وَنَبِّئْهُمْ عَنْ ضَيْفِ اِبْرٰهِيْمَۘ
wa nabbi'hum ‘an ḍaifi ibrāhīm(a).
E contâju (Mohammed) dal ospit di Abraham (l’anel).
قَالَ فَمَا خَطْبُكُمْ اَيُّهَا الْمُرْسَلُوْنَ
qāla famā khaṭbukum ayyuhal-mursalūn(a).
Lui (Ibrahim) al disè: “Il to afâr al è impuartant, o messazîrs?”
هَلْ اَتٰىكَ حَدِيْثُ ضَيْفِ اِبْرٰهِيْمَ الْمُكْرَمِيْنَۘ
hal atāka ḥadīṡu ḍaifi ibrāhīmal-mukramīn(a).
La storie e je rivade a te (Mohammed) dai ospits di Ibrahim (i anjei) che a son stâts glorificâts?
اِذْ دَخَلُوْا عَلَيْهِ فَقَالُوْا سَلٰمًا ۗقَالَ سَلٰمٌۚ قَوْمٌ مُّنْكَرُوْنَ
iż dakhalū ‘alaihi fa qālū salāmā(n), qāla salām(un), qaumum munkarūn(a).
(Ricordâsi) cuant che a jerin jentrâts tal so puest e a disevin “Salaman” (salût), Ibrahim al rispuindè “Salamun” (salût). (A jerin) personis che nol cognosseve.
فَرَاغَ اِلٰٓى اَهْلِهٖ فَجَاۤءَ بِعِجْلٍ سَمِيْنٍۙ
farāga ilā ahlihī fa jā'a bi‘ijlin samīn(in).
Cussì lui (Ibrahim) al le in mût segret a cjatâ la sô famee, daspò al puartà la cjar di un vituel gras (brusât),
فَقَرَّبَهٗٓ اِلَيْهِمْۚ قَالَ اَلَا تَأْكُلُوْنَ
fa qarrabahū ilaihim, qāla alā ta'kulūn(a).
alore al le servive (ma no volevevin mangjâ). Ibrahim al disè: “Parcè no mangjis.”