مَا كَانَ لِاَهْلِ الْمَدِيْنَةِ وَمَنْ حَوْلَهُمْ مِّنَ الْاَعْرَابِ اَنْ يَّتَخَلَّفُوْا عَنْ رَّسُوْلِ اللّٰهِ وَلَا يَرْغَبُوْا بِاَنْفُسِهِمْ عَنْ نَّفْسِهٖۗ ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ لَا يُصِيْبُهُمْ ظَمَاٌ وَّلَا نَصَبٌ وَّلَا مَخْمَصَةٌ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَلَا يَطَـُٔوْنَ مَوْطِئًا يَّغِيْظُ الْكُفَّارَ وَلَا يَنَالُوْنَ مِنْ عَدُوٍّ نَّيْلًا اِلَّا كُتِبَ لَهُمْ بِهٖ عَمَلٌ صَالِحٌۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُضِيْعُ اَجْرَ الْمُحْسِنِيْنَ
mā kāna li'ahlil-madīnati wa man ḥaulahum minal-a‘rābi ay yatakhallafū ‘ar rasūlillāhi wa lā yargabū bi'anfusihim ‘an nafsih(ī), żālika bi'annahum lā yuṣībuhum ẓama'uw wa lā naṣabuw wa lā makhmaṣatun fī sabīlillāhi wa lā yaṭa'ūna mauṭi'ay yagīẓul-kuffāra wa lā yanālūna min ‘aduwwin nailan illā kutiba lahum bihī ‘amalun ṣāliḥ(un), innallāha lā yuḍī‘u ajral-muḥsinīn(a).
മദീനയിലെ ജനങ്ങളും അവരുടെ ചുറ്റുപാടുമുള്ള ബദുവീനുകളും അല്ലാഹുവിന്റെ ദൂതനോടൊപ്പം (യുദ്ധക്കളത്തിൽ) പോകാതിരിക്കുന്നത് ഉചിതമല്ല, അല്ലാഹുവിന്റെ ദൂതനേക്കാൾ സ്വയം സ്നേഹിക്കുന്നതും ഉചിതമല്ല. കാരണം, അല്ലാഹുവിന്റെ മാർഗത്തിൽ അവർക്ക് ദാഹമോ ക്ഷീണമോ വിശപ്പോ അനുഭവപ്പെടുന്നില്ല, അവിശ്വാസികളെ കോപിപ്പിക്കുന്ന ഒരു സ്ഥലത്തും അവർ ചവിട്ടുന്നില്ല, ശത്രുവിന് ഒരു ദോഷവും വരുത്തുന്നില്ല, അത് അവർക്ക് ഒരു സൽകർമ്മമായി രേഖപ്പെടുത്തപ്പെടാതെ. തീർച്ചയായും, നന്മ ചെയ്യുന്നവരുടെ പ്രതിഫലം അല്ലാഹു പാഴാക്കുകയില്ല.