۞ وَاِذِ ابْتَلٰٓى اِبْرٰهٖمَ رَبُّهٗ بِكَلِمٰتٍ فَاَتَمَّهُنَّ ۗ قَالَ اِنِّيْ جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ اِمَامًا ۗ قَالَ وَمِنْ ذُرِّيَّتِيْ ۗ قَالَ لَا يَنَالُ عَهْدِى الظّٰلِمِيْنَ
wa iżibtalā ibrāhīma rabbuhū bikalimātin fa atammahunn(a), qāla innī jā‘iluka lin-nāsi imāmā(n), qāla wa min żurriyyatī, qāla lā yanālu ‘ahdiẓ-ẓālimīn(a).
Ha (penemandu’áke), Abrahánpe oñeha’ãrõ guare Ijára mbovymi ñe’ẽjoaju reheve, upéi omotenonde porãiterei. Ha'e (Allah) he'i: "Añetehápe, che romoĩ opavave yvypóra ruvicha". Ha'e (Ibrahim) he'i: "Ha (avei) che memby ha che nieto-kuéragui?" Allah he'i: "(Añete, pero) Che promesa ndojeporúi umi hembiapo vaívape".
فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يٰبُنَيَّ اِنِّيْٓ اَرٰى فِى الْمَنَامِ اَنِّيْٓ اَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرٰىۗ قَالَ يٰٓاَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُۖ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰبِرِيْنَ
falammā balaga ma‘ahus-sa‘ya qāla yā bunayya innī arā fil-manāmi annī ażbaḥuka fanẓur māżā tarā, qāla yā abatif‘al mā tu'mar(u), satajidunī in syā'allāhu minaṣ-ṣābirīn(a).
Upévare og̃uahẽvo pe eda ikatu hag̃uáicha ombaʼapo hendive, (Abrahán) heʼi: “¡Che raʼy, che képe ahecha rojukaha, upévare epensamína mbaʼépa repensa!”. Ha’e (Ismael) he’i: “¡Oh che ru!, ejapo pe oje’éva ndéve, Tupã oipotáramo, chejuhúta umi hasýva apytépe”.