وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِيْنَ قُتِلُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ اَمْوَاتًا ۗ بَلْ اَحْيَاۤءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُوْنَۙ
wa lā taḥsabannal-lażīna qutilū fī sabīlillāhi amwātā(n), bal aḥyā'un 'inda rabbihim yurzaqūn(a).
आनी अल्लाच्या मार्गांत मारून उडयतात ते मेले अशें समजून घेवचें न्हय; बगर ते आपल्या प्रभू वांगडा जियेतात, पोट भरतात.
فَرِحِيْنَ بِمَآ اٰتٰىهُمُ اللّٰهُ مِنْ فَضْلِهٖۙ وَيَسْتَبْشِرُوْنَ بِالَّذِيْنَ لَمْ يَلْحَقُوْا بِهِمْ مِّنْ خَلْفِهِمْ ۙ اَلَّا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَۘ
fariḥīna bimā ātāhumullāhu min faḍlih(ī), wa yastabsyirūna bil-lażīna lam yalḥaqū bihim min khalfihim, allā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).
अल्लान तांकां दिल्ल्या वरदानाचेर ते खोशी जातात आनी फाटीं उरिल्ल्या आनी अजून तांकां मेळूंक नाशिल्ल्यां खातीर खोशी जातात, तांकां भंय ना आनी दुख्ख जावचे नात.
لَا تَجِدُ قَوْمًا يُّؤْمِنُوْنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ يُوَاۤدُّوْنَ مَنْ حَاۤدَّ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ وَلَوْ كَانُوْٓا اٰبَاۤءَهُمْ اَوْ اَبْنَاۤءَهُمْ اَوْ اِخْوَانَهُمْ اَوْ عَشِيْرَتَهُمْۗ اُولٰۤىِٕكَ كَتَبَ فِيْ قُلُوْبِهِمُ الْاِيْمَانَ وَاَيَّدَهُمْ بِرُوْحٍ مِّنْهُ ۗوَيُدْخِلُهُمْ جَنّٰتٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَاۗ رَضِيَ اللّٰهُ عَنْهُمْ وَرَضُوْا عَنْهُۗ اُولٰۤىِٕكَ حِزْبُ اللّٰهِ ۗ اَلَآ اِنَّ حِزْبَ اللّٰهِ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ ࣖ
lā tajidu qaumay yu'minūna billāhi wal-yaumil ākhiri yuwāddūna man ḥāddallāha wa rasūlahū wa lau kānū ābā'ahum au abnā'ahum au ikhwānahum au ‘asyīratahum, ulā'ika kataba fī qulūbihimul-īmāna wa ayyadahum birūḥim minh(u), wa yudkhiluhum jannātin tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā, raḍiyallāhu ‘anhum wa raḍū ‘anh(u), ulā'ika ḥizbullāh(i), alā inna ḥizballāhi humul-mufliḥūn(a).
अल्ला आनी परलोकाचेर विस्वास दवरपी लोक तुमकां (मुहंमदाक) अल्लाक आनी ताच्या दूताक विरोध करपी लोकां कडेन मोगाळ रावपाक मेळचे नात, जरी ते लोक तांचे बापूय, पूत, भाव वा कुटुंब आसले तरी. हेच लोक जाच्या काळजांत अल्लान श्रद्धा रोयला आनी अल्लान आपल्या कडल्यान येवपी आदारान तांकां बळगें दिलां. मागीर ताणें तांकां बागांनी घाले, जाचे सकयल न्हंयो व्हांवतात, जंय तीं सदांकाळ रावपाचीं. अल्ला तांचेर खोशी जाता आनी ते ताचे (दयाळपणाची भरपूर) समाधानी आसतात. ते देवाचो पंगड. उगडास दवरात, खरेंच अल्लाचो पंगड हो नशीबवान.