اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ اشْتَرَوُا الضَّلٰلَةَ بِالْهُدٰىۖ فَمَا رَبِحَتْ تِّجَارَتُهُمْ وَمَا كَانُوْا مُهْتَدِيْنَ
ulā'ikal-lażīnasytarawuḍ-ḍalālata bil-hudā, famā rabiḥat tijāratuhum wa mā kānū muhtadīn(a).
Онҳо касоне ҳастанд, ки гумроҳиро бо ҳидоят хариданд, пас тиҷораташон бадбахт буд ва ба ҳеҷ роҳнамоӣ нарасиданд.
مَثَلُهُمْ كَمَثَلِ الَّذِى اسْتَوْقَدَ نَارًا ۚ فَلَمَّآ اَضَاۤءَتْ مَا حَوْلَهٗ ذَهَبَ اللّٰهُ بِنُوْرِهِمْ وَتَرَكَهُمْ فِيْ ظُلُمٰتٍ لَّا يُبْصِرُوْنَ
maṡaluhum kamaṡalil-lażistauqada nārā(n), falammā aḍā'at mā ḥaulahūū żahaballāhu binūrihim wa tarakahum fī ẓulumātil lā yubṣirūn(a).
Мисоли онҳо мисли касоне аст, ки оташе афрӯхтаанд, пас аз он ки он атрофашонро равшан кард, Худо нури онҳоро бигирифт ва онҳоро дар торикӣ раҳо кард, то набинанд.
صُمٌّ ۢ بُكْمٌ عُمْيٌ فَهُمْ لَا يَرْجِعُوْنَۙ
Ṣummum bukmun ‘umyun fahum lā yarji‘ūn(a).
Онҳо кар, гунг ва кӯранд, бинобар ин наметавонанд баргарданд.
اَوْ كَصَيِّبٍ مِّنَ السَّمَاۤءِ فِيْهِ ظُلُمٰتٌ وَّرَعْدٌ وَّبَرْقٌۚ يَجْعَلُوْنَ اَصَابِعَهُمْ فِيْٓ اٰذَانِهِمْ مِّنَ الصَّوَاعِقِ حَذَرَ الْمَوْتِۗ وَاللّٰهُ مُحِيْطٌۢ بِالْكٰفِرِيْنَ
au kaṣayyibim minas-samā'i fīhi ẓulumātuw wa ra‘duw wa barq(un), yaj‘alūna aṣābi‘ahum fī āżānihim minaṣ-ṣawā‘iqi ḥażaral-maut(i), wallāhu muḥīṭum bil- kāfirīn(a).
Ё монанди борони шадиде аз осмон, ки бо торикиҳо, раъду барқ ҳамроҳ бошад, гӯшҳои худро бо ангуштони худ мебанданд ва аз тарси марг аз садои раъду барқ (мегурезанд). Ва Худо кофиронро иҳота кардааст.
يَكَادُ الْبَرْقُ يَخْطَفُ اَبْصَارَهُمْ ۗ كُلَّمَآ اَضَاۤءَ لَهُمْ مَّشَوْا فِيْهِ ۙ وَاِذَآ اَظْلَمَ عَلَيْهِمْ قَامُوْا ۗوَلَوْ شَاۤءَ اللّٰهُ لَذَهَبَ بِسَمْعِهِمْ وَاَبْصَارِهِمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ ࣖ
yakādul-barqu yakhṭafu abṣārahum, kullamā aḍā'a lahum masyau fīh(i), wa iżā aẓlama ‘alaihim qāmū, wa lau syā'allāhu lażahaba bisam‘ihim wa abṣārihim, innallāha ‘alā kulli syai'in qadīr(un).
Қариб буд, ки барқ чашмонашонро фурӯ барад. Ҳар гоҳ (барқ) равшан шавад, дар зери он роҳ мераванд ва чун торикӣ онҳоро фаро гирад, меистанд. Агар Худо мехост, шунавоӣ ва биноии онҳоро аз байн мебурд. Зеро Худо бар ҳар чиз тавоност!
