وَقُلْنَا يٰٓاٰدَمُ اسْكُنْ اَنْتَ وَزَوْجُكَ الْجَنَّةَ وَكُلَا مِنْهَا رَغَدًا حَيْثُ شِئْتُمَاۖ وَلَا تَقْرَبَا هٰذِهِ الشَّجَرَةَ فَتَكُوْنَا مِنَ الظّٰلِمِيْنَ
wa qulnā yā ādamuskun anta wa zaujukal-jannata wa kulā minhā ragadan ḥaiṡu syi'tumā, wa lā taqrabā hāżihisy-syajarata fa takūnā minaẓ-ẓālimīn(a).
अर म्हे कह्यो, "हे आदम, थै अर थारी घरआळी जन्नत रै मांय रैवो अर जित्तो चावो उणसूं खावो, पण इण पेड़ रै कनै मत जावो, नींतर थै दुष्टां मांय नीं आ जावोला!"
فَاَزَلَّهُمَا الشَّيْطٰنُ عَنْهَا فَاَخْرَجَهُمَا مِمَّا كَانَا فِيْهِ ۖ وَقُلْنَا اهْبِطُوْا بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ ۚ وَلَكُمْ فِى الْاَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَّمَتَاعٌ اِلٰى حِيْنٍ
fa'azallahumasy-syaiṭānu ‘anhā fa akhrajahumā mimmā kānā fīh(i), wa qulnahbiṭū ba‘ḍukum liba‘ḍin ‘aduww(un), wa lakum fil-arḍi mustaqarruw wa matā‘un ilā ḥīn(in).
फेर शैतान बां दोनूं नै स्वर्ग सूं बारै काढ दियो अर बां नै जन्नत रै मांय सूं काढ दियो गयो। अर म्हे कह्यो, “जाओ, थारै मांय सूं केई लोग दूजा लोगां रा दुश्मन है अर धरती माथै थारै वास्तै ठिकाणो अर मौज-मस्ती होसी जद तांई कोई बगत तय नीं हो जावै।”
وَيٰٓاٰدَمُ اسْكُنْ اَنْتَ وَزَوْجُكَ الْجَنَّةَ فَكُلَا مِنْ حَيْثُ شِئْتُمَا وَلَا تَقْرَبَا هٰذِهِ الشَّجَرَةَ فَتَكُوْنَا مِنَ الظّٰلِمِيْنَ
wa yā ādamuskun anta wa zaujukal-jannata fa kulā min ḥaiṡu syi'tumā wa lā taqrabā hāżihisy-syajarata fa takūnā minaẓ-ẓālimīn(a).
अर (अल्लाह कह्यो) "हे आदम! आपरी घरआळी रै सागै जन्नत रै मांय रैवो अर जो भी थानै दोनूं चावो खावो। पण इण पेड़ रै कनै मत जावो। (अगर थारै कनै पूग जावो) तो थे दोनूं ई गलत लोगां मांय सूं एक हो जावोला।"
فَوَسْوَسَ لَهُمَا الشَّيْطٰنُ لِيُبْدِيَ لَهُمَا مَا وٗرِيَ عَنْهُمَا مِنْ سَوْءٰتِهِمَا وَقَالَ مَا نَهٰىكُمَا رَبُّكُمَا عَنْ هٰذِهِ الشَّجَرَةِ اِلَّآ اَنْ تَكُوْنَا مَلَكَيْنِ اَوْ تَكُوْنَا مِنَ الْخٰلِدِيْنَ
fa waswasa lahumasy-syaiṭānu liyubdiya lahumā mā wūriya ‘anhumā min sau'ātihimā wa qāla mā nahākumā rabbukumā ‘an hāżihisy-syajarati illā an takūnā malakaini au takūnā minal-khālidīn(a).
फेर शैतान बांनै बुरा विचार फुसफुसायो ताकि बांका गुप्त अंग (जिणनै ढक दियो गयो हो) प्रकट कर सकै। अर (शैतान) बोल्यो, "थारा परमेश्बर थानै इण पेड़ रै कनै जावण सूं मना कर दियो है, जिणसूं थै दोनूं ई स्वर्गदूत नीं बण जावो अर नीं ई (स्वर्ग मांय) अनन्त लोग बण जावो।"
فَدَلّٰىهُمَا بِغُرُوْرٍۚ فَلَمَّا ذَاقَا الشَّجَرَةَ بَدَتْ لَهُمَا سَوْءٰتُهُمَا وَطَفِقَا يَخْصِفٰنِ عَلَيْهِمَا مِنْ وَّرَقِ الْجَنَّةِۗ وَنَادٰىهُمَا رَبُّهُمَآ اَلَمْ اَنْهَكُمَا عَنْ تِلْكُمَا الشَّجَرَةِ وَاَقُلْ لَّكُمَآ اِنَّ الشَّيْطٰنَ لَكُمَا عَدُوٌّ مُّبِيْنٌ
fa dallāhumā bigurūr(in), falammā żāqasy-syajarata badat lahumā sau'ātuhumā wa ṭafiqā yakhṣifāni ‘alaihimā miw waraqil-jannah(ti), wa nādāhumā rabbuhumā alam anhakumā ‘an tilkumasy-syajarati wa aqul lakumā innasy-syaiṭāna lakumā ‘aduwwum mubīn(un).
वो (शैतान) बांनै धोखो देय'र फुसलावै है। जद बां पेड़ रो फल चख्यो, तो बां बां रा गुप्त अंग देख्या, सो बै बां नै स्वर्ग रा पत्ता सूं ढकबा लाग्या। भगवान बांनै बुलाया, "कांई म्हैं थानै उण पेड़ सूं मना नीं करियो हो अर म्हैं कैयो हो कै शैतान थारै दोनूं रो असली दुश्मन है?"
فَوَسْوَسَ اِلَيْهِ الشَّيْطٰنُ قَالَ يٰٓاٰدَمُ هَلْ اَدُلُّكَ عَلٰى شَجَرَةِ الْخُلْدِ وَمُلْكٍ لَّا يَبْلٰى
fa waswasa ilaihisy-syaiṭānu qāla yā ādamu hal adulluka ‘alā syajaratil-khuldi wa mulkil lā yablā.
फेर शैतान उणनै फुसफुसायो (बुरा विचार) अर कह्यो, "हे आदम! कांई म्हैं थानै अमरता रो पेड़ (खुल्दी) अर वो राज्य दिखाऊं जिको नास नीं होवैला?"
فَاَكَلَا مِنْهَا فَبَدَتْ لَهُمَا سَوْءٰتُهُمَا وَطَفِقَا يَخْصِفٰنِ عَلَيْهِمَا مِنْ وَّرَقِ الْجَنَّةِۚ وَعَصٰىٓ اٰدَمُ رَبَّهٗ فَغَوٰى ۖ
fa akalā minhā fa badat lahumā sau'ātuhumā wa ṭafiqā yakhṣifāni ‘alaihimā miw waraqil-jannah(ti), wa ‘aṣā ādamu rabbahū fa gawā.
फेर वे दोनूं खाया, फेर दोनूं आपरी नंगाई देखी अर वे इणनै पत्तियां सूं ढकण लाग्या (जो जन्नत रै मांय है), अर आदम आपरै प्रभु री आज्ञा नीं मानी अर वो भटकग्यो।