لَقَدْ سَمِعَ اللّٰهُ قَوْلَ الَّذِيْنَ قَالُوْٓا اِنَّ اللّٰهَ فَقِيْرٌ وَّنَحْنُ اَغْنِيَاۤءُ ۘ سَنَكْتُبُ مَا قَالُوْا وَقَتْلَهُمُ الْاَنْۢبِيَاۤءَ بِغَيْرِ حَقٍّۙ وَّنَقُوْلُ ذُوْقُوْا عَذَابَ الْحَرِيْقِ
laqad sami‘allāhu qaulal-lażīna qālū innallāha faqīruw wa naḥnu agniyā'(u), sanaktubu mā qālū wa qatlahumul-ambiyā'a bigairi ḥaqq(in), wa naqūlu żūqū ‘ażābal-ḥarīq(i).
Ба дурустӣ, Аллоҳ суханони мардумеро (яҳудиёнро) шунид, ки мегуфтанд: «Албатта, Аллоҳ фақир аст ва мо сарватмандем». Мо суханони онҳоро ва амалҳои онҳоро дар куштани паёмбарон ба ноҳақ (ба сабаби ҳақ) менависем ва мегӯем: «Азоби сӯзонро бичашед!»
وَقَالَتِ الْيَهُوْدُ يَدُ اللّٰهِ مَغْلُوْلَةٌ ۗغُلَّتْ اَيْدِيْهِمْ وَلُعِنُوْا بِمَا قَالُوْا ۘ بَلْ يَدٰهُ مَبْسُوْطَتٰنِۙ يُنْفِقُ كَيْفَ يَشَاۤءُۗ وَلَيَزِيْدَنَّ كَثِيْرًا مِّنْهُمْ مَّآ اُنْزِلَ اِلَيْكَ مِنْ رَّبِّكَ طُغْيَانًا وَّكُفْرًاۗ وَاَلْقَيْنَا بَيْنَهُمُ الْعَدَاوَةَ وَالْبَغْضَاۤءَ اِلٰى يَوْمِ الْقِيٰمَةِۗ كُلَّمَآ اَوْقَدُوْا نَارًا لِّلْحَرْبِ اَطْفَاَهَا اللّٰهُ ۙوَيَسْعَوْنَ فِى الْاَرْضِ فَسَادًاۗ وَاللّٰهُ لَا يُحِبُّ الْمُفْسِدِيْنَ
wa qālatil-yahūdu yadullāhi maglūlah(tun), gullat aidīhim wa lu‘inū bimā qālū, bal yadāhu mabsūṭatān(i), yunfiqu kaifa yasyā'(u), wa layazīdanna kaṡīram minhum mā unzila ilaika mir rabbika ṭugyānaw wa kufrā(n), wa alqainā bainahumul-‘adāwata wal-bagḍā'a ilā yaumil-qiyāmah(ti), kullamā auqadū nāral lil-ḥarbi aṭfa'ahallāh(u), wa yas‘auna fil-arḍi fasādā(n), wallāhu lā yuḥibbul-mufsidīn(a).
Ва яҳудиён гуфтанд: «Дастҳои Худо бастаанд». Балки, дастҳои онҳо бастаанд ва онҳо ба сабаби суханонашон лаънат шудаанд, ҳарчанд ҳарду дасти Худо кушода аст; Ӯ ҳар тавре ки хоҳад, рӯзӣ медиҳад. Ва (Қуръон), ки аз ҷониби Парвардигорат бар ту нозил шудааст, бешубҳа нофармонӣ ва куфри аксари онҳоро афзун хоҳад кард. Ва Мо то рӯзи қиёмат миёни онҳо душманӣ ва кина андохтем. Ҳар вақте ки онҳо оташи ҷангро афрӯхтанд, Худо онро хомӯш кард. Ва онҳо дар замин (барои нобудӣ) мекӯшанд. Ва Худо фасодкоронро дӯст намедорад.