موضوع - ملت های قبلی آغاز حادثه موجود اخراج شیاطین از رحمت خداوند تهدید شیطان برای بشر

لَّعَنَهُ اللّٰهُ ۘ وَقَالَ لَاَتَّخِذَنَّ مِنْ عِبَادِكَ نَصِيْبًا مَّفْرُوْضًاۙ

la‘anahullāh(u), wa qāla la'attakhiżanna min ‘ibādika naṣībam mafrūḍā(n).

خدا او (شیطان) را لعنت کرد، و او گفت: «من حتماً گروهی از بندگانت را گمراه می‌کنم.»

وَّلَاُضِلَّنَّهُمْ وَلَاُمَنِّيَنَّهُمْ وَلَاٰمُرَنَّهُمْ فَلَيُبَتِّكُنَّ اٰذَانَ الْاَنْعَامِ وَلَاٰمُرَنَّهُمْ فَلَيُغَيِّرُنَّ خَلْقَ اللّٰهِ ۗوَمَنْ يَّتَّخِذِ الشَّيْطٰنَ وَلِيًّا مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ فَقَدْ خَسِرَ خُسْرَانًا مُّبِيْنًا

wa la'uḍillannahum wa la'umanniyannahum wa la'āmurannahum fa layubattikunna āżānal-an‘āmi wa la'āmurannahum fa layugayyirunna khalqallāh(i), wa may yattakhiżisy-syaiṭāna waliyyam min dūnillāhi faqad khasira khusrānam mubīnā(n).

و حتماً آن‌ها را گمراه می‌کنم و آرزوهای پوچ در آن‌ها برمی‌انگیزم و به آن‌ها فرمان می‌دهم که گوش‌های چهارپایان را ببرند (و آن‌ها این کار را می‌کنند) و به آن‌ها فرمان می‌دهم که آفرینش خدا را تغییر دهند (و آن‌ها این کار را می‌کنند).» و هر که شیطان را به جای خدا سرپرست خود گیرد، زیانی آشکار کرده است.

قَالَ فَبِمَآ اَغْوَيْتَنِيْ لَاَقْعُدَنَّ لَهُمْ صِرَاطَكَ الْمُسْتَقِيْمَۙ

qāla fabimā agwaitanī la'aq‘udanna lahum ṣirāṭakal-mustaqīm(a).

(ابلیس) گفت: «چون مرا گمراه کردی، حتماً در راه راست تو بر آن‌ها کمین می‌کنم،

ثُمَّ لَاٰتِيَنَّهُمْ مِّنْۢ بَيْنِ اَيْدِيْهِمْ وَمِنْ خَلْفِهِمْ وَعَنْ اَيْمَانِهِمْ وَعَنْ شَمَاۤىِٕلِهِمْۗ وَلَا تَجِدُ اَكْثَرَهُمْ شٰكِرِيْنَ

Ṡumma la'ātiyannahum mim baini aidīhim wa min khalfihim wa ‘an aimānihim wa ‘an syamā'ilihim, wa lā tajidu akṡarahum syākirīn(a).

سپس از پیش‌رو و پشت‌سر و از راست و چپشان به سویشان می‌آیم، و بیشترشان را شکرگزار نخواهی یافت.»

قَالَ رَبِّ بِمَآ اَغْوَيْتَنِيْ لَاُزَيِّنَنَّ لَهُمْ فِى الْاَرْضِ وَلَاُغْوِيَنَّهُمْ اَجْمَعِيْنَۙ

qāla rabbi bimā agwaitanī la'uzayyinanna lahum fil-arḍi wa la'ugwiyannahum ajma‘īn(a).

او (ابلیس) گفت: «پروردگارا، چون مرا گمراه کردی، حتماً (بدی‌ها) را در زمین برایشان زیبا جلوه می‌دهم و همه آن‌ها را گمراه می‌کنم،

قَالَ اَرَاَيْتَكَ هٰذَا الَّذِيْ كَرَّمْتَ عَلَيَّ لَىِٕنْ اَخَّرْتَنِ اِلٰى يَوْمِ الْقِيٰمَةِ لَاَحْتَنِكَنَّ ذُرِّيَّتَهٗٓ اِلَّا قَلِيْلًا

qāla ara'aitaka hāżal-lażī karramta ‘alayya la'in akhkhartani ilā yaumil-qiyāmati la'aḥtanikanna żurriyyatahū illā qalīlā(n).

او گفت: «به من بگو، آیا این کسی است که او را بر من برتری دادی؟ اگر تا روز قیامت به من مهلت دهی، حتماً فرزندانش را جز اندکی گمراه می‌کنم.»

وَاسْتَفْزِزْ مَنِ اسْتَطَعْتَ مِنْهُمْ بِصَوْتِكَ وَاَجْلِبْ عَلَيْهِمْ بِخَيْلِكَ وَرَجِلِكَ وَشَارِكْهُمْ فِى الْاَمْوَالِ وَالْاَوْلَادِ وَعِدْهُمْۗ وَمَا يَعِدُهُمُ الشَّيْطٰنُ اِلَّا غُرُوْرًا

wastafziz manistaṭa‘ta minhum biṣautika wa ajlib ‘alaihim bikhailika wa rajilika wa syārikūhum fil-amwāli wal-aulādi wa ‘idhum, wa mā ya‘iduhumusy-syaiṭānu illā gurūrā(n).

«و هر که را از آن‌ها توانستی با صدایت (فریبنده) فریب ده، و سواران و پیادگانت را بر آن‌ها بتازان، و در مال و فرزندانشان شریک شو و به آن‌ها وعده بده.» و شیطان جز فریب به آن‌ها وعده نمی‌دهد.

فَقُلْنَا يٰٓاٰدَمُ اِنَّ هٰذَا عَدُوٌّ لَّكَ وَلِزَوْجِكَ فَلَا يُخْرِجَنَّكُمَا مِنَ الْجَنَّةِ فَتَشْقٰى

fa qulnā yā ādamu inna hāżā ‘aduwwul laka wa lizaujika falā yukhrijannakumā minal-jannati fa tasyqā.

سپس گفتیم: «ای آدم! این (ابلیس) دشمن تو و همسرت است، مبادا شما را از بهشت بیرون کند که بدبخت می‌شوی.»

قَالَ فَبِعِزَّتِكَ لَاُغْوِيَنَّهُمْ اَجْمَعِيْنَۙ

qāla fabi‘izzatika la'ugwiyannahum ajma‘īn(a).

(ابلیس) پاسخ داد: «به عزت تو سوگند، همه آن‌ها را گمراه خواهم کرد.