مَثَلُهُمْ كَمَثَلِ الَّذِى اسْتَوْقَدَ نَارًا ۚ فَلَمَّآ اَضَاۤءَتْ مَا حَوْلَهٗ ذَهَبَ اللّٰهُ بِنُوْرِهِمْ وَتَرَكَهُمْ فِيْ ظُلُمٰتٍ لَّا يُبْصِرُوْنَ
maṡaluhum kamaṡalil-lażistauqada nārā(n), falammā aḍā'at mā ḥaulahūū żahaballāhu binūrihim wa tarakahum fī ẓulumātil lā yubṣirūn(a).
तांची देख उजो पेटोवप्यां सारकी आसता, पूण ताणें तांच्या भोंवतणच्या वाठाराक उजवाड घाल्या उपरांत अल्ला तांचो उजवाड काडून उडयता आनी तांकां दिसूंक शकना अशें काळखांत सोडटा.
اَوْ كَصَيِّبٍ مِّنَ السَّمَاۤءِ فِيْهِ ظُلُمٰتٌ وَّرَعْدٌ وَّبَرْقٌۚ يَجْعَلُوْنَ اَصَابِعَهُمْ فِيْٓ اٰذَانِهِمْ مِّنَ الصَّوَاعِقِ حَذَرَ الْمَوْتِۗ وَاللّٰهُ مُحِيْطٌۢ بِالْكٰفِرِيْنَ
au kaṣayyibim minas-samā'i fīhi ẓulumātuw wa ra‘duw wa barq(un), yaj‘alūna aṣābi‘ahum fī āżānihim minaṣ-ṣawā‘iqi ḥażaral-maut(i), wallāhu muḥīṭum bil- kāfirīn(a).
वा मळबांतल्यान येवपी व्हड पावस, काळोख, गडगड आनी वीज हांचे वांगडा (जांकां मारतात) अशें. मरणाच्या भंयान गडगडाचो आवाज (पळून) बोटांनी कान थांबयतात. अल्ला काफिरांक आस्पावता.
يَكَادُ الْبَرْقُ يَخْطَفُ اَبْصَارَهُمْ ۗ كُلَّمَآ اَضَاۤءَ لَهُمْ مَّشَوْا فِيْهِ ۙ وَاِذَآ اَظْلَمَ عَلَيْهِمْ قَامُوْا ۗوَلَوْ شَاۤءَ اللّٰهُ لَذَهَبَ بِسَمْعِهِمْ وَاَبْصَارِهِمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ ࣖ
yakādul-barqu yakhṭafu abṣārahum, kullamā aḍā'a lahum masyau fīh(i), wa iżā aẓlama ‘alaihim qāmū, wa lau syā'allāhu lażahaba bisam‘ihim wa abṣārihim, innallāha ‘alā kulli syai'in qadīr(un).
वीज जवळजवळ तांची नदर पडली. जेन्ना जेन्ना (वीज) पडटा तेन्ना ते ताचे सकयल चलतात आनी तांचेर काळोख पडटा तेन्ना ते थांबतात. अल्लान इत्सा केल्ली जाल्यार तांची आयकुपाची आनी नदर काडून घेतिल्ली. खरेंच अल्ला सगळ्या वस्तूंचेर सर्वशक्तिमान आसा.
۞ اِنَّ اللّٰهَ لَا يَسْتَحْيٖٓ اَنْ يَّضْرِبَ مَثَلًا مَّا بَعُوْضَةً فَمَا فَوْقَهَا ۗ فَاَمَّا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا فَيَعْلَمُوْنَ اَنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّهِمْ ۚ وَاَمَّا الَّذِيْنَ كَفَرُوْا فَيَقُوْلُوْنَ مَاذَآ اَرَادَ اللّٰهُ بِهٰذَا مَثَلًا ۘ يُضِلُّ بِهٖ كَثِيْرًا وَّيَهْدِيْ بِهٖ كَثِيْرًا ۗ وَمَا يُضِلُّ بِهٖٓ اِلَّا الْفٰسِقِيْنَۙ
innallāha lā yastaḥyī ay yaḍriba maṡalam mā ba‘ūḍatan famā fauqahā, fa'ammal- lażīna āmanū faya‘lamūna annahul-ḥaqqu mir rabbihim, wa ammal-lażīna kafarū fayaqūlūna māżā arādallāhu bihāżā maṡalā(n), yuḍillu bihī kaṡīraw wa yahdī bihī kaṡīrā(n), wa mā yuḍillu bihī illal-fāsiqīn(a).
