وَاٰخَرُوْنَ مُرْجَوْنَ لِاَمْرِ اللّٰهِ اِمَّا يُعَذِّبُهُمْ وَاِمَّا يَتُوْبُ عَلَيْهِمْۗ وَاللّٰهُ عَلِيْمٌ حَكِيْمٌ
wa ākharūna murjaunal li'amrillāhi immā yu‘ażżibuhum wa immā yatūbu ‘alaihim, wallāhu ‘alīmun ḥakīm(un).
Ва (низ) мардуми дигаре ҳастанд, ки то он даме, ки Худо ҳукм кунад, аз кор бозмондаанд; шояд Худо онҳоро азоб диҳад ва шояд Худо тавбаашонро бипазирад. Худо доно ва ҳаким аст.
وَّعَلَى الثَّلٰثَةِ الَّذِيْنَ خُلِّفُوْاۗ حَتّٰٓى اِذَا ضَاقَتْ عَلَيْهِمُ الْاَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ وَضَاقَتْ عَلَيْهِمْ اَنْفُسُهُمْ وَظَنُّوْٓا اَنْ لَّا مَلْجَاَ مِنَ اللّٰهِ اِلَّآ اِلَيْهِۗ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْ لِيَتُوْبُوْاۗ اِنَّ اللّٰهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيْمُ ࣖ
wa ‘alaṡ-ṡalāṡatil-lażīna khullifū, ḥattā iżā ḍāqat ‘alaihimul-arḍu bimā raḥubat wa ḍāqat ‘alaihim anfusuhum wa ẓannū allā malja'a minallāhi illā ilaih(i), ṡumma tāba ‘alaihim liyatūbū, innallāha huwat-tawwābur-raḥīm(u).
ва ба се нафаре, ки аз он ҷо монданд. То он даме, ки замин барояшон танг менамуд, гарчанде ки он фарох аст ва рӯҳҳояшон барояшон танг шуд ва фаҳмиданд, ки паноҳгоҳе ҷуз ба Худои Таъоло нест, пас Худо тавбаи онҳоро пазируфт, то онҳо дар тавбаи худ боқӣ монанд. Албатта, Худо тавбапазир ва меҳрубон аст.