يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِذَا ضَرَبْتُمْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ فَتَبَيَّنُوْا وَلَا تَقُوْلُوْا لِمَنْ اَلْقٰىٓ اِلَيْكُمُ السَّلٰمَ لَسْتَ مُؤْمِنًاۚ تَبْتَغُوْنَ عَرَضَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ۖفَعِنْدَ اللّٰهِ مَغَانِمُ كَثِيْرَةٌ ۗ كَذٰلِكَ كُنْتُمْ مِّنْ قَبْلُ فَمَنَّ اللّٰهُ عَلَيْكُمْ فَتَبَيَّنُوْاۗ اِنَّ اللّٰهَ كَانَ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرًا
yā ayyuhal-lażīna āmanū iżā ḍarabtum fī sabīlillāhi fa tabayyanū wa lā taqūlū liman alqā ilaikumus-salāma lasta mu'minā(n), tabtagūna ‘araḍal-ḥayātid-dun-yā, fa ‘indallāhi magānimu kaṡīrah(tun), każālika kuntum min qablu fa mannallāhu ‘alaikum fa tabayyanū, innallāha kāna bimā ta‘malūna khabīrā(n).
Эй һеҙ, иман килтергән кешеләр! Аллаһ юлында барғанда (һуғышҡанда), шул саҡта һаҡ булығыҙ (мәғлүмәт эҙләгеҙ) һәм һеҙгә «сәләм» әйткән кешегә: «Һин иманлы түгелһең», (шунан һуң уны үлтерәһең), донъяуи тормош байлығын эҙләү ниәте менән әйтмә, хатта Аллаһ янында күп хазина булһа ла. Быға тиклем һеҙ шулай инегеҙ, һуңынан Аллаһы Тәғәлә һеҙгә ниғмәттәрен бирҙе, шуға күрә һаҡ булығыҙ. Ысынлап та, Аллаһ һеҙҙең эштәрегеҙгә бик һаҡсыл!
وَاصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَدٰوةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيْدُوْنَ وَجْهَهٗ وَلَا تَعْدُ عَيْنٰكَ عَنْهُمْۚ تُرِيْدُ زِيْنَةَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۚ وَلَا تُطِعْ مَنْ اَغْفَلْنَا قَلْبَهٗ عَنْ ذِكْرِنَا وَاتَّبَعَ هَوٰىهُ وَكَانَ اَمْرُهٗ فُرُطًا
waṣbir nafsaka ma‘al-lażīna yad‘ūna rabbahum bil-gadāti wal-‘asyiyyi yurīdūna wajhahū wa lā ta‘du ‘aināka ‘anhum, turīdu zīnatal-ḥayātid-dun-yā, wa lā tuṭi‘ man agfalnā qalbahū ‘an żikrinā wattaba‘a hawāhu wa kāna amruhū furuṭā(n).
Һин, һин (Мөхәммәт), Раббыһына иртәле-кисле, Уның ризалығын өмөт итеп, доға ҡылыусыларға сабыр ит; һәм уларҙан күҙҙәреңде йүнәлтмә (сөнки) улар донъяуи тормоштоң йөҙөктәренә өмөт итә; йөрәктәре Беҙҙе иҫкә төшөрөүҙән ғәмһеҙлек күрһәткән, уларҙың нәфсеһенә эйәрмәгеҙ һәм хәлдәре сикте үтеп киткән кешеләргә эйәрмәгеҙ.