खरेंच अल्ला मच्छराची वा ताचे परस ल्हान कितें तरी उदाहरण करपाक फाटीं सरना. विस्वास दवरपी लोकां विशीं म्हणल्यार हें देवा कडल्यान मेळिल्लें सत्य हें तांकां खबर आसा. पूण काफिर लोक म्हणटात, "ह्या बोधकथाचो अल्लान कितें अर्थ आशिल्लो?" त्या (बोधकथा) ताणें जायत्या जाणांक वाट चुकोवंक दिले आनी ते (तशेंच) जायत्या जाणांक ताणें मार्गदर्शन दिलें. पूण तो दुश्टांक सोडून हेर कोणाकूच ह्या (बोधकथान) मार्गभ्रश्ट करिना,
وَمَثَلُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا كَمَثَلِ الَّذِيْ يَنْعِقُ بِمَا لَا يَسْمَعُ اِلَّا دُعَاۤءً وَّنِدَاۤءً ۗ صُمٌّ ۢ بُكْمٌ عُمْيٌ فَهُمْ لَا يَعْقِلُوْنَ
wa maṡalul-lażīna kafarū kamaṡalil-lażī yan‘iqu bimā lā yasma‘u illā du‘ā'aw wa nidā'ā(n), ṣummum bukmun ‘umyun fahum lā ya‘qilūn(a).
आनी काफिरां खातीर (आपोजोवप्यां खातीर) बोधकथा म्हळ्यार (गोठाणी) जो (जनावरांक) बोवाळ आनी रडपा सोडून हेर कितेंच आयकना. (ते) बहिरे, मुके आनी कुड्डे, देखून तांकां समजना.
مَثَلُ الَّذِيْنَ يُنْفِقُوْنَ اَمْوَالَهُمْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ اَنْۢبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِيْ كُلِّ سُنْۢبُلَةٍ مِّائَةُ حَبَّةٍ ۗ وَاللّٰهُ يُضٰعِفُ لِمَنْ يَّشَاۤءُ ۗوَاللّٰهُ وَاسِعٌ عَلِيْمٌ
maṡalul-lażīna yunfiqūna amwālahum fī sabīlillāhi kamaṡali ḥabbatin ambatat sab‘a sanābila fī kulli sumbulatim mi'atu ḥabbah(tin), wallāhu yuḍā‘ifu limay yasyā'(u), wallāhu wāsi‘un ‘alīm(un).
अल्लाच्या मार्गांत आपली संपत्ती खर्च करपी मनशाची बोधकथा सात कांड वाडपी बीं सारकी आसता, दरेक कांडाचेर शंबर बियो आसतात. अल्ला आपल्याक जाय ताचे खातीर गुणाकार करता आनी अल्ला सगळ्यांक आस्पावपी, सर्वज्ञ.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تُبْطِلُوْا صَدَقٰتِكُمْ بِالْمَنِّ وَالْاَذٰىۙ كَالَّذِيْ يُنْفِقُ مَالَهٗ رِئَاۤءَ النَّاسِ وَلَا يُؤْمِنُ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِۗ فَمَثَلُهٗ كَمَثَلِ صَفْوَانٍ عَلَيْهِ تُرَابٌ فَاَصَابَهٗ وَابِلٌ فَتَرَكَهٗ صَلْدًا ۗ لَا يَقْدِرُوْنَ عَلٰى شَيْءٍ مِّمَّا كَسَبُوْا ۗ وَاللّٰهُ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الْكٰفِرِيْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanū lā tubṭilū ṣadaqātikum bil-manni wal-ażā, kal-lażī yunfiqu mālahū ri'ā'an-nāsi wa lā yu'minu billāhi wal-yaumil-ākhir(i), fa maṡaluhū kamaṡali ṣafwānin ‘alaihi turābun fa'aṣābahū wābilun fatarakahū ṣaldā(n), lā yaqdirūna ‘alā syai'im mimmā kasabū, wallāhu lā yahdil-qaumal-kāfirīn(a).
हे तुमी विस्वास दवरतात! तुमचो दानधर्म उल्लेख करून आनी (ग्राहकाची भावना) दुख्ख दिवन बिघडूंक नाकात, जशें कोणूय आपली संपत्ती लोकांक दाखयता आनी तो अल्लाचेर आनी निमाण्या दिसाचेर विस्वास दवरना म्हणून दिता. उदाहरण (त्या मनशाचें) गुळगुळीत फातराच्या सारकें आसून ताचेर धुल्ल आसता, मागीर फातराचेर व्हडलो पावस पडटा तेन्ना तो फातर परतून गुळगुळीत उरता. जें करतात तातूंतल्यान तांकां कांयच फायदो जायना. आनी अल्ला काफिरांक मार्गदर्शन करीना.
