۞ وَاِذِ ابْتَلٰٓى اِبْرٰهٖمَ رَبُّهٗ بِكَلِمٰتٍ فَاَتَمَّهُنَّ ۗ قَالَ اِنِّيْ جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ اِمَامًا ۗ قَالَ وَمِنْ ذُرِّيَّتِيْ ۗ قَالَ لَا يَنَالُ عَهْدِى الظّٰلِمِيْنَ
wa iżibtalā ibrāhīma rabbuhū bikalimātin fa atammahunn(a), qāla innī jā‘iluka lin-nāsi imāmā(n), qāla wa min żurriyyatī, qāla lā yanālu ‘ahdiẓ-ẓālimīn(a).
आनी (उगडास दवरात), जेन्ना अब्राहामाक ताच्या प्रभून थोड्या वाक्यांनी परिक्षा घेतली, तेन्ना ताणें तीं परिपूर्णपणान चालीक लायलीं. ताणें (अल्ला) म्हणलें, "खरें म्हणल्यार हांवें तुका सगळ्या मनशाकुळाचो फुडारी केला." ताणें (इब्राहिम) म्हणलें, "आनी (तशेंच) म्हज्या भुरग्यां कडल्यान आनी नात्यांतल्यांकडल्यान?" अल्ला म्हणटा, "(खरें, पूण) म्हजें उतर वायटकारांक लागू जायना."
فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يٰبُنَيَّ اِنِّيْٓ اَرٰى فِى الْمَنَامِ اَنِّيْٓ اَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرٰىۗ قَالَ يٰٓاَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُۖ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰبِرِيْنَ
falammā balaga ma‘ahus-sa‘ya qāla yā bunayya innī arā fil-manāmi annī ażbaḥuka fanẓur māżā tarā, qāla yā abatif‘al mā tu'mar(u), satajidunī in syā'allāhu minaṣ-ṣābirīn(a).
देखून ताचे वांगडा काम करपाक मेळपाची पिराय पावली तेन्ना (अब्राहम) म्हणपाक लागलो, “हे म्हज्या पुता! तुका मारता अशें हांवें सपनांत पळयलां. देखून तुका कितें दिसता तें विचारात!” ताणें (इश्माएलान) म्हणलें, “हे म्हज्या बापायक, तुका सांगिल्लें तशें कर, देवाची इत्सा आसल्यार तुका म्हाका धीर धरपी लोकां मदीं मेळटलो.”