وَيَوْمَ يَعَضُّ الظَّالِمُ عَلٰى يَدَيْهِ يَقُوْلُ يٰلَيْتَنِى اتَّخَذْتُ مَعَ الرَّسُوْلِ سَبِيْلًا
wa yauma ya‘aḍḍuẓ-ẓālimu ‘alā yadaihi yaqūlu yā laitanittakhażtu ma‘ar-rasūli sabīlā(n).
און (געדענקט) דעם טאָג (ווען) דער אומרעכטער מענטש האָט געביסן צוויי פון זיינע פינגער, (באַדויערנדיק זיינע מעשים) בשעת ער האָט געזאָגט, "אָה! אויב נאָר (איינמאָל) וואָלט איך געגאַנגען דעם וועג מיטן שליח.
يٰوَيْلَتٰى لَيْتَنِيْ لَمْ اَتَّخِذْ فُلَانًا خَلِيْلًا
yā wailatā laitanī lam attakhiż fulānan khalīlā(n).
אוי, וויי מיר! ווען איך וואָלט נאָר נישט געמאַכט דעם און דעם מיין נאָענטן פרייַנד,
لَقَدْ اَضَلَّنِيْ عَنِ الذِّكْرِ بَعْدَ اِذْ جَاۤءَنِيْۗ وَكَانَ الشَّيْطٰنُ لِلْاِنْسَانِ خَذُوْلًا
laqad aḍallanī ‘aniż-żikri ba‘da iż jā'anī, wa kānasy-syaiṭānu lil-insāni khażūlā(n).
טאַקע, ער האָט מיך אָפּגעפירט פֿון דער דערמאָנונג (פֿון קוראַן) נאָכדעם וואָס זי איז צו מיר אָנגעקומען. און דער שטן איז טאַקע אַ פֿאַררעטער פֿון מענטשהייט.