وَمَثَلُ الَّذِيْنَ يُنْفِقُوْنَ اَمْوَالَهُمُ ابْتِغَاۤءَ مَرْضَاتِ اللّٰهِ وَتَثْبِيْتًا مِّنْ اَنْفُسِهِمْ كَمَثَلِ جَنَّةٍۢ بِرَبْوَةٍ اَصَابَهَا وَابِلٌ فَاٰتَتْ اُكُلَهَا ضِعْفَيْنِۚ فَاِنْ لَّمْ يُصِبْهَا وَابِلٌ فَطَلٌّ ۗوَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ بَصِيْرٌ
wa maṡalul-lażīna yunfiqūna amwālahumubtigā'a marḍātillāhi wa taṡbītam min anfusihim kamaṡali jannatim birabwatin aṣābahā wābilun fa'ātat ukulahā ḍi‘fain(i), fa'illam yuṣibhā wābilun faṭall(un), wallāhu bimā ta‘malūna baṣīr(un).
आनी अल्लाची मान्यताय मेळोवपाक आनी आपलो आत्मो बळगें दिवपाक आपली संपत्ती खर्च करपी लोकांची बोधकथा, पठाराचेर आशिल्ली बाग सारकी आसून तिका व्हड पावसांत उदक मेळटा, मागीर बागेंत दुप्पट फळां मेळटात. व्हड पावसाक लागून ताका उदक मेळना जाल्यार मागीर दंव (फावो तो लेगीत). तुमी कितें करतात ताचो अल्ला सगळ्यांक पळोवपी आसा.
اَيَوَدُّ اَحَدُكُمْ اَنْ تَكُوْنَ لَهٗ جَنَّةٌ مِّنْ نَّخِيْلٍ وَّاَعْنَابٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُۙ لَهٗ فِيْهَا مِنْ كُلِّ الثَّمَرٰتِۙ وَاَصَابَهُ الْكِبَرُ وَلَهٗ ذُرِّيَّةٌ ضُعَفَاۤءُۚ فَاَصَابَهَآ اِعْصَارٌ فِيْهِ نَارٌ فَاحْتَرَقَتْ ۗ كَذٰلِكَ يُبَيِّنُ اللّٰهُ لَكُمُ الْاٰيٰتِ لَعَلَّكُمْ تَتَفَكَّرُوْنَ ࣖ
ayawaddu aḥadukum an takūna lahū jannatum min nakhīliw wa a‘nābin tajrī min taḥtihal-anhār(u), lahū fīhā min kulliṡ-ṡamarāt(i), wa aṣābahul-kibaru wa lahū żurriyyatun ḍu‘afā'(u), fa'aṣābahā i‘ṣārun fīhi nārun faḥtaraqat, każālika yubayyinullāhu lakumul-āyāti la‘allakum tatafakkarūn(a).
तुमच्यांतलो कोणूय आसा, जाका खजूर आनी द्राक्षांची बाग आसची, जाचे सकयल न्हंयो व्हांवतात, जंय ताका सगळ्या तरांचीं फळां आसतात, मागीर ताची जाण्टेपण येता जाल्यार ताका ल्हान संतती आसता? मागीर बागेंत उजो आशिल्लो खर वारें उडयलो, देखून तिका उजो लागलो. अशे तरेन अल्ला तुमकां आपले आयत समजायता, जाका लागून तुमी तांचो विचार करतात.
اِنَّ الَّذِيْنَ اشْتَرَوُا الْكُفْرَ بِالْاِيْمَانِ لَنْ يَّضُرُّوا اللّٰهَ شَيْـًٔاۚ وَلَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ
innal-lażīnasytarawul-kufra bil-īmāni lay yaḍurrullāha syai'ā(n), wa lahum ‘ażābun alīm(un).
खरेंच, जे इमानदारीन कुफर विकतें घेतात, तांकां अल्लाक कितलेंय त्रास जावचो ना आनी तांकां वेदनादायक ख्यास्त भोगची पडटली.
اِنَّمَا مَثَلُ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا كَمَاۤءٍ اَنْزَلْنٰهُ مِنَ السَّمَاۤءِ فَاخْتَلَطَ بِهٖ نَبَاتُ الْاَرْضِ مِمَّا يَأْكُلُ النَّاسُ وَالْاَنْعَامُ ۗحَتّٰٓى اِذَآ اَخَذَتِ الْاَرْضُ زُخْرُفَهَا وَازَّيَّنَتْ وَظَنَّ اَهْلُهَآ اَنَّهُمْ قٰدِرُوْنَ عَلَيْهَآ اَتٰىهَآ اَمْرُنَا لَيْلًا اَوْ نَهَارًا فَجَعَلْنٰهَا حَصِيْدًا كَاَنْ لَّمْ تَغْنَ بِالْاَمْسِۗ كَذٰلِكَ نُفَصِّلُ الْاٰيٰتِ لِقَوْمٍ يَّتَفَكَّرُوْنَ
innamā maṡalul-ḥayātid-dun-yā kamā'in anzalnāhu minas-samā'i fakhtalaṭa bihī nabātul-arḍi mimmā ya'kulun-nāsu wal-an‘ām(u), ḥattā iżā akhażatil-arḍu zukhrufahā wazzayyanat wa ẓanna ahluhā annahum qādirūna ‘alaihā, atāhā amrunā lailan au nahāran fa ja‘alnāhā ḥaṣīdan ka'allam tagna bil-ams(i), każālika nufaṣṣilul-āyāti liqaumiy yatafakkarūn(a).
