وَاٰخَرُوْنَ مُرْجَوْنَ لِاَمْرِ اللّٰهِ اِمَّا يُعَذِّبُهُمْ وَاِمَّا يَتُوْبُ عَلَيْهِمْۗ وَاللّٰهُ عَلِيْمٌ حَكِيْمٌ
wa ākharūna murjaunal li'amrillāhi immā yu‘ażżibuhum wa immā yatūbu ‘alaihim, wallāhu ‘alīmun ḥakīm(un).
Ва (низ) мардуми дигаре ҳастанд, ки то он даме, ки Худо ҳукм кунад, аз кор бозмондаанд; шояд Худо онҳоро азоб диҳад ва шояд Худо тавбаашонро бипазирад. Худо доно ва ҳаким аст.
وَّعَلَى الثَّلٰثَةِ الَّذِيْنَ خُلِّفُوْاۗ حَتّٰٓى اِذَا ضَاقَتْ عَلَيْهِمُ الْاَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ وَضَاقَتْ عَلَيْهِمْ اَنْفُسُهُمْ وَظَنُّوْٓا اَنْ لَّا مَلْجَاَ مِنَ اللّٰهِ اِلَّآ اِلَيْهِۗ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْ لِيَتُوْبُوْاۗ اِنَّ اللّٰهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيْمُ ࣖ
wa ‘alaṡ-ṡalāṡatil-lażīna khullifū, ḥattā iżā ḍāqat ‘alaihimul-arḍu bimā raḥubat wa ḍāqat ‘alaihim anfusuhum wa ẓannū allā malja'a minallāhi illā ilaih(i), ṡumma tāba ‘alaihim liyatūbū, innallāha huwat-tawwābur-raḥīm(u).
ва ба се нафаре, ки аз он ҷо монданд. То он даме, ки замин барояшон танг менамуд, гарчанде ки он фарох аст ва рӯҳҳояшон барояшон танг шуд ва фаҳмиданд, ки паноҳгоҳе ҷуз ба Худои Таъоло нест, пас Худо тавбаи онҳоро пазируфт, то онҳо дар тавбаи худ боқӣ монанд. Албатта, Худо тавбапазир ва меҳрубон аст.
وَالَّذِيْنَ يَرْمُوْنَ اَزْوَاجَهُمْ وَلَمْ يَكُنْ لَّهُمْ شُهَدَاۤءُ اِلَّآ اَنْفُسُهُمْ فَشَهَادَةُ اَحَدِهِمْ اَرْبَعُ شَهٰدٰتٍۢ بِاللّٰهِ ۙاِنَّهٗ لَمِنَ الصّٰدِقِيْنَ
wal-lażīna yarmūna azwājahum wa lam yakul lahum syuhadā'u illā anfusuhum fa syahādatu aḥadihim arba‘u syahādātim billāh(i), innahū laminaṣ-ṣādiqīn(a).
Ва касоне, ки занони худро (ба зино) муттаҳам мекунанд, дар ҳоле ки ба ҷуз худ шоҳиде надоранд, ҳар як аз онҳо чаҳор маротиба шаҳодат додан аст, ки ба Худо савганд хӯранд, ки ӯ аз ростгӯён аст.
وَالْخَامِسَةُ اَنَّ لَعْنَتَ اللّٰهِ عَلَيْهِ اِنْ كَانَ مِنَ الْكٰذِبِيْنَ
wal-khāmisatu anna la‘natallāhi ‘alaihi in kāna minal-kāżibīn(a).
Ва панҷум (қасам) ин аст, ки агар аз дурӯғгӯён бошад, лаънати Худо бар ӯ хоҳад расид.
وَيَدْرَؤُا عَنْهَا الْعَذَابَ اَنْ تَشْهَدَ اَرْبَعَ شَهٰدٰتٍۢ بِاللّٰهِ اِنَّهٗ لَمِنَ الْكٰذِبِيْنَ ۙ
wa yadra'u ‘anhal-‘ażāba an tasyhada arba‘a syahādātim billāhi innahū laminal-kāżibīn(a).
Ва агар зан чаҳор маротиба ба Худо савганд хӯрад, ки шавҳараш дар ҳақиқат аз дурӯғгӯён аст, аз азоб наҷот меёбад.
وَالْخَامِسَةَ اَنَّ غَضَبَ اللّٰهِ عَلَيْهَآ اِنْ كَانَ مِنَ الصّٰدِقِيْنَ
wal-khāmisata anna gaḍaballāhi ‘alaihā in kāna minaṣ-ṣādiqīn(a).
ва савганди панҷум, ки агар зан (шавҳараш) аз ростгӯён бошад, хашми Худо бар вай (зан) хоҳад омад.