وَوَهَبْنَا لَهٗٓ اِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَۗ كُلًّا هَدَيْنَا وَنُوْحًا هَدَيْنَا مِنْ قَبْلُ وَمِنْ ذُرِّيَّتِهٖ دَاوٗدَ وَسُلَيْمٰنَ وَاَيُّوْبَ وَيُوْسُفَ وَمُوْسٰى وَهٰرُوْنَ ۗوَكَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَۙ
wa wahabnā lahū isḥāqa wa ya‘qūb(a), kullan hadainā wa nūḥan hadainā min qablu wa min żurriyyatihī dāwūda wa sulaimāna wa ayyūba wa yūsufa wa mūsā wa hārūna wa każālika najzil-muḥsinīn(a).
Иаҳҭеит Исҳаки Иакови. Урҭ зегьы амҩақәҵара раҳҭеит. Уи аԥхьа Нухи, иара ихылҵшьҭрақәа рҟынтә Дауд, Сулеиман, Аиуби, Иусуфи, Мусеи, Ҳаруни амҩақәҵара раҳҭеит. Абас ала, абзиара ҟазҵаз ҳраҳҭоит.
وَلَقَدْ جَاۤءَتْ رُسُلُنَآ اِبْرٰهِيْمَ بِالْبُشْرٰى قَالُوْا سَلٰمًا ۖقَالَ سَلٰمٌ فَمَا لَبِثَ اَنْ جَاۤءَ بِعِجْلٍ حَنِيْذٍ
wa laqad jā'at rusulunā ibrāhīma bil-busyrā qālū salāmā(n), qāla salāmun famā labiṡa an jā'a bi‘ijlin ḥanīż(in).
Ҳаԥааимбарцәа (маалықьцәа) Ибраҳим иахь ажәабжь бзиа рзааргеит, урҭ ирҳәеит: «Иудысныҳәалоит». Иара (Ибраҳим) аҭак ҟаиҵеит, “Ишәыдысныҳәалоит”. Убри аҟынтә хара имгакәа, Ибраҳим аҳәыс рӡыз акәац рыдиҵеит.
وَامْرَاَتُهٗ قَاۤىِٕمَةٌ فَضَحِكَتْ فَبَشَّرْنٰهَا بِاِسْحٰقَۙ وَمِنْ وَّرَاۤءِ اِسْحٰقَ يَعْقُوْبَ
wamra'atuhū qā'imatun fa ḍaḥikat fa basysyarnāhā bi'isḥāq(a), wa miw warā'i isḥāqa ya‘qūb(a).
Иԥҳәысгьы дҩагылан дааԥышәарччеит. Убри аҟнытә, Исҳақ иира, насгьы Иаков ишьҭахь ииуа ажәабжь бзиа иаҳҭеит.
قَالَتْ يٰوَيْلَتٰىٓ ءَاَلِدُ وَاَنَا۠ عَجُوْزٌ وَّهٰذَا بَعْلِيْ شَيْخًا ۗاِنَّ هٰذَا لَشَيْءٌ عَجِيْبٌ
qālat yā wailatā a'alidu wa ana ‘ajūzuw wa hāżā ba‘lī syaikhā(n), inna hāżā lasyai'un ‘ajīb(un).
Лара (иԥҳәыс) илҳәеит: "Изакәытә џьашьахәузеи, сара сшықәыԥшугьы, схаҵагьы дышжәытәызгьы, ахшара дсыхшар ҟалома? Ари ииашаҵәҟьаны џьашьахәуп."
فَلَمَّا ذَهَبَ عَنْ اِبْرٰهِيْمَ الرَّوْعُ وَجَاۤءَتْهُ الْبُشْرٰى يُجَادِلُنَا فِيْ قَوْمِ لُوْطٍ
falammā żahaba ‘an ibrāhīmar rau‘u wa jā'athul busyrā yujādilunā fī qaumi lūṭ(in).
Убри аҟнытә, Ибраҳим ашәара аницәыӡ, ажәабжь бзиа анизааи, Лут иуаажәлар рзы ҳара (амаалықьцәа) ҳазҵааит.
اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْ وَهَبَ لِيْ عَلَى الْكِبَرِ اِسْمٰعِيْلَ وَاِسْحٰقَۗ اِنَّ رَبِّيْ لَسَمِيْعُ الدُّعَاۤءِ
al-ḥamdu lillāhil-lażī wahaba lī ‘alal-kibari ismā‘īla wa isḥāq(a), inna rabbī lasamī‘ud-du‘ā'(i).
Сажәраан Исмаили Исҳаки сызҭаз Аллаҳ иџьшьара иазкуп. Ииашаҵәҟьаны, сара Анцәа ииашаҵәҟьаны ииашоу Зегьзыӡырҩуа (азин ҟазҵо) аныҳәара иоуп.