ह्या संवसारीक जिविताची देख फकत उदका सारकें (पावस) जें आमी मळबांतल्यान सकयल धाडटात आनी धर्तरेची वनस्पत भरपूर वाडटा, तातूंतली कांय वनस्पत मनीस आनी गोरवां खातात. जो मेरेन धर्तरी आपल्या सोबीतकायेन आनी सजयल्ल्यान परिपूर्ण जाली आनी तिच्या रावपी लोकांक ती नक्कीच आपल्याक मेळटली (ताचें उत्पादन कापतले) अशें दिसतले मेरेन, आमची ख्यास्त तिका रातच्या वेळार वा दिसांत येता आनी आमी ताका (वनस्पती) कापणी केल्ल्या पिका भशेन करतात, काल ती वाडूंक नाशिल्ल्यावरी. अशे तरेन आमी चिन्न (आमच्या शक्तीचीं) चिन्न समजायतात, चिंतन करपी लोकांक.
لَهٗ دَعْوَةُ الْحَقِّۗ وَالَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِهٖ لَا يَسْتَجِيْبُوْنَ لَهُمْ بِشَيْءٍ اِلَّا كَبَاسِطِ كَفَّيْهِ اِلَى الْمَاۤءِ لِيَبْلُغَ فَاهُ وَمَا هُوَ بِبَالِغِهٖۗ وَمَا دُعَاۤءُ الْكٰفِرِيْنَ اِلَّا فِيْ ضَلٰلٍ
lahū da‘watul-ḥaqq(i), wal-lażīna yad‘ūna min dūnihī lā yastajībūna lahum bisyai'in illā kabāsiṭi kaffaihi ilal-mā'i liyabluga fāhu wa mā huwa bibāligih(ī), wa mā du‘ā'ul-kāfirīna illā fī ḍalāl(in).
फकत अल्लाकच खरी प्रार्थना आसा. अल्ला सोडून हेर मुर्तींक ते पुजतात तीं तांकां कांयच दिवंक शकनात, (उदक) तोंडाक पावपा खातीर ताळयो उदकांत उगडपी मनशा परस त्यो वेगळ्यो नात. जरी उदक ताच्या तोंडाक पावचें नासलें तरी. आनी काफिरांचीं प्रार्थना व्यर्थ जातात
اَنْزَلَ مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً فَسَالَتْ اَوْدِيَةٌ ۢ بِقَدَرِهَا فَاحْتَمَلَ السَّيْلُ زَبَدًا رَّابِيًا ۗوَمِمَّا يُوْقِدُوْنَ عَلَيْهِ فِى النَّارِ ابْتِغَاۤءَ حِلْيَةٍ اَوْ مَتَاعٍ زَبَدٌ مِّثْلُهٗ ۗ كَذٰلِكَ يَضْرِبُ اللّٰهُ الْحَقَّ وَالْبَاطِلَ ەۗ فَاَمَّا الزَّبَدُ فَيَذْهَبُ جُفَاۤءً ۚوَاَمَّا مَا يَنْفَعُ النَّاسَ فَيَمْكُثُ فِى الْاَرْضِۗ كَذٰلِكَ يَضْرِبُ اللّٰهُ الْاَمْثَالَ ۗ
anzala minas-samā'i mā'an fa sālat audiyatum biqadarihā faḥtamalas-sailu zabadar rābiyā(n), wa mimmā yūqidūna ‘alaihi fin-nāribtigā'a ḥilyatin au matā‘in zabadum miṡluh(ū), każālika yaḍribullāhul-ḥaqqa wal-bāṭil(a), fa ammaz-zabadu fa yażhabu jufā'ā(n), wa ammā mā yanfa‘un-nāsa fa yamkuṡu fil-arḍ(i), każālika yaḍribullāhul-amṡāl(a).
अल्लान मळबांतल्यान उदक (पावस) सकयल धाडला, देखून तें (उदक) आपल्या आकाराप्रमाण देगणांत व्हांवता, मागीर प्रवाह तरंगपी फेण व्हरता. आनी जें (धातू) उज्यांत वितळून दागिने वा साधनां तयार करतात तातूंतल्यान (तशेंच) असो फेण (सद्याचो फेण) आसता. अशे तरेन अल्ला खरें आनी खोटें कितें हाचेविशीं एक बोधकथा मांडटा. फेणाची गजाल म्हणल्यार तो कांयच ना म्हणून ना जातलो; पूण जें मनशांक फायद्याचें, तें धर्तरेचेर उरतलें. अशे तरेन अल्ला एक बोधकथा मांडटा.
مَثَلُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا بِرَبِّهِمْ اَعْمَالُهُمْ كَرَمَادِ ِۨاشْتَدَّتْ بِهِ الرِّيْحُ فِيْ يَوْمٍ عَاصِفٍۗ لَا يَقْدِرُوْنَ مِمَّا كَسَبُوْا عَلٰى شَيْءٍ ۗذٰلِكَ هُوَ الضَّلٰلُ الْبَعِيْدُ
maṡalul-lażīna kafarū birabbihim a‘māluhum karamādinisytaddat bihir-rīḥu fī yaumin ‘āṣif(in), lā yaqdirūna mimmā kasabū ‘alā syai'(in), żālika huwaḍ-ḍalālul-ba‘īd(u).
आपल्या प्रभूचेर अविश्वास करपी लोकांची बोधकथा, तांचीं कर्तुबां खर वाऱ्याच्या दिसा खर वारें उडयल्ल्या भस्मसां सारकीं. तांणी (संवसारांत) जें काम केलां ताचे वयल्यान तांकां कसलीच सत्ता (लाभ) ना. ती एक पयस मेरेन पावपी चूक.
تُؤْتِيْٓ اُكُلَهَا كُلَّ حِيْنٍ ۢبِاِذْنِ رَبِّهَاۗ وَيَضْرِبُ اللّٰهُ الْاَمْثَالَ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُوْنَ
tu'tī ukulahā kulla ḥīnim bi'iżni rabbihā, wa yaḍribullāhul-amṡāla lin-nāsi la‘allahum yatażakkarūn(a).
(झाड) आपल्या प्रभूचे परवानगेन सगळ्या वेळार फळ दिता. आनी अल्ला मनशाकुळा खातीर ह्यो बोधकथा मांडटा, तांकां याद उरपा खातीर.
وَّسَكَنْتُمْ فِيْ مَسٰكِنِ الَّذِيْنَ ظَلَمُوْٓا اَنْفُسَهُمْ وَتَبَيَّنَ لَكُمْ كَيْفَ فَعَلْنَا بِهِمْ وَضَرَبْنَا لَكُمُ الْاَمْثَالَ
wa sakantum fī masākinil-lażīna ẓalamū anfusahum wa tabayyana lakum kaifa fa‘alnā bihim wa ḍarabnā lakumul-amṡāl(a).
आनी तुमी स्वताचेर वायट करपी लोकांच्या जाग्यार रावल्यात आनी आमी तांकां कितें केलां तें तुमकां स्पश्ट जालां आनी आमी तुमकां जायतीं बोधकथां दिल्यांत."
لِلَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِالْاٰخِرَةِ مَثَلُ السَّوْءِۚ وَلِلّٰهِ الْمَثَلُ الْاَعْلٰىۗ وَهُوَ الْعَزِيْزُ الْحَكِيْمُ ࣖ
lil-lażīna lā yu'minūna bil-ākhirati maṡalus-sau'(i), wa lillāhil-maṡalul-a‘lā, wa huwal-‘azīzul-ḥakīm(u).
जे परलोकाच्या (जीणांत) विस्वास दवरनात, तांकां वायट चरित्र (आसात); आनी अल्लाक सगळ्यांत उंचेल्या मनशाचो स्वभाव आसा. आनी तो सर्वशक्तिमान, सर्वबुद्धीमान.
وَلَا تَكُوْنُوْا كَالَّتِيْ نَقَضَتْ غَزْلَهَا مِنْۢ بَعْدِ قُوَّةٍ اَنْكَاثًاۗ تَتَّخِذُوْنَ اَيْمَانَكُمْ دَخَلًا ۢ بَيْنَكُمْ اَنْ تَكُوْنَ اُمَّةٌ هِيَ اَرْبٰى مِنْ اُمَّةٍ ۗاِنَّمَا يَبْلُوْكُمُ اللّٰهُ بِهٖۗ وَلَيُبَيِّنَنَّ لَكُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ مَا كُنْتُمْ فِيْهِ تَخْتَلِفُوْنَ
wa lā takūnū kal-latī naqaḍat gazlahā mim ba‘di quwwatin ankāṡā(n), tattakhiżūna aimānakum dakhalam bainakum an takūna ummatun hiya arbā min ummah(tin), innamā yablūkumullāhu bih(ī), wa layubayyinanna lakum yaumal-qiyāmati mā kuntum fīhi takhtalifūn(a).
आनी आपल्या घट्ट घुंवडायल्ल्या धाग्याक गुंथपी बायले सारकी जावंक नाकात, जाका लागून तो परतून शिंपडटा. तुमी तुमचो सोपूत (कबलात) तुमच्या मदीं फटोवपाचें साधन करतात, कारण एक गट आसा जो दुसऱ्या गटा परस चड आसा. अल्ला फकत तेच कडेन तुमची परिक्षा घेता आनी खात्रीन कयामताच्या दिसा तुमी पयलीं कितें वाद घालताले तें तुमकां समजायतलो.
