فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يٰبُنَيَّ اِنِّيْٓ اَرٰى فِى الْمَنَامِ اَنِّيْٓ اَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرٰىۗ قَالَ يٰٓاَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُۖ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰبِرِيْنَ
falammā balaga ma‘ahus-sa‘ya qāla yā bunayya innī arā fil-manāmi annī ażbaḥuka fanẓur māżā tarā, qāla yā abatif‘al mā tu'mar(u), satajidunī in syā'allāhu minaṣ-ṣābirīn(a).
ஆகவே, அவன் அவருடன் பணிபுரியும் வயதை அடைந்தபோது, (ஆபிரகாம்) கூறினார், “என் மகனே! நான் உன்னைக் கொல்வது போல் கனவு கண்டேன். எனவே நீ என்ன நினைக்கிறாய் என்று சிந்தித்துப் பார்!” அதற்கு அவன் (இஸ்மாயீல்) கூறினான், “என் தந்தையே! உமக்குக் கட்டளையிடப்பட்டதைச் செய்யும்; அல்லாஹ் நாடினால், பொறுமையாளர்களிடையே என்னைக் காண்பீர்கள்.”
فَلَمَّآ اَسْلَمَا وَتَلَّهٗ لِلْجَبِيْنِۚ
falammā aslamā wa tallahū lil-jabīn(i).
ஆகவே, அவர்கள் இருவரும் சரணடைந்த பின்னர், அவர் (இப்ராஹீம்) (அல்லாஹ்வின் கட்டளையை நிறைவேற்றும் பொருட்டு) தன் மகனைத் தன் நெற்றியில் கிடத்தினார்.