قَالُوْا لَا تَوْجَلْ اِنَّا نُبَشِّرُكَ بِغُلٰمٍ عَلِيْمٍ
qālū lā taujal innā nubasysyiruka bigulāmin ‘alīm(in).
(Урҭ) иарҳәеит: «Шәымшәан, ҳара ажәабжь бзиа шәаҳҭоит аԥа ҟәыш (Исаак) дышииз».
قَالَ اَبَشَّرْتُمُوْنِيْ عَلٰٓى اَنْ مَّسَّنِيَ الْكِبَرُ فَبِمَ تُبَشِّرُوْنَ
qāla abasysyartumūnī ‘alā am massaniyal-kibaru fa bima tubasysyirūn(a).
Уи (Ибраҳим) иҳәеит: «Ииашоума, ажәабжь бзиа шысҭаз, нас (иарбан мҩоу) уи (ажәабжь бзиа) иуҭаз?»
قَالُوْا بَشَّرْنٰكَ بِالْحَقِّ فَلَا تَكُنْ مِّنَ الْقٰنِطِيْنَ
qālū basysyarnāka bil-ḥaqqi falā takum minal-qāniṭīn(a).
Урҭ аҭак ҟарҵеит: «Ажәабжь бзиа ииашаны ишәзеиҭаҳҳәоит, убри аҟнытә шәгәы каҳаны иҟоу шәреиуамхалан».
وَوَهَبْنَا لَهٗٓ اِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ نَافِلَةً ۗوَكُلًّا جَعَلْنَا صٰلِحِيْنَ
wa wahabnā lahū isḥāqa wa ya‘qūba nāfilah(tan), wa kullan ja‘alnā ṣāliḥīn(a).
Уи (Ибраҳим) Исҳаки Иакови ҳамҭас иаҳҭеит. Урҭ зегьы уаҩ қьианы иҟаҳҵеит.
وَوَهَبْنَا لَهٗٓ اِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ وَجَعَلْنَا فِيْ ذُرِّيَّتِهِ النُّبُوَّةَ وَالْكِتٰبَ وَاٰتَيْنٰهُ اَجْرَهٗ فِى الدُّنْيَا ۚوَاِنَّهٗ فِى الْاٰخِرَةِ لَمِنَ الصّٰلِحِيْنَ
wa wahabnā lahū isḥāqa wa ya‘qūba wa ja‘alnā fī żurriyyatihin nubuwwata wal-kitāba wa ātaināhu ajrahū fid-dun-yā, wa innahū fil-ākhirati laminaṣ-ṣāliḥīn(a).
Ҳара Ибраҳими, Исҳаки, Иакови ираҳҭеит, ихылҵшьҭрақәа рзы аԥааимбари ашәҟәи ҟаҳҵеит, адунеи аҿы иҳамҭагьы иаҳҭеит. Ҳәарада, уи нарцәгьы ақьырсианцәа дыруаӡәкхоит.
وَبَشَّرْنٰهُ بِاِسْحٰقَ نَبِيًّا مِّنَ الصّٰلِحِيْنَ
wa basysyarnāhu bi'isḥāqa nabiyyam minaṣ-ṣāliḥīn(a).
Адинхаҵара змаз ауаа дыруаӡәкыз аԥааимбар Исҳак иира иазкны ажәабжь бзиа иаҳҭеит.
فَاَوْجَسَ مِنْهُمْ خِيْفَةً ۗقَالُوْا لَا تَخَفْۗ وَبَشَّرُوْهُ بِغُلٰمٍ عَلِيْمٍ
fa aujasa minhum khīfah(tan), qālū lā takhaf, wa basysyarūhu bigulāmin ‘alīm(in).
Убри аҟнытә иара (Ибраҳим) урҭ дрыцәшәон. Умшәан рҳәеит, насгьы динхаҵарала зхы мҩаԥызгоз ахәыҷы (Исаак) иира иазкны ажәабжь бзиа иарҳәеит.
فَاَقْبَلَتِ امْرَاَتُهٗ فِيْ صَرَّةٍ فَصَكَّتْ وَجْهَهَا وَقَالَتْ عَجُوْزٌ عَقِيْمٌ
fa aqbalatimra'atuhū fī ṣarratin fa ṣakkat wajhahā wa qālat ‘ajūzun ‘aqīm(un).
Нас иԥҳәыс дааит дҵәаауа (иџьашьаны) лҿы днақәыӷәӷәаны илҳәеит, "(Сара) ԥҳәыс ҭакәажәуп."
قَالُوْا كَذٰلِكِۙ قَالَ رَبُّكِ ۗاِنَّهٗ هُوَ الْحَكِيْمُ الْعَلِيْمُ ۔
qālū każālik(i), qāla rabbuk(i), innahū huwal-ḥakīmul-‘alīm(u).
Урҭ ирҳәеит: «Унцәа абас иҳәоит, ҵабыргны, Уи зегь иҟәыӷоуп, зегь здыруа иоуп».