اِنَّمَا الْمُؤْمِنُوْنَ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا بِاللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖ وَاِذَا كَانُوْا مَعَهٗ عَلٰٓى اَمْرٍ جَامِعٍ لَّمْ يَذْهَبُوْا حَتّٰى يَسْتَأْذِنُوْهُۗ اِنَّ الَّذِيْنَ يَسْتَأْذِنُوْنَكَ اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ يُؤْمِنُوْنَ بِاللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖۚ فَاِذَا اسْتَأْذَنُوْكَ لِبَعْضِ شَأْنِهِمْ فَأْذَنْ لِّمَنْ شِئْتَ مِنْهُمْ وَاسْتَغْفِرْ لَهُمُ اللّٰهَ ۗاِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ
innamal-mu'minūnal-lażīna āmanū billāhi wa rasūlihī wa iżā kānū ma‘ahū ‘alā amrin jāmi‘il lam yażhabū ḥattā yasta'żinūh(u), innal-lażīna yasta'żinūnaka ulā'ikal-lażīna yu'minūna billāhi wa rasūlih(ī), fa iżasta'żanūka liba‘ḍi sya'nihim fa'żal liman syi'ta minhum wastagfir lahumullāh(a), innallāha gafūrur raḥīm(un).
(به اصطلاح) مؤمنان فقط کسانی هستند که به الله و رسولش (محمد) ایمان دارند، و وقتی در یک امر مشترک با او (محمد) یکجا باشند، قبل از اجازه گرفتن (رسول خدا) را ترک نمی‌کنند. به راستی کسانی که از تو (محمد) اجازه می گیرند، اینها کسانی هستند که (واقعاً) به الله و رسولش ایمان دارند. پس اگر به خاطر نیازی از شما اجازه گرفتند، از میان آنان به هر کسی که می‌خواهید اجازه بدهید و از خداوند برایشان آمرزش بخواهید. بیشک که الله بخشنده و مهربان است.