وَهُوَ الَّذِيْ سَخَّرَ الْبَحْرَ لِتَأْكُلُوْا مِنْهُ لَحْمًا طَرِيًّا وَّتَسْتَخْرِجُوْا مِنْهُ حِلْيَةً تَلْبَسُوْنَهَاۚ وَتَرَى الْفُلْكَ مَوَاخِرَ فِيْهِ وَلِتَبْتَغُوْا مِنْ فَضْلِهٖ وَلَعَلَّكُمْ تَشْكُرُوْنَ
wa huwal-lażī sakhkharal-baḥra lita'kulū minhu laḥman ṭariyyaw wa tastakhrijū minhu ḥilyatan talbasūnahā, wa taral-fulka mawākhira fīhi wa litabtagū min faḍlihī wa la‘allakum tasykurūn(a).
आ ई वैह छथि जे समुद्र (अहाँ सभक अधीन) केने छथि, जाहि सँ अहाँ सभ ओहि मे सँ ताजा मांस (माछ) खा सकब, आ (ओहि सँ) अहाँ सभ आभूषण निकालि सकब जे अहाँ सभ पहिरैत छी | अहाँ (ओहि) जहाज सभकेँ ओहिमे चलैत देखैत छी, आ एहि लेल जे अहाँ हुनकर इनामक खोज करी, आ अहाँ कृतज्ञ रही।
فَلَمَّا بَلَغَا مَجْمَعَ بَيْنِهِمَا نَسِيَا حُوْتَهُمَا فَاتَّخَذَ سَبِيْلَهٗ فِى الْبَحْرِ سَرَبًا
falammā balagā majma‘a bainihimā nasiyā ḥūtahumā fattakhaża sabīlahū fil-baḥri sarabā(n).
तेँ जखन दुनू समुद्रक मिलन बिन्दु पर पहुँचलाह तखन माछ बिसरि गेल, आ ओ कूदि समुद्र मे अपन रस्ता ध’ लेलक।
قَالَ اَرَاَيْتَ اِذْ اَوَيْنَآ اِلَى الصَّخْرَةِ فَاِنِّيْ نَسِيْتُ الْحُوْتَۖ وَمَآ اَنْسٰىنِيْهُ اِلَّا الشَّيْطٰنُ اَنْ اَذْكُرَهٗۚ وَاتَّخَذَ سَبِيْلَهٗ فِى الْبَحْرِ عَجَبًا
qāla ara'aita iż awainā ilaṣ-ṣakhrati fa innī nasītul-ḥūt(a), wa mā ansānīhu illasy-syaiṭanu an ażkurah(ū), wattakhaża sabīlahū fil-baḥri ‘ajabā(n).
ओ (हुनकर नौकर) उत्तर देलथिन, “की अहाँ केँ बुझल अछि जे जखन हम सभ चट्टान पर शरण चाहैत छलहुँ तखन हम माछ बिसरि गेल छलहुँ (अहाँ सभ केँ कहब) आ शैतान केँ छोड़ि ओकरा मोन पाड़ब किछु नहि बिसरि गेल, आ (माछ) बहुत अजीब तरीका सँ समुद्र दिस अपन बाट ध’ लेलक।”