وَلَتَجِدَنَّهُمْ اَحْرَصَ النَّاسِ عَلٰى حَيٰوةٍ ۛوَمِنَ الَّذِيْنَ اَشْرَكُوْا ۛيَوَدُّ اَحَدُهُمْ لَوْ يُعَمَّرُ اَلْفَ سَنَةٍۚ وَمَا هُوَ بِمُزَحْزِحِهٖ مِنَ الْعَذَابِ اَنْ يُّعَمَّرَۗ وَاللّٰهُ بَصِيْرٌۢ بِمَا يَعْمَلُوْنَ ࣖ
wa latajidannahum aḥraṣan-nāsi ‘alā ḥayāh(tin), wa minal-lażīna asyrakū, yawaddu aḥaduhum lau yu‘ammaru alfa sanah(tin), wa mā huwa bi muzaḥziḥihī minal-‘ażābi ay yu‘ammar(a), wallāhu baṣīrum bimā ya‘malūn(a).
आनी खरेंच, तुमकां (मुहंमद) तांकां (ज्यू) मेळटले, जिणेचो (संवसार) सगळ्यांत चड लोभी आशिल्ले लोक, मुशरिकां परस लेगीत (चड लोभी). तें लांब आयुश्य तांकां प्रलयांतल्यान आडावंक नासलें तरी तातूंतल्या दरेकाक हजार वर्सां आयुश्य दिवपाची इत्सा आसा. आनी ते कितें करतात ताचेर अल्ला सगळ्यांक पळोवपी आसा.
وَلَا تَتَمَنَّوْا مَا فَضَّلَ اللّٰهُ بِهٖ بَعْضَكُمْ عَلٰى بَعْضٍ ۗ لِلرِّجَالِ نَصِيْبٌ مِّمَّا اكْتَسَبُوْا ۗ وَلِلنِّسَاۤءِ نَصِيْبٌ مِّمَّا اكْتَسَبْنَ ۗوَسْـَٔلُوا اللّٰهَ مِنْ فَضْلِهٖ ۗ اِنَّ اللّٰهَ كَانَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيْمًا
wa lā tatamannau mā faḍḍalallāhu bihī ba‘ḍakum ‘alā ba‘ḍ(in), lir-rijāli naṣībum mimmaktasabū, wa lin-nisā'i naṣībum mimmaktasabn(a), was'alullāha min faḍlih(ī), innallāha kāna bikulli syai'in ‘alīmā(n).
आनी अल्लान तुमच्यांतल्या कांय जाणांक हेरां परस चड वरदान दिल्ल्याची लोभ करची न्हय. कारण दादल्यांक तांणी मेळयल्ल्याचो वाटो आनी बायलांक मेळिल्ल्याचो वाटो. अल्लाक ताची कांय वरदान मागची. खरेंच अल्ला हो सगळ्या गजालींचो सर्वज्ञ.
وَاِنِ امْرَاَةٌ خَافَتْ مِنْۢ بَعْلِهَا نُشُوْزًا اَوْ اِعْرَاضًا فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَآ اَنْ يُّصْلِحَا بَيْنَهُمَا صُلْحًا ۗوَالصُّلْحُ خَيْرٌ ۗوَاُحْضِرَتِ الْاَنْفُسُ الشُّحَّۗ وَاِنْ تُحْسِنُوْا وَتَتَّقُوْا فَاِنَّ اللّٰهَ كَانَ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرًا
wa inimra'atun khāfat mim ba‘lihā nusyūzan au i‘rāḍan falā junāḥa ‘alaihimā ay yuṣliḥā bainahumā ṣulḥā(n), waṣ-ṣulḥu khair(un), wa uḥḍiratil-anfususy-syuḥḥ(a), wa in tuḥsinū wa tattaqū fa innallāha kāna bimā ta‘malūna khabīrā(n).
आनी बायलेक आपलो घोव नटखट वा उदासीन जातलो असो हुस्को आसल्यार दोगांयक खरी शांतताय मेळूंक शकता आनी दादलो स्वभावान कंजूस आसलो तरी ती शांती (तांकां) बरी. आनी तुमी (तुज्या बायले कडेन तुमचे संबंद) सुदारतात आनी स्वताची राखण करतात (नुस्युज आनी उदासीनताये पासून) जाल्यार खरेंच, तुमी कितें करतात ताचे विशीं अल्ला जतनाय घेता.
قُلْ لَّوْ اَنْتُمْ تَمْلِكُوْنَ خَزَاۤىِٕنَ رَحْمَةِ رَبِّيْٓ اِذًا لَّاَمْسَكْتُمْ خَشْيَةَ الْاِنْفَاقِۗ وَكَانَ الْاِنْسَانُ قَتُوْرًا ࣖ
qul lau antum tamlikūna khazā'ina raḥmati rabbī iżal la'amsaktum khasy-yatal-infāq(i), wa kānal-insānu qatūrā(n).
म्हण (मुहंमद), "तुका म्हज्या प्रभूच्या कृपेच्या खजिन्याचेर नियंत्रण आसलें जाल्यार तुमी तो (खजिनो) दवरपाचो, तो खर्च करपाच्या भंयान." आनी मनीस खूब कंजूस आसता.
فَاتَّقُوا اللّٰهَ مَا اسْتَطَعْتُمْ وَاسْمَعُوْا وَاَطِيْعُوْا وَاَنْفِقُوْا خَيْرًا لِّاَنْفُسِكُمْۗ وَمَنْ يُّوْقَ شُحَّ نَفْسِهٖ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ
fattaqullāha mastaṭa‘tum wasma‘ū wa aṭī‘ū wa anfiqū khairal li'anfusikum, wa may yūqa syuḥḥa nafsihī fa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).
देखून तुमच्या क्षमतेन अल्लाक भियेयात आनी आयकात आनी आज्ञा पाळात; आनी स्वता खातीर बरी संपत्ती गुंतवची. आनी जो कंजूसांतल्यान स्वताक राखता, तेच नशीबवान.
وَجَمَعَ فَاَوْعٰى
wa jama‘a fa'au‘ā.
आनी (मालकी) एकठांय करून मागीर तीं सांठोवपी मनीस.
وَّاِذَا مَسَّهُ الْخَيْرُ مَنُوْعًاۙ
wa iżā massahul-khairu manū‘ā(n).
आनी बरें (संपत्ती) मेळ्ळ्यार कंजूस जाता,
ثُمَّ يَطْمَعُ اَنْ اَزِيْدَۙ
Ṡumma yaṭma‘u an azīd(a).
मागीर ताका खरेंच हांव तातूंत भर घालची अशें दिसतालें.
وَتَأْكُلُوْنَ التُّرَاثَ اَكْلًا لَّمًّاۙ
wa ta'kulūnat-turāṡa aklal lammā(n).
तुमी (हलाल आनी हरम) भरसून वारसाहक्काचो सेवन करताना,
وَّتُحِبُّوْنَ الْمَالَ حُبًّا جَمًّاۗ
wa tuḥibbūnal-māla ḥubban jammā(n).
आनी तुमी गिरेस्तकायेचो चड मोगान मोग करतात.
وَاِنَّهٗ لِحُبِّ الْخَيْرِ لَشَدِيْدٌ ۗ
wa innahū liḥubbil-khairi lasyadīd(un).
आनी खरेंच ताचो गिरेस्तकायेचो मोग खऱ्या अर्थान चड आशिल्लो.
اَلْهٰىكُمُ التَّكَاثُرُۙ
alhākumut-takāṡur(u).
अभिमानान तुका दुर्लक्ष केलां,