وَاَتِمُّوا الْحَجَّ وَالْعُمْرَةَ لِلّٰهِ ۗ فَاِنْ اُحْصِرْتُمْ فَمَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْيِۚ وَلَا تَحْلِقُوْا رُءُوْسَكُمْ حَتّٰى يَبْلُغَ الْهَدْيُ مَحِلَّهٗ ۗ فَمَنْ كَانَ مِنْكُمْ مَّرِيْضًا اَوْ بِهٖٓ اَذًى مِّنْ رَّأْسِهٖ فَفِدْيَةٌ مِّنْ صِيَامٍ اَوْ صَدَقَةٍ اَوْ نُسُكٍ ۚ فَاِذَآ اَمِنْتُمْ ۗ فَمَنْ تَمَتَّعَ بِالْعُمْرَةِ اِلَى الْحَجِّ فَمَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْيِۚ فَمَنْ لَّمْ يَجِدْ فَصِيَامُ ثَلٰثَةِ اَيَّامٍ فِى الْحَجِّ وَسَبْعَةٍ اِذَا رَجَعْتُمْ ۗ تِلْكَ عَشَرَةٌ كَامِلَةٌ ۗذٰلِكَ لِمَنْ لَّمْ يَكُنْ اَهْلُهٗ حَاضِرِى الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ ۗ وَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ شَدِيْدُ الْعِقَابِ ࣖ
wa atimmul-ḥajja wal-‘umrata lillāh(i), fa'in uḥṣirtum famastaisara minal-hady(i), wa lā taḥliqū ru'ūsakum ḥattā yablugal-hadyu maḥillah(ū), faman kāna minkum marīḍan au bihī ażam mir ra'sihī fafidyatum min ṣiyāmin au ṣadaqatin au nusuk(in), fa'iżā amintum, faman tamatta‘a bil-‘umrati ilal-ḥajji famastaisara minal-hady(i), famal lam yajid faṣiyāmu ṡalāṡati ayyāmin fil-ḥajji wa sab‘atin iżā raja‘tum, tilka ‘asyaratun kāmilah(tun), żālika limal lam yakun ahluhū ḥāḍiril-masjidil-ḥarām(i), wattaqullāha wa‘lamū annallāha syadīdul-‘iqāb(i).
Ва ҳаҷ ва умраро барои Худо анҷом диҳед. Аммо агар шуморо (душманон) иҳота кунанд, пас ҳаҷеро, ки ба осонӣ дастрас аст, (забҳ кунед) ва пеш аз он ки ҳаҷ ба макони қурбонӣ бирасад, мӯйи худро натарошед. Агар яке аз шумо бемор бошад ё дар сараш мушкиле бошад (ва ӯ тарошад), пас фидя, яъне рӯза гирифтан, садақа додан ё қурбонӣ кардан бар ӯ воҷиб аст. Агар шумо дар амон бошед, пас ҳар кӣ умраро пеш аз ҳаҷ анҷом диҳад, бояд ҳаҷеро, ки ба осонӣ дастрас аст, забҳ кунад. Аммо агар онро нагирад, пас бояд се рӯз дар давраи ҳаҷ ва ҳафт рӯз пас аз бозгаштатон рӯза гирад. Ин дар маҷмӯъ даҳ рӯз аст. Ҳамчунин барои касоне, ки оилаашон дар наздикии Масҷиди Ҳарам зиндагӣ намекунанд. Аз Худо битарсед ва бидонед, ки Худо дар азоб сахт азоб медиҳад.