وَاِذْ اَخَذْنَا مِيْثَاقَكُمْ وَرَفَعْنَا فَوْقَكُمُ الطُّوْرَۗ خُذُوْا مَآ اٰتَيْنٰكُمْ بِقُوَّةٍ وَّاذْكُرُوْا مَا فِيْهِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُوْنَ
wa iż akhażnā mīṡāqakum wa rafa‘nā fauqakumuṭ-ṭūr(a), khużū mā ātainākum biquwwatiw ważkurū mā fīhi la‘allakum tattaqūn(a).
An (erënnert Iech) wéi Mir Äert Versprieche ugeholl hunn an de Bierg (Sinai) iwwer Iech gehuewen hunn (während mir gesot hunn): "Halt fest un deem wat Mir Iech ginn hunn a vergiesst net wat dran ass, fir datt Dir Frëmmegkeet erreechen kënnt."
وَاِذْ اَخَذْنَا مِيْثَاقَكُمْ وَرَفَعْنَا فَوْقَكُمُ الطُّوْرَۗ خُذُوْا مَآ اٰتَيْنٰكُمْ بِقُوَّةٍ وَّاسْمَعُوْا ۗ قَالُوْا سَمِعْنَا وَعَصَيْنَا وَاُشْرِبُوْا فِيْ قُلُوْبِهِمُ الْعِجْلَ بِكُفْرِهِمْ ۗ قُلْ بِئْسَمَا يَأْمُرُكُمْ بِهٖٓ اِيْمَانُكُمْ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ
wa iż akhażnā mīṡāqakum wa rafa‘nā fauqakumuṭ-ṭūr(a), khużū mā ātainākum biquwwatiw wasma‘ū, qālū sami‘nā wa ‘aṣainā, wa usyribū fī qulūbihimul-‘ijla bikufrihim, qul bi'samā ya'murukum bihī īmānukum in kuntum mu'minīn(a).
An (erënnert Iech) wéi Mir Äert Versprieche geholl hunn an de Bierg (Sinai) iwwer Iech gehuewen hunn (während mir gesot hunn): "Halt fest un deem wat mir Iech ginn hunn a lauschtert!" Si hunn geäntwert: "Mir hunn gelauschtert, awer mir hunn net gefollegt." An d'Kallef ass an hir Häerzer (d'Léift fir Biller ze veréieren) penetréiert wéinst hirem Ongleewe. Sot: "Et ass ganz schlecht, wat Äre Glawen Iech befielt ze maachen, wann Dir Gleeweg sidd!"
وَرَفَعْنَا فَوْقَهُمُ الطُّوْرَ بِمِيْثَاقِهِمْ وَقُلْنَا لَهُمُ ادْخُلُوا الْبَابَ سُجَّدًا وَّقُلْنَا لَهُمْ لَا تَعْدُوْا فِى السَّبْتِ وَاَخَذْنَا مِنْهُمْ مِّيْثَاقًا غَلِيْظًا
wa rafa‘nā fauqahumuṭ ṭūra bimīṡāqihim wa qulnā lahumudkhulul-bāba sujjadaw wa qulnā lahum lā ta‘dū fis-sabti wa akhażnā minhum mīṡāqan galīẓā(n).
An Mir hunn de Bierg (Sinai) iwwer si erhuewen, fir hire Bund ze (stäerken). An Mir hunn hinnen den Uerder ginn: "Gitt an d'Paart (Baitulmaqdis) eran, während Dir Iech néierbéit", an Mir hunn hinnen den Uerder ginn: "Verletzt d'Gesetzer iwwer de Sabbat net." An Mir hunn hinnen e feste Bund ginn.
۞ وَاِذْ نَتَقْنَا الْجَبَلَ فَوْقَهُمْ كَاَنَّهٗ ظُلَّةٌ وَّظَنُّوْٓا اَنَّهٗ وَاقِعٌۢ بِهِمْۚ خُذُوْا مَآ اٰتَيْنٰكُمْ بِقُوَّةٍ وَّاذْكُرُوْا مَا فِيْهِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُوْنَ ࣖ
wa iż nataqnal-jabala fauqahum ka'annahum ẓullatuw wa ẓannū annahū wāqi‘um bihim, khużū mā ātainākum biquwwatiw ważkurū mā fīhi la‘allakum tattaqūn(a).
An (erënnert Iech) wéi Mir de Bierg iwwer si gehuewen hunn, war et, wéi wann (de Bierg) vun enger Wollek bedeckt wier, an si ware sech sécher, datt (de Bierg) op si géif falen. (A Mir hunn zu hinnen gesot): "Halt fest un deem, wat Mir iech ginn hunn, an erënnert Iech ëmmer (praktizéiert), wat dran ass, fir datt Dir fromm Leit kënnt ginn."