وَدَّ كَثِيْرٌ مِّنْ اَهْلِ الْكِتٰبِ لَوْ يَرُدُّوْنَكُمْ مِّنْۢ بَعْدِ اِيْمَانِكُمْ كُفَّارًاۚ حَسَدًا مِّنْ عِنْدِ اَنْفُسِهِمْ مِّنْۢ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمُ الْحَقُّ ۚ فَاعْفُوْا وَاصْفَحُوْا حَتّٰى يَأْتِيَ اللّٰهُ بِاَمْرِهٖ ۗ اِنَّ اللّٰهَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ
wadda kaṡīrum min ahlil-kitābi lau yaruddūnakum mim ba‘di īmānikum kuffārā(n), ḥasadam min ‘indi anfusihim mim ba‘di mā tabayyana lahumul-ḥaqq(u), fa‘fū waṣfaḥū ḥattā ya'tiyallāhu bi amrih(ī), innallāha ‘alā kulli syai'in qadīr(un).
Бисёре аз аҳли китоб, пас аз он ки ҳақиқат барояшон равшан шуд, орзу мекунанд, ки шуморо пас аз имон оварданатон, дубора ба кофирӣ баргардонанд. Пас, бахшед ва сабр кунед, то он даме ки Худо фармони Худро биёварад. Албатта, Худо бар ҳама чиз қодир аст.
اَلَمْ تَرَ اِلَى الَّذِيْنَ قِيْلَ لَهُمْ كُفُّوْٓا اَيْدِيَكُمْ وَاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتُوا الزَّكٰوةَۚ فَلَمَّا كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقِتَالُ اِذَا فَرِيْقٌ مِّنْهُمْ يَخْشَوْنَ النَّاسَ كَخَشْيَةِ اللّٰهِ اَوْ اَشَدَّ خَشْيَةً ۚ وَقَالُوْا رَبَّنَا لِمَ كَتَبْتَ عَلَيْنَا الْقِتَالَۚ لَوْلَآ اَخَّرْتَنَآ اِلٰٓى اَجَلٍ قَرِيْبٍۗ قُلْ مَتَاعُ الدُّنْيَا قَلِيْلٌۚ وَالْاٰخِرَةُ خَيْرٌ لِّمَنِ اتَّقٰىۗ وَلَا تُظْلَمُوْنَ فَتِيْلًا
alam tara ilal-lażīna qīla lahum kuffū aidiyakum wa aqīmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāt(a), fa lammā kutiba ‘alaihimul-qitālu iżā farīqum minhum yakhsyaunan-nāsa kakhasy-yatillāhi au asyadda khasy-yah(tan), wa qālū rabbanā lima katabta ‘alainal-qitāl(a), lau lā akhkhartanā ilā ajalin qarīb(in), qul matā‘ud-dun-yā qalīl(un), wal-ākhiratu khairul limanittaqā, wa lā tuẓlamūna fatīlā(n).
Оё ба одамоне, ки ба онҳо гуфта мешавад: «Дастҳои худро аз ҷанг боздоред, намоз бихонед ва закот диҳед!», аҳамият намедиҳед, вақте ки онҳо маҷбур шуданд, ки ҷанг кунанд, ногаҳон баъзе аз онҳо (мунофиқон) аз мардум (душманон) метарсиданд, чунон ки аз Худо метарсиданд, ҳатто бештар аз он. Гуфтанд: «Эй Парвардигори мо, чаро моро ба ҷанг водор кардӣ? Чаро (вазифаи ҷангро) барои муддате ба таъхир наандохтӣ?» Бигӯ: «Дар ин дунё лаззатҳои кам ҳастанд ва охират барои парҳезгорон беҳтар аст (ба даст овардани подош барои ҷанг) ва ба шумо заррае ситам нахоҳад шуд».
اِتَّبِعْ مَآ اُوْحِيَ اِلَيْكَ مِنْ رَّبِّكَۚ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۚ وَاَعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِكِيْنَ
ittabi‘ mā ūḥiya ilaika mir rabbik(a), lā ilāha illā huw(a), wa a‘riḍ ‘anil-musyrikīn(a).
Аз он чӣ Парвардигорат бар ту ваҳй кардааст, пайравӣ кун; ҷуз Ӯ ҳеҷ маъбуде нест; ва аз мушрикон рӯй гардон.
وَمَا خَلَقْنَا السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَآ اِلَّا بِالْحَقِّۗ وَاِنَّ السَّاعَةَ لَاٰتِيَةٌ فَاصْفَحِ الصَّفْحَ الْجَمِيْلَ
wa mā khalaqnas-samāwāti wal-arḍa wa mā bainahumā illā bil-ḥaqq(i), wa innas-sā‘ata la'ātiyatun faṣfaḥiṣ-ṣafḥal-jamīl(a).
Ва Мо осмонҳо ва замин ва он чиро, ки дар миёни онҳост, ҷуз ба ҳақ наофаридем ва албатта, қиёмат фаро хоҳад расид, пас (онҳоро) ба некӣ бахш.
قُلْ لِّلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا يَغْفِرُوْا لِلَّذِيْنَ لَا يَرْجُوْنَ اَيَّامَ اللّٰهِ لِيَجْزِيَ قَوْمًا ۢبِمَا كَانُوْا يَكْسِبُوْنَ
qul lil-lażīna āmanū yagfirū lil-lażīna lā yarjūna ayyāmallāhi liyajziya qaumam bimā kānū yaksibūn(a).
(Эй Муҳаммад), ба касоне, ки имон овардаанд, бигӯ, бояд аз касоне, ки аз рӯзҳои Аллоҳ наметарсанд, даргузаранд, зеро Аллоҳ қавмеро ба андозаи амалашон подош медиҳад.
فَاصْبِرْ عَلٰى مَا يَقُوْلُوْنَ وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُلُوْعِ الشَّمْسِ وَقَبْلَ الْغُرُوْبِ ۚ
faṣbir ‘alā mā yaqūlūna wa sabbiḥ biḥamdi rabbika qabla ṭulū‘isy-syamsi wa qablal-gurūb(i).
Пас, бар он чӣ мегӯянд, сабр кун ва пеш аз тулӯи офтоб ва пеш аз ғуруби он Парвардигоратро ситоиш кун.
وَاصْبِرْ عَلٰى مَا يَقُوْلُوْنَ وَاهْجُرْهُمْ هَجْرًا جَمِيْلًا
waṣbir ‘alā mā yaqūlūna wahjurhum hajran jamīlā(n).
Ва (эй Муҳаммад), бар он чӣ мегӯянд, сабр кун ва онҳоро ба некӣ раҳо кун.