وَضَرَبَ اللّٰهُ مَثَلًا قَرْيَةً كَانَتْ اٰمِنَةً مُّطْمَىِٕنَّةً يَّأْتِيْهَا رِزْقُهَا رَغَدًا مِّنْ كُلِّ مَكَانٍ فَكَفَرَتْ بِاَنْعُمِ اللّٰهِ فَاَذَاقَهَا اللّٰهُ لِبَاسَ الْجُوْعِ وَالْخَوْفِ بِمَا كَانُوْا يَصْنَعُوْنَ
wa ḍaraballāhu maṡalan qaryatan kānat āminatam muṭma'innatay ya'tīhā rizquhā ragadam min kulli makānin fa kafarat bi'an‘umillāhi fa ażāqahallāhu libāsal-jū‘i wal-khaufi bimā kānū yaṣna‘ūn(a).
आनी अल्लान एक उदाहरण (ची) एक भूंय केल्या जी पयलीं सुरक्षीत आनी शांत आशिल्ली, सगळ्या सुवातेर सावन तिका भरपूर प्रमाणांत पोट भरताली, पूण तातूंतल्या (रावपी लोकांनी) अल्लाचो आशीर्वाद नाकारलो, देखून अल्लान तांकां उपाशी आनी भंयाची संकश्ट घाली, तांणी केल्ल्या कामाक लागून.
وَدَخَلَ جَنَّتَهٗ وَهُوَ ظَالِمٌ لِّنَفْسِهٖۚ قَالَ مَآ اَظُنُّ اَنْ تَبِيْدَ هٰذِهٖٓ اَبَدًاۙ
wa dakhala jannatahū wa huwa ẓālimul linafsih(ī), qāla mā aẓunnu an tabīda hāżihī abadā(n).
आनी तो स्वताक हारोवपी वृत्तीन (अहंकार आनी अविश्वासांतल्यान) आपल्या बागेंत भितर सरलो; ताणें म्हणलें, “ही बाग केन्नाच नाश जावची ना अशें म्हाका दिसतालें,
وَاضْرِبْ لَهُمْ مَّثَلَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا كَمَاۤءٍ اَنْزَلْنٰهُ مِنَ السَّمَاۤءِ فَاخْتَلَطَ بِهٖ نَبَاتُ الْاَرْضِ فَاَصْبَحَ هَشِيْمًا تَذْرُوْهُ الرِّيٰحُ ۗوَكَانَ اللّٰهُ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ مُّقْتَدِرًا
waḍrib lahum maṡalal-ḥayātid-dun-yā kamā'in anzalnāhu minas-samā'i fakhtalaṭa bihī nabātul-arḍi fa aṣbaḥa hasyīman tażrūhur-riyāḥ(u), wa kānallāhu ‘alā kulli syai'im muqtadirā(n).
आनी तांकां (मनशां खातीर) ह्या संवसाराच्या जिविताची एक बोधकथा करात, आमी मळबांतल्यान सकयल धाडटात त्या उदका सारकें (पावस), जाका लागून तें धर्तरेचेर वनस्पतींचें सारें घालता, मागीर (वनस्पती) वाऱ्यान उडून व्हरतना सुकतात. आनी अल्ला सगळ्या गजालींचेर सर्वशक्तिमान आसा.
وَلَقَدْ صَرَّفْنَا فِيْ هٰذَا الْقُرْاٰنِ لِلنَّاسِ مِنْ كُلِّ مَثَلٍۗ وَكَانَ الْاِنْسَانُ اَكْثَرَ شَيْءٍ جَدَلًا
wa laqad ṣarrafnā fī hāżal-qur'āni lin-nāsi min kulli maṡal(in), wa kānal-insānu akṡara syai'in jadalā(n).
आनी खरेंच, आमी ह्या कुराणांत परत परत लोकांक वेगवेगळ्या बोधकथांनी समजायलां. पूण मनीसच चड वाद घालतात.
قُلْ لَّوْ كَانَ الْبَحْرُ مِدَادًا لِّكَلِمٰتِ رَبِّيْ لَنَفِدَ الْبَحْرُ قَبْلَ اَنْ تَنْفَدَ كَلِمٰتُ رَبِّيْ وَلَوْ جِئْنَا بِمِثْلِهٖ مَدَدًا
qul lau kānal-baḥru midādal likalimāti rabbī lanafidal-baḥru qabla an tanfada kalimāṭu rabbī wa lau ji'nā bimiṡlihī madadā(n).
म्हण (हे मुहंमद), “म्हज्या प्रभूचीं उतरां (बरोवपा खातीर) दर्या आसली जाल्यार म्हज्या प्रभूचीं उतरां पुराय जावचे पयलीं दर्या सोंपतालो, जरी आमी ताचे सारके पदार्थ पूरक म्हणून हाडले तरी.”
