اَلَّذِيْنَ اٰتَيْنٰهُمُ الْكِتٰبَ يَعْرِفُوْنَهٗ كَمَا يَعْرِفُوْنَ اَبْنَاۤءَهُمْ ۗ وَاِنَّ فَرِيْقًا مِّنْهُمْ لَيَكْتُمُوْنَ الْحَقَّ وَهُمْ يَعْلَمُوْنَ
allażīna ātaināhumul-kitāba ya‘rifūnahū kamā ya‘rifūna abnā'ahum, wa inna farīqam minhum layaktumūnal-ḥaqqa wa hum ya‘lamūn(a).
Касоне, ки ба онҳо китоб (Таврот ва Инҷил) додаем, ӯро (Муҳаммад)-ро ҳамчун фарзандони худ мешиносанд, вале баъзе аз онҳо ҳақиқатро пинҳон мекунанд, дар ҳоле ки онро медонанд.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوا ادْخُلُوْا فِى السِّلْمِ كَاۤفَّةً ۖوَّلَا تَتَّبِعُوْا خُطُوٰتِ الشَّيْطٰنِۗ اِنَّهٗ لَكُمْ عَدُوٌّ مُّبِيْنٌ
yā ayyuhal-lażīna āmanudkhulū fis-silmi kāffah(tan), wa lā tattabi‘ū khuṭuwātisy-syaiṭān(i), innahū lakum ‘aduwwum mubīn(un).
Эй касоне, ки имон овардаед, ҳамагӣ ба Ислом дароед ва аз қадамҳои шайтон пайравӣ накунед, зеро ӯ душмани ошкори шумост.
۞ لَيْسُوْا سَوَاۤءً ۗ مِنْ اَهْلِ الْكِتٰبِ اُمَّةٌ قَاۤىِٕمَةٌ يَّتْلُوْنَ اٰيٰتِ اللّٰهِ اٰنَاۤءَ الَّيْلِ وَهُمْ يَسْجُدُوْنَ
laisū sawā'ā(n), min ahlil-kitābi ummatun qā'imatuy yatlūna āyātillāhi ānā'al-laili wa hum yasjudūn(a).
Онҳо (комилан) яксон нестанд. Дар миёни аҳли китоб гурӯҳе ростгӯ ҳастанд, ки шабҳо оёти Худоро мехонанд ва (низ) саҷда мекунанд.
لٰكِنِ الرّٰسِخُوْنَ فِى الْعِلْمِ مِنْهُمْ وَالْمُؤْمِنُوْنَ يُؤْمِنُوْنَ بِمَآ اُنْزِلَ اِلَيْكَ وَمَآ اُنْزِلَ مِنْ قَبْلِكَ وَالْمُقِيْمِيْنَ الصَّلٰوةَ وَالْمُؤْتُوْنَ الزَّكٰوةَ وَالْمُؤْمِنُوْنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِۗ اُولٰۤىِٕكَ سَنُؤْتِيْهِمْ اَجْرًا عَظِيْمًا ࣖ
lākinir-rāsikhūna fil-‘ilmi minhum wal-mu'minūna yu'minūna bimā unzila ilaika wa mā unzila min qablika wal-muqīmīnaṣ-ṣalāta wal-mu'tūnaz-zakāta wal-mu'minūna billāhi wal-yaumil-ākhir(i), ulā'ika sanu'tīhim ajran ‘aẓīmā(n).
Аммо аз миёни онҳо донишмандони амиқ ва касоне, ки имон овардаанд, ба Қуръоне, ки бар ту (эй Муҳаммад) ва ба он чи пеш аз ту нозил шудааст, имон овардаанд ва намозгузорон ва закотдиҳандагон ва ба Худо ва рӯзи қиёмат имон овардаанд, ба онҳо подоши бузурге хоҳем дод.
اِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللّٰهُ وَرَسُوْلُهٗ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوا الَّذِيْنَ يُقِيْمُوْنَ الصَّلٰوةَ وَيُؤْتُوْنَ الزَّكٰوةَ وَهُمْ رٰكِعُوْنَ
innamā waliyyukumullāhu wa rasūluhū wal-lażīna āmanul-lażīna yuqīmūnaṣ-ṣalāta wa yu'tūnaz-zakāta wa hum rāki‘ūn(a).
Албатта, ёвари шумо танҳо Аллоҳ, Паёмбари Ӯ ва касоне ҳастанд, ки имон овардаанд, ки намоз мегузоранд ва закот медиҳанд ва дар ҳоле ки таслим мешаванд (ва ба Аллоҳ итоат мекунанд).
قُلْ اَرَءَيْتُمْ اِنْ كَانَ مِنْ عِنْدِ اللّٰهِ وَكَفَرْتُمْ بِهٖ وَشَهِدَ شَاهِدٌ مِّنْۢ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ عَلٰى مِثْلِهٖ فَاٰمَنَ وَاسْتَكْبَرْتُمْۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الظّٰلِمِيْنَ ࣖ
qul ara'aitum in kāna min ‘indillāhi wa kafartum bihī wa syahida syāhidum mim banī isrā'īla ‘alā miṡlihī fa āmana wastakbartum, innallāha lā yahdil-qaumaẓ-ẓālimīn(a).
Бигӯ: «Ба ман бифаҳмонед, ки агар ин (Қуръон) аз ҷониби Худо омада бошад ва шумо онро инкор кунед, чӣ фикр мекунед? (Ҳарчанд шоҳиде аз банӣ-Исроил буд, ки ба ҳақиқати Қуръон (он чизе ки дар он зикр шудааст), иқрор шуд ва сипас имон овард, шумо фахр мекунед. Албатта, Худо мардуми ситамкорро ҳидоят намекунад».