۞ وَاِذِ ابْتَلٰٓى اِبْرٰهٖمَ رَبُّهٗ بِكَلِمٰتٍ فَاَتَمَّهُنَّ ۗ قَالَ اِنِّيْ جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ اِمَامًا ۗ قَالَ وَمِنْ ذُرِّيَّتِيْ ۗ قَالَ لَا يَنَالُ عَهْدِى الظّٰلِمِيْنَ
wa iżibtalā ibrāhīma rabbuhū bikalimātin fa atammahunn(a), qāla innī jā‘iluka lin-nāsi imāmā(n), qāla wa min żurriyyatī, qāla lā yanālu ‘ahdiẓ-ẓālimīn(a).
Һәм (исеңдә тот), Ибраһим пәйгамбәрне Раббысы берничә җөмлә белән сынаганда, ул аларны камил рәвештә үтәде. Аллаһ әйтте: "Чыннан да, Мин сине бөтен кешеләргә имам итеп билгеләдем". Ул әйтте: "Һәм (балаларымнан һәм оныкларымнан да)?" Аллаһ әйтте: "(Дөрес, ләкин) Минем вәгъдәм залимнәргә кагылмый".
فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يٰبُنَيَّ اِنِّيْٓ اَرٰى فِى الْمَنَامِ اَنِّيْٓ اَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرٰىۗ قَالَ يٰٓاَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُۖ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰبِرِيْنَ
falammā balaga ma‘ahus-sa‘ya qāla yā bunayya innī arā fil-manāmi annī ażbaḥuka fanẓur māżā tarā, qāla yā abatif‘al mā tu'mar(u), satajidunī in syā'allāhu minaṣ-ṣābirīn(a).
Ул аның белән бергә эшләргә сәләтле булгач, (Ибраһим) әйтте: "Ий углым, мин сине суямын дип төш күрдем. Кара ни уйлыйсың?" (Исмаил) әйтте: "Ий атам! Ни боерылган булсаң, шуны эшлә! Аллаһ теләсә, мине сабыр итүчеләрдән табарсың".