وَهُوَ الَّذِيْ سَخَّرَ الْبَحْرَ لِتَأْكُلُوْا مِنْهُ لَحْمًا طَرِيًّا وَّتَسْتَخْرِجُوْا مِنْهُ حِلْيَةً تَلْبَسُوْنَهَاۚ وَتَرَى الْفُلْكَ مَوَاخِرَ فِيْهِ وَلِتَبْتَغُوْا مِنْ فَضْلِهٖ وَلَعَلَّكُمْ تَشْكُرُوْنَ
wa huwal-lażī sakhkharal-baḥra lita'kulū minhu laḥman ṭariyyaw wa tastakhrijū minhu ḥilyatan talbasūnahā, wa taral-fulka mawākhira fīhi wa litabtagū min faḍlihī wa la‘allakum tasykurūn(a).
און ער איז דער וואָס האָט דעם ים (צו אייך) אונטערגעוואָרפן, כּדי איר זאָלט עסן פריש פלייש (פיש) דערפון, און (דערפון) איר זאָלט אַרויסנעמען צירונג וואָס איר טראָגט. איר (זעט אויך) די שיפן וואָס פֿאָרן דערין, און כּדי איר זאָלט זוכן זיין גוטהאַרציקייט, און כּדי איר זאָלט זיין דאַנקבאַר.
فَلَمَّا بَلَغَا مَجْمَعَ بَيْنِهِمَا نَسِيَا حُوْتَهُمَا فَاتَّخَذَ سَبِيْلَهٗ فِى الْبَحْرِ سَرَبًا
falammā balagā majma‘a bainihimā nasiyā ḥūtahumā fattakhaża sabīlahū fil-baḥri sarabā(n).
אַלזאָ ווען זיי זענען אָנגעקומען צום טרעפֿפּונקט פֿון די צוויי ימען, האָבן זיי פֿאַרגעסן דעם פֿיש, און ער איז אַרויפֿגעשפּרונגען און זיך אַרײַנגעלאָזט אין ים.
قَالَ اَرَاَيْتَ اِذْ اَوَيْنَآ اِلَى الصَّخْرَةِ فَاِنِّيْ نَسِيْتُ الْحُوْتَۖ وَمَآ اَنْسٰىنِيْهُ اِلَّا الشَّيْطٰنُ اَنْ اَذْكُرَهٗۚ وَاتَّخَذَ سَبِيْلَهٗ فِى الْبَحْرِ عَجَبًا
qāla ara'aita iż awainā ilaṣ-ṣakhrati fa innī nasītul-ḥūt(a), wa mā ansānīhu illasy-syaiṭanu an ażkurah(ū), wattakhaża sabīlahū fil-baḥri ‘ajabā(n).
ער (זיין קנעכט) האט געענטפערט, "ווייסט איר אז ווען מיר האבן געזוכט א דאך אויפן שטיין, האב איך פארגעסן (צו דערציילן וועגן) דעם פיש און גארנישט האט מיך געלאָזט פארגעסן עס צו געדענקען אחוץ דער שטן, און (דער פיש) האט זיך גענומען צום ים אויף א גאר מאָדנעם אופן."