט, "אָה, מײַן זון! איך האָב געחלומט אַז איך שחט דיך. אַלזאָ טראַכט וואָס דו טראַכסט!" ער (ישמעאל) האָט געזאָגט, "אָה, מײַן פֿאָטער! טו וואָס מען באַפֿױלן דיר; אויב גאָט וויל, וועסטו מיך געפֿינען צווישן די געדולדיקע."
فَلَمَّآ اَسْلَمَا وَتَلَّهٗ لِلْجَبِيْنِۚ
falammā aslamā wa tallahū lil-jabīn(i).
אַלזאָ ווען ביידע פון זיי האָבן זיך אונטערגעגעבן און ער (איברהים) האָט געלייגט זײַן זון אויף (זײַן) שלעף, (צו דורכפירן גאָטס באַפֿעל).