سُبْحٰنَ الَّذِيْٓ اَسْرٰى بِعَبْدِهٖ لَيْلًا مِّنَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ اِلَى الْمَسْجِدِ الْاَقْصَا الَّذِيْ بٰرَكْنَا حَوْلَهٗ لِنُرِيَهٗ مِنْ اٰيٰتِنَاۗ اِنَّهٗ هُوَ السَّمِيْعُ الْبَصِيْرُ
subḥānal-lażī asrā bi‘abdihī lailam minal-masjidil ḥarāmi ilal-masjidil-aqṣal-lażī bāraknā ḥaulahū linuriyahū min āyātinā, innahū huwas-samī‘ul-baṣīr(u).
Үҙенең ҡолон (Мөхәммәтте) төндә Оло мәсеттән Беҙ уға ҡайһы бер аяттарыбыҙҙы (бөйөклөгөбөҙҙө) күрһәтеү өсөн тирә-яғына бәрәкәт биргән Аҡса мәсетенә етәкләгән Аллаһҡа дан булһын. Ысынлап та, Ул барыһын да ишетеүсе, күреүсе!
وَنَجَّيْنٰهُ وَلُوْطًا اِلَى الْاَرْضِ الَّتِيْ بٰرَكْناَ فِيْهَا لِلْعٰلَمِيْنَ
wa najjaināhu wa lūṭan ilal-arḍil-latī bāraknā fīhā lil-‘ālamīn(a).
Беҙ уны (Ибраһимды) һәм Лутты бөтә донъяға бәрәкәт биргән ергә ҡотҡарҙыҡ.
وَلِسُلَيْمٰنَ الرِّيْحَ عَاصِفَةً تَجْرِيْ بِاَمْرِهٖٓ اِلَى الْاَرْضِ الَّتِيْ بٰرَكْنَا فِيْهَاۗ وَكُنَّا بِكُلِّ شَيْءٍ عٰلِمِيْنَ
wa lisulaimānar-rīḥa ‘āṣifatan tajrī bi'amrihī ilal-arḍil-latī bāraknā fīhā, wa kunnā bikulli syai'in ‘ālimīn(a).
Һәм (Беҙ) Сөләймәнгә бик көслө ел иҫте, ул уның бойороғо буйынса Беҙ уға бәрәкәт биргән ергә иҫте. Һәм Беҙ һәр нәмәне белеүсебеҙ.