يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَطِيْعُوا اللّٰهَ وَاَطِيْعُوا الرَّسُوْلَ وَاُولِى الْاَمْرِ مِنْكُمْۚ فَاِنْ تَنَازَعْتُمْ فِيْ شَيْءٍ فَرُدُّوْهُ اِلَى اللّٰهِ وَالرَّسُوْلِ اِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُوْنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِۗ ذٰلِكَ خَيْرٌ وَّاَحْسَنُ تَأْوِيْلًا ࣖ
yā ayyuhal-lażīna āmanū aṭī‘ullāha wa aṭī‘ur-rasūla wa ulil-amri minkum, fa in tanāza‘tum fī syai'in fa ruddhu ilallāhi war-rasūli in kuntum tu'minūna billāhi wal-yaumil-ākhir(i), żālika khairuw wa aḥsanu ta'wīlā(n).
Эй касоне, ки имон овардаед, аз Худо ва Паёмбар (Муҳаммад) ва Улил Амрӣ (шахси ҳокими худ) итоат кунед. Пас, агар дар бораи чизе ихтилоф кунед, агар ба Худо ва рӯзи қиёмат имон доред, онро ба Худо (Қуръон) ва Паёмбар (Суннати Ӯ) баргардонед. Ин (барои шумо) муҳимтар аст ва оқибаташ беҳтар аст.