وَاِنَّ مِنْكُمْ لَمَنْ لَّيُبَطِّئَنَّۚ فَاِنْ اَصَابَتْكُمْ مُّصِيْبَةٌ قَالَ قَدْ اَنْعَمَ اللّٰهُ عَلَيَّ اِذْ لَمْ اَكُنْ مَّعَهُمْ شَهِيْدًا
wa inna minkum lamal layubaṭṭi'ann(a), fa in aṣābatkum muṣībatun qāla qad an‘amallāhu ‘alayya iż lam akum ma‘ahum syahīdā(n).
തീർച്ചയായും നിങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ (യുദ്ധക്കളത്തിലേക്ക് പോകാൻ) വളരെ മടിക്കുന്ന ഒരാളുണ്ട്. പിന്നീട് നിങ്ങൾക്ക് ഒരു ആപത്ത് സംഭവിച്ചാൽ, അവൻ പറയും, "തീർച്ചയായും, അവരുമായി യുദ്ധം ചെയ്യാതിരിക്കുക വഴി അല്ലാഹു എനിക്ക് അനുഗ്രഹം ചെയ്തിരിക്കുന്നു."
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَا لَكُمْ اِذَا قِيْلَ لَكُمُ انْفِرُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ اثَّاقَلْتُمْ اِلَى الْاَرْضِۗ اَرَضِيْتُمْ بِالْحَيٰوةِ الدُّنْيَا مِنَ الْاٰخِرَةِۚ فَمَا مَتَاعُ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا فِى الْاٰخِرَةِ اِلَّا قَلِيْلٌ
yā ayyuhal-lażīna āmanū mā lakum iżā qīla lakumunfirū fī sabīlillāhiṡ-ṡāqaltum ilal-arḍ(i), araḍītum bil-ḥayātid-dun-yā minal-ākhirah(ti), famā matā‘ul-ḥayātid-dun-yā fil-ākhirati illā qalīl(un).
സത്യവിശ്വാസികളേ, "അല്ലാഹുവിന്റെ മാർഗത്തിൽ (യുദ്ധത്തിന്) പോകൂ" എന്ന് നിങ്ങളോട് പറയപ്പെടുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് എന്തുകൊണ്ട് ഭാരമായി തോന്നുകയും നിങ്ങൾ എവിടെയാണോ അവിടെ തന്നെ തുടരാൻ ആഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്? പരലോക ജീവിതത്തേക്കാൾ ഇഹലോക ജീവിതമാണോ നിങ്ങൾ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത്? പരലോക ജീവിതവുമായി താരതമ്യപ്പെടുത്തുമ്പോൾ ഇഹലോക ജീവിതത്തിന്റെ സുഖം വളരെ ചെറുതാണെങ്കിലും.
اِلَّا تَنْفِرُوْا يُعَذِّبْكُمْ عَذَابًا اَلِيْمًاۙ وَّيَسْتَبْدِلْ قَوْمًا غَيْرَكُمْ وَلَا تَضُرُّوْهُ شَيْـًٔاۗ وَاللّٰهُ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ
illā tanfirū yu‘ażżibkum ‘ażāban alīmā(n), wa yastabdil qauman gairakum wa lā taḍurrūhu syai'ā(n), wallāhu ‘alā kulli syai'in qadīr(un).
നിങ്ങൾ (യുദ്ധത്തിന്) ഇറങ്ങിപ്പുറപ്പെടുന്നില്ലെങ്കിൽ അല്ലാഹു നിങ്ങളെ വേദനാജനകമായ ശിക്ഷ ശിക്ഷിക്കുകയും, നിങ്ങളല്ലാത്ത ഒരു ജനതയെ പകരം കൊണ്ടുവരികയും ചെയ്യും. അവന് ഒരു തരി പോലും ഉപദ്രവം വരുത്താൻ നിങ്ങൾക്ക് കഴിയില്ല. അല്ലാഹു എല്ലാറ്റിനും കഴിവുള്ളവനാകുന്നു.
مَا كَانَ لِاَهْلِ الْمَدِيْنَةِ وَمَنْ حَوْلَهُمْ مِّنَ الْاَعْرَابِ اَنْ يَّتَخَلَّفُوْا عَنْ رَّسُوْلِ اللّٰهِ وَلَا يَرْغَبُوْا بِاَنْفُسِهِمْ عَنْ نَّفْسِهٖۗ ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ لَا يُصِيْبُهُمْ ظَمَاٌ وَّلَا نَصَبٌ وَّلَا مَخْمَصَةٌ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَلَا يَطَـُٔوْنَ مَوْطِئًا يَّغِيْظُ الْكُفَّارَ وَلَا يَنَالُوْنَ مِنْ عَدُوٍّ نَّيْلًا اِلَّا كُتِبَ لَهُمْ بِهٖ عَمَلٌ صَالِحٌۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُضِيْعُ اَجْرَ الْمُحْسِنِيْنَ
mā kāna li'ahlil-madīnati wa man ḥaulahum minal-a‘rābi ay yatakhallafū ‘ar rasūlillāhi wa lā yargabū bi'anfusihim ‘an nafsih(ī), żālika bi'annahum lā yuṣībuhum ẓama'uw wa lā naṣabuw wa lā makhmaṣatun fī sabīlillāhi wa lā yaṭa'ūna mauṭi'ay yagīẓul-kuffāra wa lā yanālūna min ‘aduwwin nailan illā kutiba lahum bihī ‘amalun ṣāliḥ(un), innallāha lā yuḍī‘u ajral-muḥsinīn(a).
മദീനയിലെ ജനങ്ങളും അവരുടെ ചുറ്റുപാടുമുള്ള ബദുവീനുകളും അല്ലാഹുവിന്റെ ദൂതനോടൊപ്പം (യുദ്ധക്കളത്തിൽ) പോകാതിരിക്കുന്നത് ഉചിതമല്ല, അല്ലാഹുവിന്റെ ദൂതനേക്കാൾ സ്വയം സ്നേഹിക്കുന്നതും ഉചിതമല്ല. കാരണം, അല്ലാഹുവിന്റെ മാർഗത്തിൽ അവർക്ക് ദാഹമോ ക്ഷീണമോ വിശപ്പോ അനുഭവപ്പെടുന്നില്ല, അവിശ്വാസികളെ കോപിപ്പിക്കുന്ന ഒരു സ്ഥലത്തും അവർ ചവിട്ടുന്നില്ല, ശത്രുവിന് ഒരു ദോഷവും വരുത്തുന്നില്ല, അത് അവർക്ക് ഒരു സൽകർമ്മമായി രേഖപ്പെടുത്തപ്പെടാതെ. തീർച്ചയായും, നന്മ ചെയ്യുന്നവരുടെ പ്രതിഫലം അല്ലാഹു പാഴാക്കുകയില്ല.