وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا اَوْ قَالَ اُوْحِيَ اِلَيَّ وَلَمْ يُوْحَ اِلَيْهِ شَيْءٌ وَّمَنْ قَالَ سَاُنْزِلُ مِثْلَ مَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ ۗوَلَوْ تَرٰٓى اِذِ الظّٰلِمُوْنَ فِيْ غَمَرٰتِ الْمَوْتِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةُ بَاسِطُوْٓا اَيْدِيْهِمْۚ اَخْرِجُوْٓا اَنْفُسَكُمْۗ اَلْيَوْمَ تُجْزَوْنَ عَذَابَ الْهُوْنِ بِمَا كُنْتُمْ تَقُوْلُوْنَ عَلَى اللّٰهِ غَيْرَ الْحَقِّ وَكُنْتُمْ عَنْ اٰيٰتِهٖ تَسْتَكْبِرُوْنَ
wa man aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każiban au qāla ūḥiya ilayya wa lam yūḥa ilaihi syai'uw wa man qāla sa'unzilu miṡla mā anzalallāh(u), wa lau tarā iżiẓ-ẓālimūna fī gamarātil-mauti wal-malā'ikatu bāsiṭū aidīhim, akhirjū anfusakum, al-yauma tujzauna ‘ażābal-hūni bimā kuntum taqūlūna ‘alallāhi gairal-ḥaqqi wa kuntum ‘an āyātihī tastakbirūn(a).
Аллаһҡа ҡаршы ялған уйлап сығарған йәки үҙенә бер нәмә лә индерелмәһә лә: «Миңә иңдерелде», — тигән кешенән дә, «Мин Аллаһ иңдергәнде иңдерәм» тигән кешенән кем залимыраҡ булыр? (Ҡот осҡос булыр ине), әгәр ҙә һеҙ залимдар үлем ғазаптары кисергәндә, фәрештәләр уларҙы ҡулдары менән һуҡҡандарын күрһәгеҙ: «Йәнеңде сығар!» Был көндө һеҙгә бик кәмһетеүсе яза биреләсәк, сөнки һеҙ Аллаһҡа ҡаршы дөрөҫ булмаған һүҙҙәр әйттегеҙ һәм (сөнки) Уның аяттары менән маҡтандығыҙ.