وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا اَوْ قَالَ اُوْحِيَ اِلَيَّ وَلَمْ يُوْحَ اِلَيْهِ شَيْءٌ وَّمَنْ قَالَ سَاُنْزِلُ مِثْلَ مَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ ۗوَلَوْ تَرٰٓى اِذِ الظّٰلِمُوْنَ فِيْ غَمَرٰتِ الْمَوْتِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةُ بَاسِطُوْٓا اَيْدِيْهِمْۚ اَخْرِجُوْٓا اَنْفُسَكُمْۗ اَلْيَوْمَ تُجْزَوْنَ عَذَابَ الْهُوْنِ بِمَا كُنْتُمْ تَقُوْلُوْنَ عَلَى اللّٰهِ غَيْرَ الْحَقِّ وَكُنْتُمْ عَنْ اٰيٰتِهٖ تَسْتَكْبِرُوْنَ
wa man aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każiban au qāla ūḥiya ilayya wa lam yūḥa ilaihi syai'uw wa man qāla sa'unzilu miṡla mā anzalallāh(u), wa lau tarā iżiẓ-ẓālimūna fī gamarātil-mauti wal-malā'ikatu bāsiṭū aidīhim, akhirjū anfusakum, al-yauma tujzauna ‘ażābal-hūni bimā kuntum taqūlūna ‘alallāhi gairal-ḥaqqi wa kuntum ‘an āyātihī tastakbirūn(a).
Кист ситамкортар аз касе, ки бар Худо дурӯғ мебандад ё мегӯяд: «Ба ман ваҳй шудааст», дар ҳоле ки ба ӯ ҳеҷ чиз ваҳй нашуда аст, ва касе, ки мегӯяд: «Ман он чиро, ки Худо нозил кардааст, нозил мекунам», (чӣ қадар бад хоҳад буд), агар бубинӣ, ки ситамкорон дар ранҷи марг қарор доранд, дар ҳоле ки фариштагон бо дастонашон ба онҳо мезананд (ва мегӯянд: «Ҷони худро берун кун!»), имрӯз шуморо бо азобе хоркунанда мукофот медиҳанд, зеро шумо бар Худо суханони нодуруст гуфтед ва ба оёти Ӯ фахр кардед.