۞ اَللّٰهُ نُوْرُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ مَثَلُ نُوْرِهٖ كَمِشْكٰوةٍ فِيْهَا مِصْبَاحٌۗ اَلْمِصْبَاحُ فِيْ زُجَاجَةٍۗ اَلزُّجَاجَةُ كَاَنَّهَا كَوْكَبٌ دُرِّيٌّ يُّوْقَدُ مِنْ شَجَرَةٍ مُّبٰرَكَةٍ زَيْتُوْنَةٍ لَّا شَرْقِيَّةٍ وَّلَا غَرْبِيَّةٍۙ يَّكَادُ زَيْتُهَا يُضِيْۤءُ وَلَوْ لَمْ تَمْسَسْهُ نَارٌۗ نُوْرٌ عَلٰى نُوْرٍۗ يَهْدِى اللّٰهُ لِنُوْرِهٖ مَنْ يَّشَاۤءُۗ وَيَضْرِبُ اللّٰهُ الْاَمْثَالَ لِلنَّاسِۗ وَاللّٰهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيْمٌ ۙ
allāhu nūrus-samāwāti wal-arḍ(i), maṡalu nūrihī kamisykātin fīhā miṣbāḥ(un), al-miṣbāḥu fī zujājah(tin), az-zujājatu ka'annahā kaukabun durriyyuy yūqadu min syajaratim mubārakatin zaitūnatil lā syarqiyyatiw wa lā garbiyyah(tin), yakādu zaituhā yuḍī'u wa lau lam tamsashu nār(un), nūrun ‘alā nūr(in), yahdillāhu linūrihī may yasyā'(u), wa yaḍribullāhul-amṡāla lin-nās(i), wallāhu bikulli syai'in ‘alīm(un).
अल्ला हो मळब आनी धर्तरेचो उजवाड. ताच्या उजवाडाची देख, भितर सरूंक शकना अशा बुराका सारकी, जातूंत दिवो आसा. ताचो दिवो कंवचेच्या आयदनांत आसता आनी ताचो कंवचेचो पात्र एक चकचकीत नखेत्रा सारको आसता, जो धन्य झाडाच्या तेलान उजवाडटा, एक ऑलिव्ह झाड उदेंतेचो वा अस्तंतेचो न्हय, जाचें तेल (एकटें) जवळजवळ उजवाड दिता, जरी उजो ताका स्पर्श करिना. उजवाडाचेर उजवाड (थरांनी), अल्ला आपल्याक जाय ताका आपल्या उजवाडा कडेन मार्गदर्शन करता आनी अल्ला मनशाकुळा खातीर उदाहरणां मांडटा. आनी अल्ला हो सगळ्या गजालींचो सर्वज्ञ.
وَتِلْكَ الْاَمْثَالُ نَضْرِبُهَا لِلنَّاسِۚ وَمَا يَعْقِلُهَآ اِلَّا الْعٰلِمُوْنَ
wa tilkal-amṡālu naḍribuhā lin-nās(i), wa mā ya‘qiluhā illal-‘ālimūn(a).
आनी हीं बोधकथां आमी मनशाकुळा खातीर केल्लीं; आनी गिन्यान आशिल्ल्यां बगर कोणूच समजचो ना.
ضَرَبَ لَكُمْ مَّثَلًا مِّنْ اَنْفُسِكُمْۗ هَلْ لَّكُمْ مِّنْ مَّا مَلَكَتْ اَيْمَانُكُمْ مِّنْ شُرَكَاۤءَ فِيْ مَا رَزَقْنٰكُمْ فَاَنْتُمْ فِيْهِ سَوَاۤءٌ تَخَافُوْنَهُمْ كَخِيْفَتِكُمْ اَنْفُسَكُمْۗ كَذٰلِكَ نُفَصِّلُ الْاٰيٰتِ لِقَوْمٍ يَّعْقِلُوْنَ
Ḍaraba lakum maṡalam min anfusikum, hal lakum mim mā malakat aimānukum min syurakā'a fī mā razaqnākum fa'antum fīhi sawā'un takhāfūnahum kakhīfatikum anfusakum, każālika nufaṣṣilul-āyāti liqaumiy ya‘qilūn(a).
तो तुमकां तुमच्यांतल्यान बोधकथा करता. तुमचे कडेन आशिल्लो खंयचोय नोकर, आमी तुमकां दिल्ल्या पोट भरपाक (आपले) तुमचे खातीर भागीदार जातात (तुमी तयार आसल्यार), जाका लागून तुमी ह्या प्रकरणांत तांचे सारके जातात, मागीर तुमी तुमच्या शेजाऱ्याक भियेतात तसो तांकां भियेतात. अशे तरेन आमी समजपी लोकां खातीर श्लोक समजायतात.
