قُتِلَ اَصْحٰبُ الْاُخْدُوْدِۙ
qutila aṣḥābul-ukhdūd(i).
Ҳалок бод касоне, ки хандақ сохтанд (яъне сардорони Наҷрон дар Яман),
اِذْ هُمْ عَلَيْهَا قُعُوْدٌۙ
iż hum ‘alaihā qu‘ūd(un).
вақте ки онҳо дар атрофи ӯ нишаста буданд,
وَّهُمْ عَلٰى مَا يَفْعَلُوْنَ بِالْمُؤْمِنِيْنَ شُهُوْدٌ ۗ
wa hum ‘alā mā yaf‘alūna bil-mu'minīna syuhūd(un).
дар ҳоле ки онҳо диданд, ки бо мӯъминон чӣ кор кардаанд.
وَمَا نَقَمُوْا مِنْهُمْ اِلَّآ اَنْ يُّؤْمِنُوْا بِاللّٰهِ الْعَزِيْزِ الْحَمِيْدِۙ
wa mā naqamū minhum illā ay yu'minū billāhil-‘azīzil-ḥamīd(i).
Ва онҳо мӯъминонро танҳо ба хотири он азоб медиҳанд, ки ба Аллоҳи Қодири Мутаол ва Сутуда имон овардаанд.
الَّذِيْ لَهٗ مُلْكُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ ۗوَاللّٰهُ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيْدٌ ۗ
allażī lahū mulkus-samāwāti wal-arḍ(i), wallāhu ‘alā kulli syai'in syahīd(un).
ки фармонравоии осмонҳову замин аз они Ӯст ва Худо бар ҳар чизе гувоҳ аст.
اِنَّ الَّذِيْنَ فَتَنُوا الْمُؤْمِنِيْنَ وَالْمُؤْمِنٰتِ ثُمَّ لَمْ يَتُوْبُوْا فَلَهُمْ عَذَابُ جَهَنَّمَ وَلَهُمْ عَذَابُ الْحَرِيْقِۗ
innal-lażīna fatanul-mu'minīna wal-mu'mināti ṡumma lam yatūbū fa lahum ‘ażābu jahannama wa lahum ‘ażābul-ḥarīq(i).
Дар ҳақиқат, касоне, ки ба мардону занони мӯъмин озмоишҳо (офатҳо, куштор, азоб) меоранд, сипас тавба намекунанд, пас онҳо азобро дар дӯзах хоҳанд кашид ва азоби сӯзонро хоҳанд гирифт.