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تُبْطِلُوْا صَدَقٰتِكُمْ بِالْمَنِّ وَالْاَذٰىۙ كَالَّذِيْ يُنْفِقُ مَالَهٗ رِئَاۤءَ النَّاسِ وَلَا يُؤْمِنُ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِۗ فَمَثَلُهٗ كَمَثَلِ صَفْوَانٍ عَلَيْهِ تُرَابٌ فَاَصَابَهٗ وَابِلٌ فَتَرَكَهٗ صَلْدًا ۗ لَا يَقْدِرُوْنَ عَلٰى شَيْءٍ مِّمَّا كَسَبُوْا ۗ وَاللّٰهُ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الْكٰفِرِيْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanū lā tubṭilū ṣadaqātikum bil-manni wal-ażā, kal-lażī yunfiqu mālahū ri'ā'an-nāsi wa lā yu'minu billāhi wal-yaumil-ākhir(i), fa maṡaluhū kamaṡali ṣafwānin ‘alaihi turābun fa'aṣābahū wābilun fatarakahū ṣaldā(n), lā yaqdirūna ‘alā syai'im mimmā kasabū, wallāhu lā yahdil-qaumal-kāfirīn(a).
Эй касоне, ки имон овардаед, садақаи худро бо зикри он ва озор додани (дили гиранда) табоҳ накунед, мисли касе, ки дороии худро барои риё ба мардум медиҳад ва ба Худо ва рӯзи қиёмат имон надорад. Мисоли (он шахс) мисли санги ҳамворест, ки хок бар он дорад ва вақте ки борони сахт бар он санг меборад, санг дубора ҳамвор мешавад. Онҳо аз он чӣ мекунанд, ҳеҷ фоидае надоранд ва Худо кофиронро ҳидоят намекунад.
اَيَوَدُّ اَحَدُكُمْ اَنْ تَكُوْنَ لَهٗ جَنَّةٌ مِّنْ نَّخِيْلٍ وَّاَعْنَابٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُۙ لَهٗ فِيْهَا مِنْ كُلِّ الثَّمَرٰتِۙ وَاَصَابَهُ الْكِبَرُ وَلَهٗ ذُرِّيَّةٌ ضُعَفَاۤءُۚ فَاَصَابَهَآ اِعْصَارٌ فِيْهِ نَارٌ فَاحْتَرَقَتْ ۗ كَذٰلِكَ يُبَيِّنُ اللّٰهُ لَكُمُ الْاٰيٰتِ لَعَلَّكُمْ تَتَفَكَّرُوْنَ ࣖ
ayawaddu aḥadukum an takūna lahū jannatum min nakhīliw wa a‘nābin tajrī min taḥtihal-anhār(u), lahū fīhā min kulliṡ-ṡamarāt(i), wa aṣābahul-kibaru wa lahū żurriyyatun ḍu‘afā'(u), fa'aṣābahā i‘ṣārun fīhi nārun faḥtaraqat, każālika yubayyinullāhu lakumul-āyāti la‘allakum tatafakkarūn(a).
Оё касе аз шумост, ки мехоҳад боғе аз хурмо ва ангур дошта бошад, ки аз зери он ҷӯйборҳо ҷорӣ бошад ва ҳар навъ мева диҳад, сипас пирӣ фаро расад ва фарзандони хурд дошта бошад? Пас, боди сахте, ки дорои оташ буд, боғро ларзонд ва оташ гирифт. Худо оёти Худро барои шумо чунин баён мекунад, то шумо дар бораи онҳо фикр кунед.
وَلَا تَكُوْنُوْا كَالَّذِيْنَ قَالُوْا سَمِعْنَا وَهُمْ لَا يَسْمَعُوْنَۚ
wa lā takūnū kal-lażīna qālū sami‘nā wa hum lā yasma‘ūn(a).
Ва монанди онон (мунофиқон) набошед, ки мегӯянд: «Шунидем», дар ҳоле ки намешунаванд (зеро дилҳояшон инкор мекунад).
۞ اِنَّ شَرَّ الدَّوَاۤبِّ عِنْدَ اللّٰهِ الصُّمُّ الْبُكْمُ الَّذِيْنَ لَا يَعْقِلُوْنَ
inna syarrad-dawābbi ‘indallāhiṣ-ṣummul-bukmul-lażīna lā ya‘qilūn(a).
