مَنْ كَفَرَ بِاللّٰهِ مِنْۢ بَعْدِ اِيْمَانِهٖٓ اِلَّا مَنْ اُكْرِهَ وَقَلْبُهٗ مُطْمَىِٕنٌّۢ بِالْاِيْمَانِ وَلٰكِنْ مَّنْ شَرَحَ بِالْكُفْرِ صَدْرًا فَعَلَيْهِمْ غَضَبٌ مِّنَ اللّٰهِ ۗوَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِيْمٌ
man kafara billāhi mim ba‘di īmānihī illā man ukriha wa qalbuhū muṭma'innum bil-īmāni wa lākim man syaraḥa bil-kufri ṣadran fa ‘alaihim gaḍabum minallāh(i), wa lahum ‘ażābun aẓīm(un).
വിശ്വസിച്ചതിനുശേഷം ആരെങ്കിലും അല്ലാഹുവിൽ അവിശ്വസിച്ചാൽ (അല്ലാഹുവിന്റെ കോപത്തിന് പാത്രമാകും), എന്നാൽ ഹൃദയം വിശ്വാസത്തിൽ ശാന്തമായിട്ടും അവിശ്വസിക്കാൻ നിർബന്ധിതനായ ഒരുവനൊഴികെ (അയാൾ പാപം ചെയ്യുന്നില്ല), എന്നാൽ അവിശ്വസിക്കാൻ മനസ്സ് തുറന്ന ഒരുവന്റെ മേൽ അല്ലാഹുവിന്റെ കോപം പതിക്കുകയും അവർക്ക് വലിയ ശിക്ഷ ലഭിക്കുകയും ചെയ്യും.
وَاصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَدٰوةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيْدُوْنَ وَجْهَهٗ وَلَا تَعْدُ عَيْنٰكَ عَنْهُمْۚ تُرِيْدُ زِيْنَةَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۚ وَلَا تُطِعْ مَنْ اَغْفَلْنَا قَلْبَهٗ عَنْ ذِكْرِنَا وَاتَّبَعَ هَوٰىهُ وَكَانَ اَمْرُهٗ فُرُطًا
waṣbir nafsaka ma‘al-lażīna yad‘ūna rabbahum bil-gadāti wal-‘asyiyyi yurīdūna wajhahū wa lā ta‘du ‘aināka ‘anhum, turīdu zīnatal-ḥayātid-dun-yā, wa lā tuṭi‘ man agfalnā qalbahū ‘an żikrinā wattaba‘a hawāhu wa kāna amruhū furuṭā(n).
(മുഹമ്മദ്,) രാവിലെയും വൈകുന്നേരവും തങ്ങളുടെ രക്ഷിതാവിന്റെ പ്രീതി പ്രതീക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് അവനോട് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നവരോട് നീ ക്ഷമ കാണിക്കുക. ഐഹികജീവിതത്തിന്റെ ആഭരണങ്ങൾ അവർ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നതിനാൽ അവരിൽ നിന്ന് നിന്റെ കണ്ണുകൾ തിരിച്ചുകളയരുത്. അവരുടെ ഹൃദയങ്ങൾ നമ്മെ ഓർക്കുന്നതിൽ നിന്ന് നാം മറന്നുപോയിരിക്കുന്നു, അവരുടെ ഇച്ഛകളെയും സാഹചര്യങ്ങളും അതിരുകടന്നിരിക്കുന്നു. അവരെ നീ പിന്തുടരരുത്.