161
Q.S Алӣ Имрон (3:161)
وَمَا كَانَ لِنَبِيٍّ اَنْ يَّغُلَّ ۗوَمَنْ يَّغْلُلْ يَأْتِ بِمَا غَلَّ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ ۚ ثُمَّ تُوَفّٰى كُلُّ نَفْسٍ مَّا كَسَبَتْ وَهُمْ لَا يُظْلَمُوْنَ
wa mā kāna linabiyyin ay yagull(a), wa may yaglul ya'ti bimā galla yaumal-qiyāmah(ti), ṡumma tuwaffā kullu nafsim mā kasabat wa hum lā yuẓlamūn(a).
Ва барои пайғамбар хиёнат кардан (дар мавриди ғаниматҳои ҷангӣ) ғайриимкон аст. Ҳар кӣ хиёнат кунад, албатта, дар рӯзи қиёмат бо он чизе, ки хиёнат кардааст, хоҳад омад. Сипас ба ҳар кас мувофиқи амалаш мукофоти комил дода мешавад ва ба онҳо ситам карда намешавад.