Дар ҳақиқат, бадтарин махлуқоти зинда дар назди Аллоҳ касоне ҳастанд, ки кар ва гунг ҳастанд (ҳақиқатро намешунаванд ва намефаҳманд), яъне онҳое, ки намефаҳманд.
اَفَمَنْ اَسَّسَ بُنْيَانَهٗ عَلٰى تَقْوٰى مِنَ اللّٰهِ وَرِضْوَانٍ خَيْرٌ اَمْ مَّنْ اَسَّسَ بُنْيَانَهٗ عَلٰى شَفَا جُرُفٍ هَارٍ فَانْهَارَ بِهٖ فِيْ نَارِ جَهَنَّمَۗ وَاللّٰهُ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الظّٰلِمِيْنَ
afaman assasa bun-yānahū ‘alā taqwā minallāhi wa riḍwānin khairun am man assasa bun-yānahū ‘alā syafā jurufin hārin fanhāra bihī fī nāri jahannam(a), wallāhu lā yahdil-qaumaẓ-ẓālimīn(a).
Пас, оё касоне, ки биноҳо (масҷидҳо)-ро аз рӯи ибодати Худо ва (Худо) месозанд, беҳтаранд ё касоне, ки биноҳои худро дар канори ҷӯйе месозанд, ки фурӯ мерезад ва (бино) бо онҳо фурӯ меравад ва ба ҷаҳаннам меафтад? Худо мардуми ситамкорро ҳидоят намекунад.
وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَّعْبُدُ اللّٰهَ عَلٰى حَرْفٍۚ فَاِنْ اَصَابَهٗ خَيْرُ ِۨاطْمَئَنَّ بِهٖۚ وَاِنْ اَصَابَتْهُ فِتْنَةُ ِۨانْقَلَبَ عَلٰى وَجْهِهٖۗ خَسِرَ الدُّنْيَا وَالْاٰخِرَةَۗ ذٰلِكَ هُوَ الْخُسْرَانُ الْمُبِيْنُ
wa minan-nāsi may ya‘budullāha ‘alā ḥarf(in), fa in aṣābahū khairuniṭma'anna bih(ī), wa in aṣābathu fitnatuninqalaba ‘alā wajhih(ī), khasirad-dun-yā wal-ākhirah(ta), żālika huwal-khusrānul-mubīn(u).
Ва дар байни мардум касоне ҳастанд, ки Худоро танҳо бо канор ибодат мекунанд; пас, агар фазилат пайдо кунад, қаноатманд мешавад ва агар ба озмоиш дучор шавад, рӯй мегардонад. Ӯ дар ин дунё ва дар охират мағлуб мешавад. Ин мағлубияти воқеӣ аст.
۞ وَاِذَا رَاَيْتَهُمْ تُعْجِبُكَ اَجْسَامُهُمْۗ وَاِنْ يَّقُوْلُوْا تَسْمَعْ لِقَوْلِهِمْۗ كَاَنَّهُمْ خُشُبٌ مُّسَنَّدَةٌ ۗيَحْسَبُوْنَ كُلَّ صَيْحَةٍ عَلَيْهِمْۗ هُمُ الْعَدُوُّ فَاحْذَرْهُمْۗ قَاتَلَهُمُ اللّٰهُ ۖاَنّٰى يُؤْفَكُوْنَ
wa iżā ra'aitahum tu‘jibuka ajsāmuhum, wa iy yaqūlū tasma‘ liqaulihim, ka'annahum khusyubum musannadah(tun), yaḥsabūna kulla ṣaiḥatin ‘alaihim, humul-‘aduwwu faḥżarhum, qātalahumullāh(u), annā yu'fakūn(a).
Ва вақте онҳоро бубинӣ, ҷисмашон туро ба ҳайрат меорад. Ва агар сухан гӯянд, ба суханонашон гӯш медиҳӣ. Онҳо мисли чӯби такязадаанд. Онҳо фикр мекарданд, ки ҳар фарёд ба сӯи онҳост. Онҳо душмани (ҳақиқии) ҳастанд, пас аз онҳо эҳтиёт шавед; Худо онҳоро ҳалок кард. Чӣ гуна онҳоро (аз ҳақиқат) баргардонидан мумкин аст?