اُحِلَّ لَكُمْ لَيْلَةَ الصِّيَامِ الرَّفَثُ اِلٰى نِسَاۤىِٕكُمْ ۗ هُنَّ لِبَاسٌ لَّكُمْ وَاَنْتُمْ لِبَاسٌ لَّهُنَّ ۗ عَلِمَ اللّٰهُ اَنَّكُمْ كُنْتُمْ تَخْتَانُوْنَ اَنْفُسَكُمْ فَتَابَ عَلَيْكُمْ وَعَفَا عَنْكُمْ ۚ فَالْـٰٔنَ بَاشِرُوْهُنَّ وَابْتَغُوْا مَا كَتَبَ اللّٰهُ لَكُمْ ۗ وَكُلُوْا وَاشْرَبُوْا حَتّٰى يَتَبَيَّنَ لَكُمُ الْخَيْطُ الْاَبْيَضُ مِنَ الْخَيْطِ الْاَسْوَدِ مِنَ الْفَجْرِۖ ثُمَّ اَتِمُّوا الصِّيَامَ اِلَى الَّيْلِۚ وَلَا تُبَاشِرُوْهُنَّ وَاَنْتُمْ عٰكِفُوْنَۙ فِى الْمَسٰجِدِ ۗ تِلْكَ حُدُوْدُ اللّٰهِ فَلَا تَقْرَبُوْهَاۗ كَذٰلِكَ يُبَيِّنُ اللّٰهُ اٰيٰتِهٖ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُوْنَ
uḥilla lakum lailataṣ-ṣiyāmir-rafaṡu ilā nisā'ikum, hunna libāsul lakum wa antum libāsul lahunn(a), ‘alimallāhu annakum kuntum takhtānūna anfusakum fatāba ‘alaikum wa ‘afā ‘ankum, fal-āna bāsyirūhunna wabtagū mā kataballāhu lakum, wa kulū wasyrabū ḥattā yatabayyana lakumul-khaiṭul-abyaḍu minal-khaiṭil-aswadi minal-fajr(i), ṡumma atimmuṣ-ṣiyāma ilal-lail(i), wa lā tubāsyirūhunna wa antum ‘ākifūna fil-masājid(i) tilka ḥudūdullāhi falā taqrabūhā, każālika yubayyinullāhu āyātihī lin-nāsi la‘allahum yattaqūn(a).
Барои шумо рӯза доштани шаб бо ҳамсаратон ҳалол аст. Онҳо либоси шумо ҳастанд ва шумо либоси онҳо ҳастед. Худо медонад, ки шумо наметавонед худро боздоред, аммо тавбаи шуморо қабул мекунад ва шуморо мебахшад. Пас, акнун бо онҳо дахолат кунед ва он чиро, ки Худо барои шумо муқаррар кардааст, талаб кунед. Бихӯред ва бинӯшед, то он даме, ки фарқи байни риштаи сафед ва риштаи сиёҳ, яъне субҳ, барои шумо равшан шавад. Сипас рӯзаро то шом пурра кунед. Аммо вақте ки дар масҷид иқоф мекунед, ба онҳо дахолат накунед. Ин ҳукми Худост, пас ба он наздик нашавед. Худо оёти Худро барои мардум чунин баён мекунад, то онҳо парҳезгорӣ кунанд.
وَمِنْ اٰيٰتِهٖٓ اَنْ خَلَقَ لَكُمْ مِّنْ اَنْفُسِكُمْ اَزْوَاجًا لِّتَسْكُنُوْٓا اِلَيْهَا وَجَعَلَ بَيْنَكُمْ مَّوَدَّةً وَّرَحْمَةً ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّقَوْمٍ يَّتَفَكَّرُوْنَ
wa min āyātihī an khalaqa lakum min anfusikum azwājal litaskunū ilaihā wa ja‘ala bainakum mawaddataw wa raḥmah(tan), inna fī żālika la'āyātil liqaumiy yatafakkarūn(a).
Ва аз нишонаҳои (бузургии) Ӯ ин аст, ки Ӯ барои шумо аз ҷинси худатон ҳамсароне офарид, то шумо бо онҳо ором гиред ва дар миёни шумо эҳсоси муҳаббат ва меҳру муҳаббатро падид овард. Дар ин, албатта, нишонаҳо (аз бузургии Аллоҳ) барои мардуме, ки тафаккур мекунанд, вуҷуд доранд.