مَنْ كَفَرَ بِاللّٰهِ مِنْۢ بَعْدِ اِيْمَانِهٖٓ اِلَّا مَنْ اُكْرِهَ وَقَلْبُهٗ مُطْمَىِٕنٌّۢ بِالْاِيْمَانِ وَلٰكِنْ مَّنْ شَرَحَ بِالْكُفْرِ صَدْرًا فَعَلَيْهِمْ غَضَبٌ مِّنَ اللّٰهِ ۗوَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِيْمٌ
man kafara billāhi mim ba‘di īmānihī illā man ukriha wa qalbuhū muṭma'innum bil-īmāni wa lākim man syaraḥa bil-kufri ṣadran fa ‘alaihim gaḍabum minallāh(i), wa lahum ‘ażābun aẓīm(un).
जसले ईमान ल्याएपछि अल्लाहमा अविश्वास गर्छ (उसलाई अल्लाहको क्रोध लाग्छ), त्यो व्यक्ति बाहेक जसलाई जबरजस्ती कुफ्र गर्न लगाइन्छ जबकि उसको हृदय ईमानमा शान्त रहन्छ (उसले पाप गर्दैन), तर जसले आफ्नो छातीलाई अविश्वास गर्न खोल्छ, उसमाथि अल्लाहको क्रोध पर्नेछ र तिनीहरूले ठूलो सजाय भोग्नेछन्।
وَاصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَدٰوةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيْدُوْنَ وَجْهَهٗ وَلَا تَعْدُ عَيْنٰكَ عَنْهُمْۚ تُرِيْدُ زِيْنَةَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۚ وَلَا تُطِعْ مَنْ اَغْفَلْنَا قَلْبَهٗ عَنْ ذِكْرِنَا وَاتَّبَعَ هَوٰىهُ وَكَانَ اَمْرُهٗ فُرُطًا
waṣbir nafsaka ma‘al-lażīna yad‘ūna rabbahum bil-gadāti wal-‘asyiyyi yurīdūna wajhahū wa lā ta‘du ‘aināka ‘anhum, turīdu zīnatal-ḥayātid-dun-yā, wa lā tuṭi‘ man agfalnā qalbahū ‘an żikrinā wattaba‘a hawāhu wa kāna amruhū furuṭā(n).
र, (मुहम्मद) तिमी ती मानिसहरूसँग धैर्य गर जो बिहान-बेलुका आफ्नो पालनकर्तालाई पुकार्छन्, उहाँको प्रसन्नताको आशामा; र तिनीहरूबाट आफ्नो आँखा नहटाऊ (किनकि) तिनीहरू सांसारिक जीवनका रत्नहरूको आशा गर्छन्; र ती मानिसहरूको पछि नलाग जसको हृदयमा हामीले हामीलाई सम्झनबाट विचलित गरेका छौं, र तिनीहरूका इच्छाहरूको पछि नलाग र जसको परिस्थिति सीमा नाघिसकेको छ।