فَلَمَّا فَصَلَ طَالُوْتُ بِالْجُنُوْدِ قَالَ اِنَّ اللّٰهَ مُبْتَلِيْكُمْ بِنَهَرٍۚ فَمَنْ شَرِبَ مِنْهُ فَلَيْسَ مِنِّيْۚ وَمَنْ لَّمْ يَطْعَمْهُ فَاِنَّهٗ مِنِّيْٓ اِلَّا مَنِ اغْتَرَفَ غُرْفَةً ۢبِيَدِهٖ ۚ فَشَرِبُوْا مِنْهُ اِلَّا قَلِيْلًا مِّنْهُمْ ۗ فَلَمَّا جَاوَزَهٗ هُوَ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَعَهٗۙ قَالُوْا لَا طَاقَةَ لَنَا الْيَوْمَ بِجَالُوْتَ وَجُنُوْدِهٖ ۗ قَالَ الَّذِيْنَ يَظُنُّوْنَ اَنَّهُمْ مُّلٰقُوا اللّٰهِ ۙ كَمْ مِّنْ فِئَةٍ قَلِيْلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيْرَةً ۢبِاِذْنِ اللّٰهِ ۗ وَاللّٰهُ مَعَ الصّٰبِرِيْنَ
falammā faṣala ṭālūtu bil-junūd(i), qāla innallāha mubtalīkum binahar(in), faman syariba minhu falaisa minnī, wa mal lam yaṭ‘amhu fa innahū minnī illā manigtarafa gurfatam biyadih(ī), fa syaribū minhu illā qalīlam minhum, falammā jāwazahū huwa wal-lażīna āmanū ma‘ah(ū), qālū lā ṭāqata lanal-yauma bijālūta wa junūdih(ī), qālal-lażīna yaẓunnūna annahum mulāqullāh(i), kam min fi'atin qalīlatin galabat fi'atan kaṡīratam bi'iżnillāh(i), wallāhu ma‘aṣ-ṣābirīn(a).
Пас, вақте ки Толут лашкари худро овард, гуфт: «Худо шуморо бо ҷӯйе меозмояд. Пас, ҳар кӣ (оби онро) менӯшад, пайрави ман нест. Ва ҳар кӣ онро нанӯшад, пас пайрави ман аст, магар ин ки бо дасташ каме об нӯшад». Аммо онҳо онро нӯшиданд, ба ҷуз чанде аз онҳо. Вақте ки ӯ (Толут) ва касоне, ки бо ӯ имон оварданд, аз ҷӯйе гузаштанд, гуфтанд: «Мо имрӯз дигар бар Ҷолут ва лашкари ӯ қувват надорем». Онҳое, ки бовар доранд, ки бо Худо вомехӯранд, мегӯянд: «Чӣ қадар гурӯҳҳои хурд бо иҷозати Худо гурӯҳҳои бузургро мағлуб карданд». Ва Худо бо сабркунандагон аст.
فَقَاتِلْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۚ لَا تُكَلَّفُ اِلَّا نَفْسَكَ وَحَرِّضِ الْمُؤْمِنِيْنَ ۚ عَسَى اللّٰهُ اَنْ يَّكُفَّ بَأْسَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا ۗوَاللّٰهُ اَشَدُّ بَأْسًا وَّاَشَدُّ تَنْكِيْلًا
faqātil fī sabīlillāh(i), lā tukallafu illā nafsaka wa ḥarriḍil-mu'minīn(a), ‘asallāhu ay yakuffa ba'sal lażīna kafarū, wallāhu asyaddu ba'saw wa asyaddu tankīlā(n).
Пас, ту (эй Муҳаммад), дар роҳи Худо ҷанг кун, ки ту гарон нестӣ, балки бар худат. Рӯҳи мӯъминонро (барои ҷанг) афзун гардон. Умедворам, ки Худо ҳамлаҳои кофиронро рад кунад. Қудрати Худо (Худо) хеле бузург ва азобаш хеле шадид аст.
وَاَعِدُّوْا لَهُمْ مَّا اسْتَطَعْتُمْ مِّنْ قُوَّةٍ وَّمِنْ رِّبَاطِ الْخَيْلِ تُرْهِبُوْنَ بِهٖ عَدُوَّ اللّٰهِ وَعَدُوَّكُمْ وَاٰخَرِيْنَ مِنْ دُوْنِهِمْۚ لَا تَعْلَمُوْنَهُمْۚ اَللّٰهُ يَعْلَمُهُمْۗ وَمَا تُنْفِقُوْا مِنْ شَيْءٍ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ يُوَفَّ اِلَيْكُمْ وَاَنْتُمْ لَا تُظْلَمُوْنَ
wa a‘iddū lahum mastaṭa‘tum min quwwatiw wa mir ribāṭil-khaili turhibūna bihī ‘aduwwallāhi wa ‘aduwwakum wa ākharīna min dūnihim, lā ta‘lamūnahum, allāhu ya‘lamuhum, wa mā tunfiqū min syai'in fī sabīlillāhi yuwaffa ilaikum wa antum lā tuẓlamūn(a).
Ва бо тамоми қудрати худ барои муқобила бо онҳо бо нерӯе, ки доред ва бо савораҳое, ки метавонанд душманони Худо, душманони шумо ва дигаронро, ки шумо намешиносед, вале Худо медонад, боздоранд, омода шавед. Ҳар чизеро, ки дар роҳи Худо харҷ мекунед, ба шумо мукофоти муносиб дода мешавад ва ба шумо зулм карда намешавад.
يٰٓاَيُّهَا النَّبِيُّ حَرِّضِ الْمُؤْمِنِيْنَ عَلَى الْقِتَالِۗ اِنْ يَّكُنْ مِّنْكُمْ عِشْرُوْنَ صٰبِرُوْنَ يَغْلِبُوْا مِائَتَيْنِۚ وَاِنْ يَّكُنْ مِّنْكُمْ مِّائَةٌ يَّغْلِبُوْٓا اَلْفًا مِّنَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا بِاَنَّهُمْ قَوْمٌ لَّا يَفْقَهُوْنَ
yā ayyuhan-nabiyyu ḥarriḍil-mu'minīna ‘alal-qitāl(i), iy yakum minkum ‘isyrūna ṣabirūna yaglibū mi'atain(i), wa iy yakum minkum mi'atuy yaglibū alfam minal-lażīna kafarū bi'annahum qaumul lā yafqahūn(a).
Эй Паёмбар (Муҳаммад), мӯъминонро ба ҷанг ташвиқ кун. Агар дар миёни шумо бист марди сабркунанда бошанд, бешубҳа дусад нафарро пирӯз хоҳанд кард. Ва агар дар миёни шумо сад (сабркунанда) бошанд, бешубҳа ҳазор нафар аз кофиронро пирӯз хоҳанд кард, зеро кофирон мардуме ҳастанд, ки намефаҳманд.