وَلَقَدْ ضَرَبْنَا لِلنَّاسِ فِيْ هٰذَا الْقُرْاٰنِ مِنْ كُلِّ مَثَلٍۗ وَلَىِٕنْ جِئْتَهُمْ بِاٰيَةٍ لَّيَقُوْلَنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اِنْ اَنْتُمْ اِلَّا مُبْطِلُوْنَ
wa laqad ḍarabnā lin-nāsi fī hāżal-qur'āni min kulli maṡal(in), wa la'in ji'tahum bi'āyatil layaqūlannal-lażīna kafarū in antum illā mubṭilūn(a).
आनी खरेंच आमी ह्या कुराणांत मनशाकुळाक सगळ्या तरांचीं बोधकथां समजायल्यांत. आनी तुमी तांकां एक आयत हाडलो जाल्यार खात्रीन काफिर म्हणटले, "तुमी फकत फट गढ़पी लोक."
وَلَقَدْ ضَرَبْنَا لِلنَّاسِ فِيْ هٰذَا الْقُرْاٰنِ مِنْ كُلِّ مَثَلٍ لَّعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُوْنَۚ
wa laqad ḍarabnā lin-nāsi fī hāżal-qur'āni min kulli maṡalil la‘allahum yatażakkarūn(a).
आनी खरेंच, आमी ह्या कुराणांत मनशां खातीर सगळ्या तरांचीं बोधकथां केल्यात, जाका लागून तांकां शिकपाक मेळटलें.
اَوْ تَقُوْلَ لَوْ اَنَّ اللّٰهَ هَدٰىنِيْ لَكُنْتُ مِنَ الْمُتَّقِيْنَ ۙ
au taqūla lau annallāha hadānī lakuntu minal-muttaqīn(a).
वा (नाका) कोणेंय म्हणचें, ‘अल्लान म्हाका मार्गदर्शन केल्लें जाल्यार हांव धर्मीक लोकां मदलो एक आसतलो’.
اَفَرَءَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ اِلٰهَهٗ هَوٰىهُ وَاَضَلَّهُ اللّٰهُ عَلٰى عِلْمٍ وَّخَتَمَ عَلٰى سَمْعِهٖ وَقَلْبِهٖ وَجَعَلَ عَلٰى بَصَرِهٖ غِشٰوَةًۗ فَمَنْ يَّهْدِيْهِ مِنْۢ بَعْدِ اللّٰهِ ۗ اَفَلَا تَذَكَّرُوْنَ
afa ra'aita manittakhaża ilāhahū hawāhu wa aḍallahullāhu ‘alā ‘ilmiw wa khatama ‘alā sam‘ihī wa qalbihī wa ja‘ala ‘alā baṣarihī gisyāwah(tan), famay yahdīhi mim ba‘dillāh(i), afalā tażakkarūn(a).
स्वताच्यो इत्सा आपलो देव म्हूण घेतला आनी अल्लान ताका जाणून घेवन वाट चुकयला, आनी ताच्या आयकुपाक आनी ताच्या काळजाचेर मुद्रीत करून ताच्या नदरेक पडदो लायला, ताका तुमी पळयला? मागीर अल्लान (ताका वाट चुकयल्या?) उपरांत ताका मार्गदर्शन करपाक कोण सक्षम आसा?
كَمَثَلِ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ قَرِيْبًا ذَاقُوْا وَبَالَ اَمْرِهِمْۚ وَلَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌۚ
kamaṡalil-lażīna min qablihim qarīban żāqū wabāla amrihim, wa lahum ‘ażābun alīm(un).
(तांकां) आपल्या आदल्या लोकां सारके (ज्यू) बऱ्याच काळापयलीं, स्वताच्या कृतींक लागून वायट परिणाम (भायर धांवडावपाचे) अणभवल्यात. आनी तांकां वेदनादायक ख्यास्त भोगची पडटली.
لَوْ اَنْزَلْنَا هٰذَا الْقُرْاٰنَ عَلٰى جَبَلٍ لَّرَاَيْتَهٗ خَاشِعًا مُّتَصَدِّعًا مِّنْ خَشْيَةِ اللّٰهِ ۗوَتِلْكَ الْاَمْثَالُ نَضْرِبُهَا لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُوْنَ
lau anzalnā hāżal-qur'āna ‘alā jabalil lara'aitahū khāsyi‘am mutaṣaddi‘am min khasy-yatillāh(i), wa tilkal-amṡālu naḍribuhā lin-nāsi la‘allahum yatafakkarūn(a).
आमी हो कुराण एका दोंगराचेर सकयल धाडलो जाल्यार तुमकां तो नमस्कार करून अल्लाच्या भंयान विभागिल्लो दिसतलो. आनी आमी हीं बोधकथा लोकां खातीर तयार केल्यात, जाका लागून तांकां विचार करपाक मेळटले.