وَعَلَّمَ اٰدَمَ الْاَسْمَاۤءَ كُلَّهَا ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلَى الْمَلٰۤىِٕكَةِ فَقَالَ اَنْۢبِـُٔوْنِيْ بِاَسْمَاۤءِ هٰٓؤُلَاۤءِ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ
wa ‘allama ādamal-asmā'a kullahā ṡumma ‘araḍahum ‘alal-malā'ikati faqāla ambi'ūnī bi'asmā'i hā'ulā'i in kuntum ṣādiqīn(a).
Һәм Ул Әҙәмгә уларҙың барыһының да исемдәрен (әйберҙәрен) өйрәтте, һуңынан уларҙы фәрештәләргә күрһәтте: «Әгәр һеҙ хаҡ һөйләһәгеҙ, Миңә быларҙың барыһының да исемдәрен әйтегеҙ!»
قَالَ يٰٓاٰدَمُ اَنْۢبِئْهُمْ بِاَسْمَاۤىِٕهِمْ ۚ فَلَمَّآ اَنْۢبَاَهُمْ بِاَسْمَاۤىِٕهِمْۙ قَالَ اَلَمْ اَقُلْ لَّكُمْ اِنِّيْٓ اَعْلَمُ غَيْبَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۙ وَاَعْلَمُ مَا تُبْدُوْنَ وَمَا كُنْتُمْ تَكْتُمُوْنَ
qāla yā ādamu ambi'hum bi'asmā'ihim, falammā amba'ahum bi'asmā'ihim, qāla alam aqul lakum innī a‘lamu gaibas-samāwāti wal-arḍ(i), wa a‘lamu mā tubdūna wa mā kuntum taktumūn(a).
Ул (Аллаһ): «Эй, Әҙәм, уларға исемдәрҙе әйт!» Ул (Әҙәм) үҙенең исемен әйткәндән һуң, Ул: «Мин һеҙгә әйтмәнемме, Мин күктәрҙең һәм Ерҙең серҙәрен беләм, һеҙҙең асҡандарығыҙҙы ла, йәшергәндәрегеҙҙе лә беләм?»